ไป๋หงหลิ่วได้ยินคำพูดของเฉินหยาง ก็อดสะอึกไม่ได้
ลึก ๆ แล้วเธอไม่เชื่อเรื่องโชคลางดูดวงพวกนี้
แต่เรื่องผ้าอนามัยเมื่อกี้ ทำให้เธอไม่กล้าดูเบาคำพูดของเฉินหยาง
นิ้วของเฉินหยางขยับคำนวณเล็กน้อย
วิธีทำนายหกเซี่ยนจัดเรียงและคำนวณอย่างรวดเร็ว
"บนสาม ล่างห้า เซี่ยนเคลื่อนที่สอง"
"หลีบน ตุ้ยล่าง เตาหลอมไฟและลม"
"คำทำนาย ความเสียใจหายไป ม้าที่หายไปไม่ต้องตาม มันจะกลับมาเอง เห็นคนชั่วร้าย มีเคราะห์"
"เซี่ยนที่สอง มีเสื้อผ้าสามารถแก้ไขโชคดีร้าย"
เฉินหยางถอนหายใจโล่งอก ยังพอช่วยได้!
เขาหยิบกระเป๋าสานสีเทาอมน้ำตาลจากที่เก็บสัมภาระลงมา
ข้างในเต็มไปด้วยของพื้นเมืองสารพัดอย่าง และเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนอีกสองสามชุด
เฉินหยางหยิบเสื้อกั๊กหนังแกะตัวหนึ่ง ยื่นให้ไป๋หงหลิ่ว "คุณใส่เสื้อตัวนี้ไว้ จะช่วยปัดเป่าสิ่งอัปมงคล"
"หา?" ไป๋หงหลิ่วมองเสื้อกั๊กบ้าน ๆ มอมแมมตัวนั้น สีหน้าเหมือนร้องไห้ "นี่หน้าร้อนนะ ให้ฉันใส่เนี่ยนะ?"
เฉินหยางเบ้ปาก "ถ้าไม่เห็นว่าคุณสวย ผมยังไม่อยากให้ยืมเลย! เสื้อหนังแกะตัวนี้ตัดจากหนังท้องแม่แกะของบ้านผม ใส่อุ่นสบาย แถมยังมีกลิ่นหอมนมแกะด้วย ใส่สิครับ"
ไป๋หงหลิ่วไม่ใช่ผู้หญิงเรื่องมาก เธอบ่นพึมพำว่า "อะไรกลิ่นหอมนมแกะ กลิ่นสาบแกะชัด ๆ ฉันนี่มันบ้าไปแล้วจริง ๆ ที่หลงเชื่อคำลวงของหมอดูเถื่อนอย่างนาย"
ไป๋หงหลิ่วหยิบเสื้อหนังแกะเข้าไปในห้องน้ำ สวมทับเสื้อข้างใน
กลับมาที่ตู้รถไฟ
เธอเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ในใจเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
ไป๋หงหลิ่วไม่เข้าใจว่าตัวเองดี ๆ อยู่ ทำไมต้องมาเจอเคราะห์ร้ายถึงเลือดตกยางออก?
แล้วก็ แค่ใส่เสื้อหนังแกะสกปรก ๆ ตัวเดียว ก็จะเปลี่ยนร้ายเป็นดีได้?
คงไม่ใช่เฉินหยางคนบ้านนอกนี่จงใจหลอกตัวเองหรอกนะ!
ตอนนั้นเอง รถไฟก็ครืดคราดจอดเทียบสถานี
เป็นสถานีปู้เป้ยระหว่างทาง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงไม้เท้าเคาะพื้นรถไฟดังขึ้น
ไม่นาน ชายแก่อายุหกสิบกว่า มือถือไม้เท้า เดินเป๋ ๆ เข้ามาในตู้รถไฟ
ใบหน้าของชายแก่เหี่ยวย่น อีกทั้งแดงบวมเล็กน้อย ดูเหมือนถูกลวกด้วยน้ำร้อน
เฉินหยางกำลังกินแอปเปิ้ล มองชายแก่คนนี้แล้ว คิ้วขมวดแน่น
เขาเติบโตในหมู่บ้านกังโถว ตั้งแต่เด็กเรียนวิชาแพทย์ วิชายุทธ์ และโหงวเฮ้งกับคุณปู่ อีกทั้งยังได้เตาหลอมลึกลับมาโดยบังเอิญ ศาสตร์การสังเกตชี่ก้าวหน้าเกินรุ่นอาจารย์เสียอีก!
