กระทรวงอุตสาหกรรม
"ดี ดี ดี เช่าเหวิน เรื่องนี้เธอคือมือหนึ่งเลยนะ" ปี้เยี่ยนจวินตื่นเต้นมาก
"ท่านรัฐมนตรี ผมก็แค่หมอ" หลินเส้าเหวินพูดด้วยน้ำเสียงที่ทั้งขมและฝืน
เพื่อเรื่องนี้ เมียกับลูกก็หายไป หย่าก็หย่าแล้ว สิ่งที่เสียสละไปต้องเรียกว่าไม่น้อยเลย
"องค์กรจะจดจำสิ่งที่เธอสละให้" ปี้เยี่ยนจวินถอนหายใจ แล้วปลอบว่า "ถ้ามีโอกาส ฉันจะช่วยตามหาเบาะแสของหลัวเสี่ยวเอ๋อให้"
"ช่างเถอะ" หลินเส้าเหวินส่ายหน้า "ถ้าเธอจะกลับมา เธอก็จะกลับมาเอง"
ปี้เยี่ยนจวินยื่นมือมาตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เมื่อเรื่องคลี่คลายแล้ว งานประสานและติดตามก็เป็นหน้าที่ของปี้เยี่ยนจวินที่ต้องจัดการ หลินเส้าเหวินเลยกลับไปใช้ชีวิตแบบปลาเค็มตามเดิม
เข้างานก็ชิลล์ เลิกงานก็ชิลล์
ครึ่งเดือนต่อมา
โรงงานเหล็กกล้า
ห้องพยาบาล
ตอนนั้นหลินเส้าเหวินกำลังฟุบบนโต๊ะและเคลิ้มหลับ ทันใดนั้นเสียงกระจายเสียงก็ดังขึ้น
"ต่อไปนี้เป็นประกาศ: สหายหลินเส้าเหวิน มีความกล้าหาญและเมตตา มีจิตวิญญาณที่ไม่กลัวเกรงอันตราย ได้สร้างคุณูปการอันโดดเด่นต่อการพัฒนาโรงงาน หลังจากคณะกรรมการโรงงานพิจารณาแล้ว จึงแต่งตั้งสหายหลินเส้าเหวินขึ้นเป็นรองผู้จัดการโรงงานและหัวหน้าฝ่ายการแพทย์ ดูแลงานทั้งหมดของฝ่ายการแพทย์"
ทั้งโรงงานเหล็กกล้าเงียบไปสามสิบวินาทีเต็ม ก่อนจะระเบิดเสียงเซ็งแซ่
"ท่านหัวหน้าหลินนี่อายุแค่ยี่สิบสามไม่ใช่เหรอ"
"อะไรท่านหัวหน้าหลินล่ะ ตอนนี้เป็นท่านผู้จัดการหลินแล้ว"