ตอนที่หลินเส้าเหวินกับหลัวเสี่ยวเอ๋อกลับถึงบ้าน ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ทั้งคู่เพิ่งเดินมาถึงประตู ก็เห็นฉาจู้ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“นี่ พวกนายไม่มีกาลเทศะเอาซะเลย”
“ขอโทษที ขอโทษที” หลินเส้าเหวินรีบกล่าวขอโทษ
“หลัวเสี่ยวเอ๋อยังเป็นคนท้อง ไม่ยอมกินข้าวตรงเวลา หลินเส้าเหวินนายทำลงได้นะ”
ฉาจู้ทิ้งท้ายประโยคหนึ่ง แล้วเดินตรงไปที่ครัวเริ่มทำกับข้าว
ไม่ถึงยี่สิบนาที ข้าวปลาก็วางอยู่บนโต๊ะ
แม้จะโกรธมาก แต่เขาก็ยังคงรักษาจรรยาบรรณในอาชีพไว้
“พ่อครัวเหอ ดื่มสักหน่อยไหม” หลินเส้าเหวินเขย่าขวดเหล้า
อึก!
ฉาจู้กลืนน้ำลาย
เหล้าขวดนี้ได้มาจากสวี่ต้าเม่าครั้งก่อน เฝินจิ่วหมักสิบปี
“ไม่ดีกว่า มัวแต่...”
“เราไม่ใช่เพื่อนกันเหรอ” หลินเส้าเหวินพูดยิ้ม ๆ
“อืม ก็จริง” ฉาจู้ไปนั่งที่โต๊ะ
หลัวเสี่ยวเอ๋อรู้สึกขำกลืนไม่เข้าคายไม่ออก กลัวว่าวันไหนฉาจู้จะถูกหลินเส้าเหวินหลอกขาย
ไม่นาน
“หลินเส้าเหวิน วันนี้เจียจางซื่อก่อความวุ่นวายในลานบ้านอีกแล้ว” ฉาจู้พูดด้วยใบหน้าแดงทั้งที่หน้าและหู “สงสารพี่ฉิน เพิ่งคลอดลูก แม้แต่การอยู่เดือนยังไม่ทันเสร็จ ก็ต้องซักเสื้อผ้าทำกับข้าว...”
“อะไรนะ เจียจางซื่อให้ฉินเพ่ยหรูซักเสื้อผ้าทำกับข้าวงั้นเหรอ”
หลัวเสี่ยวเอ๋อรู้สึกตกตะลึงทันที
นี่มันหน้าหนาวเดือนสิบสอง ขนาดเธอไปตากเสื้อผ้า หลินเส้าเหวินยังไม่ยอม กลัวว่าเธอจะหนาวซะอย่าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฉินเพ่ยหรูที่ยังไม่ทันออกจากการอยู่เดือน เจียจางซื่อช่างไม่ใช่คนเอาเสียเลย