“คิดว่าฉันจะกลัวเหรอ?” อวี๋หว่านมองภรรยาของอวี๋ชิ่งโซวที่ทิ้งมีดลงไปแล้วด้วยสีหน้าเย็นชา อีกฝ่ายตกตะลึงจนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร เธอพูดว่า “ตอนคนในครอบครัวพวกคุณวางเพลิง ฉันก็เคยกลัวมาแล้วครั้งหนึ่ง”
“แต่พวกคุณก็หนีไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” จูหรง ภรรยาของอวี๋ชิ่งโซวพูดเสียงเบา
อวี๋หว่านไม่สนใจเธอเลย
หนีไปแล้วงั้นเหรอ?
ก็เพราะเธอมาถึงแล้วต่างหาก!
“อีกอย่าง ฉันเคยพูดตอนไหนว่าต้องให้ครอบครัวคุณจ่ายเงิน 2,000 หยวนคนเดียว? บ้านคุณไม่มีเงินมากขนาดนั้น แถมอวี๋ชิ่งโซวยังไปอยู่ฟาร์มแรงงานดัดนิสัย คุณน่าจะรู้ดีกว่าฉันว่าเขาต้องไปอยู่ที่นั่นเพราะอะไร คุณไปหาคนที่ควรจ่ายเงินสิ!”
เสียงของอวี๋หว่านแผ่วเบา ราวกับปีศาจยามค่ำคืนกำลังกระซิบล่อลวงอยู่ข้างหู
แต่จูหรงกลับฟังเข้าไปจริง ๆ
คนอื่นไม่รู้ แต่เธอจะไม่รู้ได้ยังไง?
อวี๋ชิ่งโซวรับผิดแทนคนพวกนั้นทั้งหมด
ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช่เขาคนเดียวที่ถูกส่งไปฟาร์มแรงงานดัดนิสัย
คนที่มีเงินงั้นเหรอ?
ภาพของใครคนหนึ่งพลันผุดขึ้นในหัวจูหรง
แน่นอนว่าต้องเป็นอวี๋ชิ่งเหนียน
เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นในกองพลเถี่ยเหอคราวนี้ ล้วนเป็นเพราะอวี๋ชิ่งเหนียนทั้งนั้น
จูหรงไม่เหมือนหลิวเซียนฮวา
หลิวเซียนฮวาไม่มีทางเปิดโปงเรื่องของอวี๋ชิ่งเหนียนตรง ๆ ทั้งยังอดทนกับคนตระกูลอวี๋ เพราะรอให้เรื่องซาลงก่อน แล้วค่อยไปหาอวี๋ชิ่งเหนียนให้ช่วยเหลือ
แต่ครอบครัวจูหรงไม่เหมือนกัน
อวี๋ชิ่งโซวถูกส่งไปฟาร์มแรงงานดัดนิสัย ส่วนลูกสองคนก็ถูกกลั่นแกล้งในกองพล