บทที่ 3 เขาปลอมตัวเป็นตัวอะไรกันแน่?
【คุณพ่อ:
ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วนะ ทำไมคุณพ่อยังไม่มารับหนูอีก
หนูคิดถึงคุณพ่อมากเลย แต่หนูเชื่อฟังนะ ไม่ได้วิ่งไปไหน เอาแต่อยู่ในห้องตลอด
ช่วงนี้ผนังห้องแปลก ๆ มีอะไรหลายอย่างดิ้นไปดิ้นมาข้างใน พอตกกลางคืนก็คลานออกมาจากผนัง หน้าตาเหมือนกันหมด เหมือนตาลุงในสวนเลย
อ้อ เช้านี้หน้าประตูมีจดหมายวางอยู่จดหมายนึง ตาลุงบอกว่าคุณพ่อส่งมา หนูดีใจมากเลย
ในห้องน่าเบื่อจัง
ตาบนโต๊ะบอกหนูว่าเขียนจดหมายถึงคุณพ่อได้ แล้วเอาไปใส่ไว้ในโซฟา คุณพ่อก็จะได้รับ
คุณพ่อกลับบ้านเร็ว ๆ ได้ไหม หนูคิดถึงคุณพ่อมากเลยนะ
——3 กรกฎาคม 2012】
อ่านจดหมายทั้งฉบับจบ ไป๋ชวนมีเพียงสองคำในหัว นั่นคือ ยุ่งเหยิง!
ไป๋ชวน: ……
เฮ้ย ลูกสาวนายนั่นแหละที่สติไม่ดี
ฉันน่ะแกล้ง ส่วนนายก็แกล้งเหมือนกันเหรอ?
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋ชวนเอ่ยปากว่า “นี่… ลูกสาวคุณเขียนให้คุณเหรอ?”
“อืม ฉันยอมรับว่าคุณมี... ลูกสาวที่ความคิดโลดแล่นไร้ขอบเขต”
พูดจบ ไป๋ชวนก็หยิบจดหมายฉบับที่สองบนโต๊ะขึ้นมาอ่าน
โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าอีกฝั่ง สิงจื้อกั๋วมีสีหน้าเคร่งเครียด
ความสนใจของไป๋ชวน ไปอยู่ที่จดหมายฉบับที่สองในมือแล้ว
【คุณพ่อ:
ผ่านไปอีกเดือนแล้ว ทำไมคุณพ่อยังไม่มารับหนูอีก ในห้องไม่มีของกินแล้วนะ
ตาลุงในผนังทะเลาะกันจัง บอกว่าพวกมันหิว แต่หนูไม่มีอาหารให้พวกมันแล้ว ตาบนโต๊ะบอกว่าให้หนูยื่นมือออกไปให้พวกมันกิน
หนูไม่เอาหรอก งั้นก็เขียนจดหมายถึงคุณพ่อไม่ได้สิ
เอ๊ะ? ตาลุงในผนังออกมาแล้ว
พวกเขาบอกจะกินหนู
คุณพ่อ หนูเจ็บจังเลย
ตาบนโต๊ะบอกว่าไม่เป็นไร พอกินถึงไส้หนูก็จะไม่เจ็บแล้ว
พวกมันดูจะอิ่มแล้ว แต่ยังไม่ทันได้กินไส้ หนูก็ยังเจ็บอยู่ดี
……
……
คุณพ่อ พวกมันกลับมาอีกแล้ว กำลังกินขาหนูอยู่
……
ประตูห้องเหมือนจะเปิดออก มีพี่ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาค่ะ
พี่ชายกินตาลุงพวกนั้นจนหมดเลย
พี่ชายบอกว่าเขาชื่อไป๋ชวน บอกหนูไม่ต้องกลัว เขาก็แค่ผู้แสวงหาความยืนยาวที่ผ่านมา มีชีวิตอยู่มาสองพันปี ปกติไม่กินของพวกนี้หรอก แต่วันนี้แค่โมโหมาก...
——3 สิงหาคม 2012】
วางซองจดหมายในมือลง ยังไม่ทันที่ไป๋ชวนจะเอ่ยอะไร สิงจื้อกั๋วฝั่งตรงข้ามก็เป็นฝ่ายพูดก่อน “ไม่ใช่ลูกสาวผม วันที่ 3 สิงหาคม 2012 เกิดเหตุฆาตกรรมอุกฉกรรจ์ในเมืองตานถู ผู้เสียชีวิตเป็นเด็กหญิงอายุ 11 ปี”
“ตายอย่างทรมานมาก!”
