ตรอกหนานหลัวกู่
สำนักงานเขต
“เสี่ยวหลิน ของสิ่งนี้มันดีอย่างที่เธอว่าจริงเหรอ”
หัวหน้าหวังมีสีหน้าประหลาดใจ แต่พวกสาว ๆ วัยรุ่นคนอื่นในออฟฟิศกลับหน้าแดงกันไปหมด
“หัวหน้าหวัง ทางโรงงานเราให้ของทดลองใช้ครับ” จ้าวชิงซานหยิบผ้าอนามัยแบบสอดออกมาสองสามห่อ วางบนโต๊ะ “ให้เจ้าหน้าที่ในสำนักงานเขตลองใช้ก่อน ถ้ารู้สึกว่าไม่เลว ก็ขอให้พวกคุณช่วยโปรโมทให้หน่อย แต่ว่า… ไม่ได้ให้ช่วยเปล่านะครับ ถ้าทำยอดโปรโมทได้ถึงจำนวนที่กำหนด ต่อจากนี้ผ้าอนามัยแบบสอดของสำนักงานเขตพวกเราจัดให้หมดเลยครับ”
“ดีสิถึงค่อยน่าสนใจ”
หัวหน้าหวังเกิดสนใจขึ้นมาทันที
สำนักงานเขตถึงจะไม่จัดว่าเป็นหน่วยงานยากจน แต่ความจริงแล้วผลประโยชน์ก็ไม่ได้มากมายอะไร ที่สำคัญที่สุดคือให้อีแก่พวกนี้มานั่งแทะเมล็ดแตงโมคุยกันในออฟฟิศทุกวันมันก็น่าเกลียด หาอะไรให้พวกนางทำบ้างก็ดีเหมือนกัน
“ขอบคุณหัวหน้าหวังมากครับ งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ อีกครึ่งเดือนค่อยมาหาใหม่” หลินเส้าเหวินพูดจบก็เตรียมจะเดินตามจ้าวชิงซานออกไป
“เดี๋ยวก่อนเสี่ยวหลิน ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ” หัวหน้าหวังดึงหลินเส้าเหวินไว้
“งั้นฉันกลับโรงงานก่อนนะ ไว้ค่อยมาหานายวันหลัง”
จ้าวชิงซานยิ้มให้หลินเส้าเหวิน
ในเมื่อรู้ขั้นตอนการโปรโมตแล้ว เป้าหมายของเขาตอนนี้ก็คือปูพรมให้ทั่วทั้งนครต้องสงวนราชธานี
“โอเค”
หลินเส้าเหวินยิ้มแล้วนั่งลงในออฟฟิศของหัวหน้าหวัง
หัวหน้าหวังปิดประตูใหญ่เบา ๆ สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที “เสี่ยวหลิน เรื่องเสี่ยวเอ๋อร์เป็นยังไงกันแน่ เธอไปได้ยังไง”