ทว่า ในขณะนี้ เฉินหยางกลับมองไม่ออกเลย
โหงวเฮ้งของชายแก่ยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ ผิวหน้าเคลือบด้วยไอดำหนาทึบชั้นหนึ่ง
นี่มันโหงวเฮ้งของคนตายชัด ๆ!
ช่างน่าประหลาดนัก ทั้ง ๆ ที่เป็นคนมีชีวิตแท้ ๆ แต่กลับมีโหงวเฮ้งของคนตายได้อย่างไรกัน?!
ชายแก่หลี่ต้าเปียวพยักหน้ายิ้มให้เฉินหยางและไป๋หงหลิ่ว พูดอย่างน่าสงสารว่า "ขะ...ข้าขาไม่ค่อยดี ซื้อตั๋วเตียงล่างไม่ทัน พวกเจ้าสองคนใครพอจะเปลี่ยนที่กับข้าได้บ้าง?"
"ฉันเปลี่ยนกับคุณเองค่ะ" ไป๋หงหลิ่วใจดี เธอเดินเข้าไปพยุงชายแก่ "คุณลุงนอนเตียงฉันนะ อ่าว คุณลุง หน้านี่เป็นอะไรคะ? เหมือนอักเสบบวม ต้องใช้ยาแก้อักเสบนะ"
ชายแก่ส่ายหัวรัว ๆ "ไม่ต้อง ไม่ต้อง ข้าแค่แพ้อะไรนิดหน่อย ขอบใจนะแม่หนู เจ้าทั้งสวย แถมน้ำใจยังดีอีก"
ไป๋หงหลิ่วเป็นคนใจดี เธอเป็นตำรวจ ย่อมต้องช่วยเหลืออย่างแข็งขัน
หน้าของชายแก่ถูกลวกอย่างเห็นได้ชัด จำเป็นต้องใช้ยาฆ่าเชื้อรักษา
ไป๋หงหลิ่วหยิบสเปรย์ฆ่าเชื้อจากกระเป๋าตัวเอง เดินเข้าไปบอกว่า "คุณลุงอยู่นิ่ง ๆ นะ เดี๋ยวฉันทายาให้"
"ไม่ต้องละ ไม่ต้องจริง ๆ!" ชายแก่ถอยหลังรัว น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด
ไป๋หงหลิ่วส่ายหน้า "คุณลุงคะ ฉันเป็นตำรวจ การช่วยเหลือประชาชนเป็นหน้าที่ของพวกเราค่ะ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเดียวก็เสร็จ ว่าแต่หน้าคุณนี่แปลกจริง ๆ แหละ ดูเหมือนผ่านการศัลยกรรมมาเลย"
ไป๋หงหลิ่วพึมพำ ขยับเข้าไปใกล้หลี่ต้าเปียว
หลี่ต้าเปียวได้ยินคำพูดนี้ของไป๋หงหลิ่ว แววตาก็ฉายแวบของความตื่นตระหนกทันที: หรือว่าตัวเองเปิดเผยตัวแล้ว? หรือว่าตำรวจดักซุ่มอยู่ในขบวนรถไฟนี้แล้ว?!
แต่ชั่วพริบตาถัดมา ความตื่นตระหนกก็กลายเป็นความเหี้ยมโหด!
หลี่ต้าเปียวไม่ทันได้คิดมาก จู่ ๆ ก็บิดไม้เท้าในมือ
จากนั้น ไม้เท้าก็แยกออกจากตรงกลาง เผยให้เห็นดาบสั้นคมกริบเล่มหนึ่ง
"ฉึบ!"
หลี่ต้าเปียวมือถือดาบสั้น ปาดเข้าใส่คอของไป๋หงหลิ่วในพริบตา
ไป๋หงหลิ่วตกใจหลบ
ดาบสั้นปาดจากใต้คอของไป๋หงหลิ่ว ยาวลงมาถึงหน้าท้องน้อยของเธอ
"ฉราบ...กรี้ด!"
ดาบสั้นตัดเสื้อกั๊กหนังแกะ เกิดเสียงเสียดแทงหู
ไป๋หงหลิ่วกรีดร้องถอยหลัง ต่อจากนั้นก็เตะเข้าใส่หน้าหลี่ต้าเปียวหนึ่งที
หลี่ต้าเปียวต่อยหมัดเดียวอย่างง่ายดาย กระแทกเท้าของไป๋หงหลิ่วปลิวไป
เขาทำหน้าดุร้าย "แม่ง ลูกพี่ปลอมตัวมาตลอดทาง อุตส่าห์จะหนีรอดอยู่แล้ว ดันมาถูกแม่สาวน้อยอย่างเจ้าสังเกตเห็นได้ ในเมื่อเจ้าไม่ให้ข้ามีชีวิต ข้าก็จะลากพวกเจ้าทั้งตู้มาชดใช้!"