“จดหมายสองฉบับนี้ก็คือที่เธอเขียน”
ลำคอของไป๋ชวนขยับเล็กน้อย ไม่พูดอะไร
“ตอนตำรวจพบตัวเธอ...” พูดถึงจุดนี้ สีหน้าของสิงจื้อกั๋วเหมือนจะนึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายบางอย่าง ดูแย่ลง
“ร่างท่อนล่างกับเนื้อที่มือซ้ายของเธอหายไป!”
“เหลือเพียงโครงกระดูกที่เต็มไปด้วยรอยฟัน...” สิงจื้อกั๋วหยุดไปชั่วครู่
“ตอนนั้น ผมเองที่เป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความสงบของสำนักงานตำรวจเมืองตานถู เป็นคนรับคดีนี้!”
“ในที่เกิดเหตุสะอาดมาก สิ่งเดียวที่พิเศษคือจดหมายสองฉบับในโซฟานี่”
“คุณ... คือผู้แสวงหาความยืนยาวคนนั้นที่ผ่านไปเหรอ!”
ไป๋ชวน: ??? เกี่ยวกับเขาด้วยเหรอ? ไม่รู้สิ ในไดอารีไม่ได้เขียนนี่
“เนื้อหาในจดหมายนี้ ตอนแรกไม่มีใครคิดมาก เขียนแต่เรื่องเพ้อเจ้อ ใครจะเชื่อ?” สิงจื้อกั๋วยิ้มขื่น “ต่อมาคดีถูกหน่วยงานเบื้องบนรับไป ผมถูกสั่งว่าอย่ายุ่งอีก”
“แต่ผมแอบสืบอยู่นานเป็นการส่วนตัว จดหมายสองฉบับนี้ดูจะไม่ใช่เรื่องเพ้อเจ้อ เพียงแต่สิทธิ์ของผมไม่เพียงพอ มีบางเรื่องที่ผมแตะต้องไม่ได้ ต่อมาก็เลยเลิกสืบ”
“จนถึงวันนี้”
เขาจ้องมองไป๋ชวน
“คุณปรากฏตัวต่อหน้าผม อ้างว่ามีชีวิตอยู่มาสองพันปี”
ไป๋ชวนเงียบไม่ตอบ ตอนนี้ในใจเขาค่อนข้างปั่นป่วน
เรื่องราวดูเหมือนจะไม่พัฒนาไปในทิศทางที่เขาคาดไว้...
เนื้อหาในจดหมายมีผลกระทบต่อโลกทัศน์ของเขาอยู่บ้าง ถ้าจดหมายเป็นเรื่องจริง
เช่นนั้นแล้วเจ้าของสมุดไดอารี ผู้เฒ่าผู้แสวงหาความยืนยาวที่อ้างตนเป็นคนธรรมดา มันคือตัวประหลาดอะไรกันแน่ บอกว่าเป็นคนธรรมดาไงล่ะ?
เขาก้มหน้ามองจดหมายอีกครั้ง
“พี่ชายกินตาลุงพวกนั้นจนหมดเลย เขาบอกหนูไม่ต้องกลัว เขาก็แค่ผู้แสวงหาความยืนยาวที่ผ่านมา มีชีวิตอยู่มาสองพันปี ปกติไม่กินของพวกนี้หรอก...”
ปกติไม่กิน แล้วเมื่อไหร่ถึงจะกิน?
สิ่งที่อยู่ในผนังกินเด็กหญิง เจ้าของสมุดไดอารีกินสิ่งที่อยู่ในผนัง
แล้วเขาเป็นตัวอะไร?
ไป๋ชวนนึกถึงประโยคนั้นในสมุดไดอารีที่ว่า “ข้าเป็นเพียงสามัญชน ไร้เต๋าหรือธรรมวิเศษ ไม่รู้แจ้งในลิขิตสวรรค์ ขี่เฉิงหวงอายุกว่า 2000 ปี”
บ่นอะไรเป็นสามัญชน บ่นอะไรเป็นผู้เฒ่าผู้แสวงหาความยืนยาวธรรมดา ๆ ไอ้คนหลอกลวง!
เขา... ปลอมตัวเป็นตัวอะไรกันแน่!?