ชั่วขณะนั้น ผู้คนที่เห็นหลิวเซียนฮวาเดินเข้ามาต่างพากันหลบเลี่ยง
รอบตัวเธอเกิดเป็นพื้นที่ว่างขึ้นมาทันที
“เธอพูดเหลว...”
หลิวเซียนฮวาเพิ่งจะอ้าปาก อวี๋หว่านก็ยกมือคว้าชามไหม้เกรียมแตกร้าวที่อยู่ข้างเท้า ขว้างใส่เธอทันที
“พูดเหลวไหลหรือเปล่า ไปสอบสวนก็รู้แล้ว ฉันว่าอยู่ว่าทำไมคนตั้งหลายคนทำเรื่องนี้ แต่สุดท้ายกลับมีแค่อวี๋ชิ่งโซวคนเดียวที่ถูกส่งไปฟาร์มแรงงานดัดนิสัย หลังจากพวกคุณวางเพลิงแล้ว พอรู้ว่าฉัน แม่กับน้องสาวไม่อยู่ ก็ยังหยิบอาวุธตามไปไล่ล่าอีก ถ้าพวกเราไม่โชคดี ระหว่างทางบังเอิญเจอคนใจดีขับรถพาไปส่งช่วงหนึ่ง ป่านนี้คงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว”
เรื่องนี้ทางคอมมูนรู้กันอยู่แล้ว
แต่คนในกองพลเถี่ยเหอไม่น้อยกลับไม่รู้
พวกเขารู้แค่ว่าอวี๋ชิ่งโซวกับพรรคพวกวางเพลิงเผาตระกูลเถียน
แต่ไม่รู้ว่าพอเห็นอวี๋หว่านกับคนอื่น ๆ หนีไปได้ พวกนั้นยังถืออาวุธตามไปไล่ล่าอีก
เรื่องนี้คนตระกูลอวี๋กับตระกูลเติ้งพยายามอธิบายเป็นพิเศษ เพื่อไม่ให้คนข้างนอกพูดกันรุนแรงเกินไป พวกเขาบอกว่าเป็นเพราะคนไม่กี่คนโลภมาก อีกทั้งตระกูลเถียนก็ทำตัวโดดเด่นเกินไป
ถ้าเถียนชิวเหลียนไม่สวมถุงมือแม้แต่ตอนลงนา ถ้าอวี๋หว่านกับอวี๋ซีไม่ได้กินดีอยู่ดี แถมเสื้อผ้ายังแทบไม่มีรอยปะ
แล้วใครจะสังเกตว่าบ้านพวกเธอมีเงินมากแค่ไหน?
คำพูดที่พวกเขาพร่ำบอกก็คือ คนในบ้านเราผิดก็จริง แล้วอวี๋หว่านกับพวกเธอไม่มีปัญหาเลยหรือ? แมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไม่มีรอยแตก ถ้าพวกเธอรู้จักทำตัวเงียบ ๆ และยอมลำบากบ้าง เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ยังไง?