“สาวสวย เธอมีภัยเลือดนะ”
บนรถไฟ T752 มุ่งหน้าสู่เมืองชิงโจว ในตู้รถนอนชั้นหนึ่ง
เฉินหยางแกว่งขาไขว่ห้าง หันไปพูดกับสาวสวยผมสั้นที่อยู่เตียงข้าง ๆ
คิ้วของไป๋หงหลิ่วตั้งชันขึ้นทันที เธอจ้องเขม็งใส่เฉินหยาง แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ไอ้หนู อายุยังน้อยอย่ามาทำเป็นหมอดูจอมปลิ้นนะ! ระวังฉันจะให้แกมีภัยติดคุกก่อน!”
เฉินหยางถอนหายใจเบา ๆ “ไม่เชื่อก็ตามใจ อีกเดี๋ยวมันก็จะเป็นจริงแล้วล่ะ”
ไป๋หงหลิ่วเพียงแค่นหัวเราะเย็นชา แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงของตัวเอง
ในใจเธอก็หงุดหงิดไม่น้อย จริง ๆ แล้วเธอเป็นตำรวจสาวคนหนึ่ง ก่อนหน้านี้ถูกพักงาน วันนี้ขึ้นรถไฟกลับไปรายงานตัวที่สถานีตำรวจเมืองชิงโจว
แต่สิ่งที่ไป๋หงหลิ่วคาดไม่ถึงก็คือ บนรถไฟดันมาเจอคนลวนลาม!
จะโทษก็ต้องโทษที่ตัวเองหน้าตาดีเกินไป หุ่นดีเกินไป
เฮ้อ!
ผู้หญิงคนอื่นต่างก็อยากสวยขึ้นเรื่อย ๆ ร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไป๋หงหลิ่วกลับเกือบถูกให้ออกจากงานหลายครั้งเพราะหน้าตากับหุ่น เหตุผลคือสวยเกิน ดึงดูดเรื่องวุ่นวาย ไม่เป็นผลดีต่อการทำงานของตำรวจ
ไป๋หงหลิ่วเหลือบมองเฉินหยางที่นอนเตียงข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว
เขาคิ้วเข้ม ตาโต จมูกโด่ง หน้าผากกว้าง ดูเป็นคนซื่อ ๆ แต่ไม่คิดว่าจะมาแกล้งทำเป็นหมอดูจอมปลิ้นมาลวนลามเธอด้วย!
ถุย... ก็จริงนะ พวกผู้ชายก็เหมือนกันหมด!
กุ๊ง! กุ๊ง! กุ๊ง!
รถไฟแล่นฝ่าความมืดมุ่งหน้าสู่เมืองชิงโจว
ไป๋หงหลิ่วก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมากะทันหัน เธอรีบลนลานวิ่งไปที่ห้องน้ำบนรถไฟ
ผลปรากฏว่า
พอนั่งยองลง ไป๋หงหลิ่วก็พบว่า ประจำเดือนของตัวเองมาถึงเร็วกว่ากำหนดหนึ่งสัปดาห์
“ให้ตายสิ! แบบนี้จะทำยังไง?”
ไป๋หงหลิ่วกำโทรศัพท์มือถือ ตอนนี้อยู่บนรถไฟ ต่อให้อยากโทรหาใครให้เอาผ้าอนามัยมาให้ก็ทำไม่ได้!
“ทำไมจู่ ๆ ถึงมาเร็วก่อนกำหนดตั้งหลายวัน? บ้าจริง! ผ้าอนามัยสำรองฉันก็เก็บไว้ในกระเป๋า ฉัน...”
ตอนนั้นเอง เสียง “ก๊อก ก๊อก ก๊อก” ก็ดังขึ้นที่ประตู
“มีคนอยู่ข้างใน!” ไป๋หงหลิ่วตะโกนออกไปด้วยความรำคาญ
เฉินหยางยืนอยู่หน้าประตู พูดเนิบ ๆ ว่า “ผมเอง ผมเอาถุงมาให้คุณครับ”
“หา?” ไป๋หงหลิ่วตกใจเล็กน้อย
เฉินหยาง “รีบ ๆ เถอะครับ ตอนนี้ข้างนอกไม่มีใคร คุณเปิดประตูแง้มไว้หน่อย ผมยื่นถุงให้คุณ”
“อ... เออ ได้”
รับถุงมา ไป๋หงหลิ่วก็รีบใส่กลอนประตูห้องน้ำ
เธอค้นหาถุง แล้วหยิบผ้าอนามัยออกมา
ทันใดนั้น ไป๋หงหลิ่วก็ใจกระตุกวาบ “เอ๊ะ? ไอ้หมอนี่บังอาจนักรู้ได้ไงว่าฉันต้องใช้ถุง? หรือที่เขาพูดเรื่องภัยเลือดเมื่อกี้จะเป็นอันนี้? เขาคำนวณได้จริง ๆ เหรอ?”
ไป๋หงหลิ่วจัดแจงตัวเองเรียบร้อย แล้วรีบกลับไปที่ตู้รถนอน
เธอมองสำรวจเฉินหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า
เฉินหยางกำลังโบกพัดใบลานใหญ่สไตล์ยุค 80 ในมือถือรูปถ่ายเก่า ๆ ใบหนึ่ง เป็นรูปผู้หญิงที่งามหยาดเยิ้ม
ไป๋หงหลิ่วรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย เธอนั่งลงตรงข้ามเฉินหยาง “เมื่อกี้ขอบคุณนะ แต่นายรู้ได้ยังไงว่าฉันต้องการถุงนั่น? หรือว่านายคำนวณออกมาหมดเลย? นายดูดวงเป็นจริง ๆ เหรอ?”
