เช้าตรู่
เจียจางซื่อกับฉินเพ่ยหรูไปเยี่ยมเจี่ยตงสวี่ที่โรงพยาบาล ทันทีที่ออกไป ป่างเกิ่งก็เริ่มรื้อค้นตู้ลิ้นชัก แม้ว่าเจียจางซื่อจะซ่อนไว้อย่างมิดชิด แต่บ้านก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เขาค้นหาไม่นานก็เจอถุงเงินเล็ก ๆ ของเจียจางซื่อ
แต่ก็ยังเป็นมือใหม่หัดขโมย
ยังใจไม่กล้าพอ คว้าเงินมาไม่กี่ใบก็รีบวิ่งออกไปด้วยความตื่นเต้น
“คุณป้าหนึ่ง” ป่างเกิ่งเรียกเสียงหวาน
“อ้าว ป่างเกิ่ง มีอะไรเหรอ” ภรรยาของอี้จงไห่ถามพลางลูบหัวเขา
“คือคุณย่ากับแม่ไปโรงพยาบาลน่ะครับ พวกท่านฝากให้ผมมาขอร้องคุณป้าไปซื้อไก่มาทำตุ๋น แล้วเอาไปให้พ่อที่โรงพยาบาล” ป่างเกิ่งพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ซื้อไก่เหรอ” ภรรยาของอี้จงไห่เริ่มลังเล
เป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปี เธอรู้จักนิสัยเจียจางซื่อดี
ให้เธอไปซื้อไก่ ก็เหมือนเอาเนื้อไปล่อหมามิใช่หรือไง
“คุณย่ายังฝากเงินไว้ให้ด้วย”
ป่างเกิ่งล้วงเงินยี่สิบหยวนออกมายื่นให้ภรรยาของอี้จงไห่
“นี่มันแปลกจริงแฮะ”
ภรรยาของอี้จงไห่รับเงินไปอย่างครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ แต่พอเห็นสีหน้าจริงจังของป่างเกิ่งก็พยักหน้าตกลง
หลัวเสี่ยวเอ๋อกับหลินเส้าเหวินกำลังจะออกไปเดินเล่นข้างนอก
พอเห็นเหตุการณ์นี้ หลัวเสี่ยวเอ๋อก็เกิดสงสัยขึ้นมาทันที “ซื้อไก่ตัวหนึ่งต้องใช้เงินยี่สิบหยวนเลยเหรอ เจียจางซื่อนี่รวยจริงนะ”
ถึงตอนนี้ของหลายอย่างต้องใช้คูปอง
แต่ไข่ไก่แค่สี่เหมาปากต่อชั่ง ไก่ทั้งตัวก็ราวห้าหยวนเท่านั้น
“แปดส่วนเป็นเงินที่ขโมยมา” หลินเส้าเหวินพูดพลางหัวเราะเบา ๆ