หลินเส้าเหวินแกล้งหยอกฉินเยว่ไปได้พักหนึ่ง แต่ไม่คิดว่าเธอจะไม่ให้ความร่วมมือเลย แถมยังร้องไห้จ้าขึ้นมาอย่างไม่ไว้หน้า
ฉินซานรีบคว้าตัวฉินเยว่กลับไปทันที พร้อมโบกมือไล่อย่างไม่สบอารมณ์ "มีธุระอะไรไหม ถ้าไม่มีก็กลับไปเถอะ อย่ามายืนให้เกะกะลูกตาอยู่แถวนี้"
"อาฉิน ฉินเยว่ก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของผมนะ" หลินเส้าเหวินโต้แย้งอย่างไม่ยอม
"ลูกสาวแท้ ๆ แล้วยังไง? เธอไม่ใช่แมวไม่ใช่หมานะ ให้นายเอามาเล่นสนุกได้" ฉินซานขึงตาใส่
"ได้ ๆ ๆ เอาที่อาสบายใจเลย"
หลินเส้าเหวินหมดทางสู้ เข้าไปใกล้ ๆ เพื่อมองฉินเยว่แวบหนึ่ง แต่ไม่คิดว่าเด็กที่เพิ่งหยุดร้องไห้ไปแล้ว กลับร้องไห้ดังขึ้นกว่าเดิมอีก
"ไสหัวไป"
ฉินซานตะคอกลั่น แล้วอุ้มฉินเยว่ออกไปนอกประตู
หลินเส้าเหวินจนปัญญา ได้แต่คุยกับแม่ของฉินสองสามประโยค แล้วก็กลับไปที่โรงงานเหล็กกล้า
ห้องอาหารเล็ก
"ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าผู้จัดการหลินไม่มีทางมาสาย" หลี่ชุนฮวาพูดด้วยรอยยิ้ม
"ผู้จัดการหลินเป็นคนตรงต่อเวลาขึ้นชื่อนะ เรื่องมาสายจะเป็นไปได้ยังไง" หวังขุยหรงก็เอ่ยเสริมอยู่ข้าง ๆ
"เสี่ยวหลิน พวกเรารอแกอยู่นะ" หยางเว่ยกั๋วก็ร่วมวงสร้างความครึกครื้นด้วย
"มา ๆ ๆ ผมขอลงโทษตัวเองสามแก้ว..."
หลินเส้าเหวินเปิดไวน์เหมาไถหนึ่งขวดด้วยรอยยิ้ม พลันกลิ่นหอมของสุราก็ตลบอบอวล
วันรุ่งขึ้น
หลินเส้าเหวินนั่งอยู่ในห้องพยาบาลอย่างเซื่องซึม เมื่อวานดื่มหนักเกินไปหน่อย
ไวน์เหมาไถสองขวดที่เขาเอาไปดื่มหมดแล้ว หยางเว่ยกั๋วกับพวกก็ยังไม่หนำใจ ยังรื้อเฝินจิ่วที่ตัวเองพกมาเปิดเพิ่มอีกสองขวด