เฉินหยางยิงฟันยิ้ม เผยฟันขาวซี่ใหญ่ “ดูดวง ดูโหงวเฮ้ง ฮวงจุ้ย ดูเซียมซีอะไรพวกนี้หมู ๆ สำหรับผม ผมเป็นหนุ่มหล่อประจำหมู่บ้านกังโถวของเราเลยนะ แต่เรื่องเมื่อกี้ของคุณไม่เชิงว่าผมคำนวณออกมาหรอก แค่อนุมานจากสีหน้าคุณน่ะ”
“สีหน้าฉัน?” ไป๋หงหลิ่วงง
เฉินหยางได้ใจ ส่ายหัวไปมา “แก้มคุณแดงก่ำปนเขียว นั่นคือเส้นลมปราณตับบ่งบอก บอกว่าชี่ตับคุณพุ่งผิดปกติ อารมณ์หดหู่ จนทำให้ประจำเดือนมาเร็วกว่ากำหนด”
“นายยังรู้เรื่องแพทย์แผนจีนอีกเหรอ?!” ไป๋หงหลิ่วประหลาดใจ “ดูไม่ออกเลยนะ อายุยังน้อย แต่รู้เยอะขนาดนี้”
“แน่นอน ผมนี่อย่างกับขวดดำใส่ซีอิ๊ว ดูข้างนอกไม่รู้ว่าข้างในมีดี!”
“พรืด!” ไป๋หงหลิ่วกลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมา “นายก็ไปเมืองชิงโจวเหมือนกันเหรอ?”
เฉินหยางพยักหน้า สะบัดรูปในมือ “ผมไปเมืองชิงโจวหาเมีย จะต้องแต่งงานกับเธอ เข้าหอให้ได้ภายในหนึ่งเดือน”
ไป๋หงหลิ่วมองรูปแล้วเบะปาก “นายหลอกผีเถอะ! ผู้หญิงคนนั้นฉันดูแล้วรู้สึกคุ้น ๆ เธอสวยขนาดนี้จะเป็นคนหมู่บ้านนายได้ไง?”
เฉินหยางทำท่าหยิ่งยะโส “ซูจิงไม่ได้เป็นคนหมู่บ้านเราหรอก ห้าปีก่อนเธอไปเดินป่าเที่ยวที่เขาหลังหมู่บ้านเรา แล้วพลาดท่าขาหัก ดันมาเจอผมพอดี”
“ผมแบกเธอกลับบ้าน รักษาแผลให้”
“ซูจิงคิดว่าผมก็หล่อดี พอขาหายแล้ว เธออยู่ต่ออีกสามวันถึงกลับเข้าเมือง ตอนไปก็ทิ้งหนังสือรับรองการแต่งงานไว้ฉบับหนึ่งด้วยนะ!”
“ผมกับซูจิงก็เข้าขั้นหล่อคู่สาวสวย ห้าปีมานี้ในเมืองเธอต้องคิดถึงผมมากแน่ ๆ”
ไป๋หงหลิ่ว “......”
เฉินหยางเงยหน้าขึ้นพูดต่อ “พอผมกับซูจิงแต่งงาน คุณก็ต้องมาเป็นแขกเลี้ยงฉลองนะ อย่าลืมเอาเงินซองมาด้วยล่ะ”
ไป๋หงหลิ่ว “......”
ไป๋หงหลิ่วแย่งรูปมาดูอย่างละเอียด จากนั้นก็หัวเราะแห้ง ๆ “นายนี่โกหกเก่งจริง! คนในรูปฉันรู้จัก ใช่แล้ว ชื่อซูจิง แต่ว่าเธอไม่ใช่เมียนายแน่ เธอเป็นหนึ่งในสองสาวงามแห่งชิงโจว ได้ยินว่าถูกจับหมั้นหมายให้คุณชายสามสกุลหมีแล้ว คนอย่างนาย จะไปแต่งกับเขาเรอะ?!”
“หา... ว่าไงนะ คุณว่าไงนะ!” เฉินหยางคว้าข้อมือไป๋หงหลิ่ว “คุณสาวสวย เมื่อกี้คุณพูดจริงเหรอ? เมียผมจะนอกใจ เอาเขาให้ผมใส่แล้วเหรอ?”
“ไปไกล ๆ เลย! ปล่อยฉันนะ ซูจิงเขาก็เป็นถึงสาวสวยรวยมีชื่อเสียงของชิงโจวเชียวนะ จะมาแต่งกับนายได้ไง?” ไป๋หงหลิ่วพูดอย่างหมดความอดทน เธอคิดว่าเฉินหยางกำลังพูดเล่น
“อ้าว! เดี๋ยวก่อน!”
ตอนนั้นเอง เฉินหยางก็ลุกพรวดขึ้นมา จ้องหน้าไป๋หงหลิ่วเขม็ง
วินาทีนี้ บนใบหน้าขาวเนียนของไป๋หงหลิ่ว ปรากฏไอหมอกดำจาง ๆ ขึ้นมาลาง ๆ ขณะเดียวกัน ตรงจุดอิ๋นถังมีไอสังหารสีเลือดวาบผ่าน และร่องแก้มข้างจมูกก็มีสีม่วงจาง ๆ ขึ้นมา
“นายเป็นอะไร? ฉันพูดความจริงแล้วนายไม่พอใจเหรอ?” ไป๋หงหลิ่วเบะปาก “ยังไงซูจิงก็ไม่มีทางแต่งงานกับนายหรอกน่า”
“ไม่ใช่” เฉินหยางทำสีหน้าจริงจัง “คุณสาวสวย คราวนี้คุณมีภัยเลือดของจริงแล้ว! และเป็นเคราะห์ร้ายด้วย!”