ชายชราอวี๋ร้อนใจจนอยากเข้าไปปิดปากจูหรง แต่เมื่อครู่เขาเพิ่งถูกอวี๋หว่านเตะจนบาดเจ็บ
ตอนนี้จึงทำได้แค่ดิ้นพล่านไปมาเหมือนปลาที่กระโดดขึ้นมาบนฝั่ง
จูหรงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
เธอไม่กลัวการใช้ชีวิตอย่างลำบาก แต่ไม่อยากเห็นลูกของตัวเองถูกรังแกและต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ศักดิ์ศรี
ตอนนั้นตกลงกันไว้แล้วว่าอวี๋ชิ่งโซวจะรับผิดแทนพวกเขา ส่วนพวกเขาก็ต้องดีกับจูหรงและลูก
แล้วผลลัพธ์ล่ะ?
ไม่มีอะไรเลย!
เงินชดเชย 2,000 หยวนยังต้องให้จูหรงเป็นคนจ่าย
ผลักจูหรงจนตกที่นั่งลำบากอย่างถึงที่สุด
“ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็เพราะไอ้แก่ใกล้ลงโลงอย่างแกมีลูกชายดี ๆ น่ะสิ!” จูหรงพูดเยาะเย้ย
เธอกำลังจะพูดต่อ ก็ได้ยินเสียงคนปรบมือพร้อมส่งเสียงชื่นชมจากข้าง ๆ ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
อวี๋หว่านได้ยินก็รู้ทันทีว่าต่อไปจูหรงจะพูดถึงใคร
เธอปรบมือสุดแรงทั้งสองข้างราวกับแมวน้ำ แถมยังส่งเสียงเห็นด้วยไม่หยุด
จูหรงถึงกับมึนงงไปเล็กน้อย
“พูดต่อสิ! ช่วงต่อไปยิ่งเด็ดกว่านี้อีก!” อวี๋หว่านยิ้มอย่างลำพองใจและตั้งตารอ
เธอเห็นชัดเจนว่าเจิ้งหย่งเฉวียนกับคนอื่น ๆ มาถึงแล้ว
ส่วนจูเฟิ่งฮวาที่อยู่ใกล้อวี๋หว่านที่สุดกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เธอไม่ได้จะอ้างว่ารู้จักอวี๋หว่านดีอะไรนัก
แต่หลังจากอยู่ด้วยกันเพียงสามชั่วโมงกว่า เธอก็รู้สึกว่าอวี๋หว่านบางครั้งไม่ค่อยทำอะไรตามสามัญสำนึก
อวี๋หว่านไม่ได้มีความผูกพันอะไรกับคนตระกูลอวี๋
ถ้าคนตระกูลอวี๋โชคร้าย เธออาจจะยิ่งดีใจด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นตอนอยู่ที่คอมมูนคงไม่ส่งสัญญาณให้อู๋ซู่เซิงรู้ว่า ถ้ามีใครจ่ายเงิน 2,000 หยวนไม่ไหว ก็ไปหาคนที่จ่ายไหวได้