ไป๋หงหลิ่วร่วงตุ้บลงนั่งข้างตัวเฉินหยาง เธอหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนก "แย่แล้ว แย่แล้ว! นั่นมันไอ้ฆาตกรโรคจิตหลี่ต้าเปียว มีวิชายุทธ์ เคยเป็นทหารรับจ้าง ตำรวจหน่วยพิเศษสิบกว่าคนตายด้วยน้ำมือมัน หนี หนีเร็ว!"
เฉินหยางในตอนนี้ใช้มือลูบคาง สีหน้าท่าทางเหมือนเพิ่งเข้าใจแจ่มแจ้ง "ที่แท้ก็ศัลยกรรมเปลี่ยนหน้านี่เอง! เอาหน้าคนตายมาทำเป็นหน้ากากหนังคน เอามาอังไฟให้ร้อน แล้วสวมใส่บนใบหน้าตัวเอง! มิน่าล่ะผมถึงเห็นคุณมีโหงวเฮ้งคนตาย ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง!"
ไป๋หงหลิ่วมือหนึ่งบีบไหล่ของเฉินหยาง "เฉินหยาง นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ! รีบหนีออกไปเรียกคนสิ!"
"หนี? พวกเจ้าหนีได้เหรอ!" ไม้เท้าของหลี่ต้าเปียวกลายเป็นดาบสั้นคมกริบสองเล่มยาวสั้น
เขาเลียริมฝีปาก เดินเข้ามา เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า "ลูกพี่จะฆ่าทุกคนในตู้รถไฟนี้ให้หมด! ส่วนเจ้า ลูกพี่จะขอสนุกก่อนตาย...ตุ้บ!"
จู่ ๆ แอปเปิ้ลที่กินไปเกินครึ่งลูกลอยไปโดนหน้าผากของหลี่ต้าเปียว
เสียง "ตุ้บ" ทุ้มเบา
วินาทีต่อมา หลี่ต้าเปียวก็แข็งทื่อล้มหงายหลังลงกับพื้น สลบไสลไป
ไป๋หงหลิ่ว: "..."
เฉินหยางถอนหายใจ ลุกขึ้น เก็บแอปเปิ้ลลูกนั้น บ่นอย่างเสียดาย "เสียของเลย เสียของเลย ล้าง ๆ หน่อยคงยังกินได้"
ไป๋หงหลิ่ว: "..."
ตอนนี้เองไป๋หงหลิ่วถึงรู้สึกเจ็บ เธอเอามือสองข้างกุมตรงหน้าอกไว้ รีบพูดว่า "เหมือนฉันจะบาดเจ็บนะ"
เฉินหยางเดินเข้ามา เห็นเลือดอาบเต็ม เขาก็ใช้สองมือกระชากฉีกเสื้อผ้าของไป๋หงหลิ่วทันที
เหนือหน้าอกของไป๋หงหลิ่วขึ้นไปห้าเซนติเมตร มีรอยเลือดอยู่ แต่ตื้นมาก
ส่วนจุดอื่น ๆ ล้วนถูกเสื้อหนังแกะป้องกันดาบสั้นไว้ ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
เฉินหยางหันหลังกลับ ปิดประตูตู้นอนของรถไฟ จากนั้นก็ล้วงกล่องเหล็กออกมาจากกระเป๋าสาน
"ถอดเสื้อออก เดี๋ยวผมทายาให้" เฉินหยางพูดอย่างเสียดาย "ยานี่แพงจะตายนะ! ก็แค่ว่าเห็นคุณสวย ไม่งั้นผมไม่ยอมเอาออกมาหรอก"
ไป๋หงหลิ่วตอนนี้ไม่ทันคิดถึงความเขินอาย รีบถอดเสื้อข้างบนออกทั้งหมด
เมื่อเห็นรอยขีดยาวจากดาบสั้นบนเสื้อหนังแกะ สีหน้าของไป๋หงหลิ่วก็เปลี่ยนไปทันควัน!
ดีจริง... ดีจริงที่ตัวเองฟังคำของเฉินหยาง ใส่เสื้อกั๊กหนังแกะไว้ ไม่อย่างนั้น ดาบของหลี่ต้าเปียวครานี้ก็จะผ่าตั้งแต่หน้าอกจนถึงท้องทะลุแล้ว!