“สู้ ๆ นะ!” นอกจากคำนี้แล้ว อวี๋หว่านก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก
อย่างไรเสียชีวิตก็เป็นของคนอื่น โจวหลานจะยืนหยัดขึ้นมาได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเองทั้งหมด
แต่ในฐานะเพื่อนบ้าน อวี๋หว่านก็อดเห็นใจเด็กหนุ่มตัวน้อยคนนี้ไม่ได้
โจวซุ่ยกับเสี่ยวซานที่ยังแบเบาะจะพึ่งพาได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้ แต่บางครั้งเส้าเหมยเจวียนก็เป็นฝ่ายที่รับมือไม่ไหวจริง ๆ
ถ้าเป็นคนอื่น การร้องไห้จนหยุดไม่ได้ก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร
แต่เส้าเหมยเจวียนกลับมีคนคอยเล่นงานอยู่ด้วย
ราวกับกลัวว่าเส้าเหมยเจวียนจะได้ใช้ชีวิตดี ๆ ขึ้นมาสักนิด
อวี๋หว่านเพิ่งขนจักรเย็บผ้ากับเตียงกลับมา ก็มีคนบุกมาหาเรื่องถึงบ้านทันที
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อวี๋หว่านก็อดกังวลไม่ได้จริง ๆ ว่าโจวหลานจะรับผิดชอบเรื่องนี้ไหวหรือเปล่า
ใครก็มีวิถีชีวิตของตัวเอง อวี๋หว่านจึงไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายมากนัก
ตอนนี้ที่เธอออกหน้าช่วยแม่ลูกเส้าเหมยเจวียน ก็เพราะเธออาศัยอยู่ที่นี่
บ้านคนอื่นจะทะเลาะวุ่นวายกันอย่างไร อวี๋หว่านก็ไม่สนใจ
บางทีเธออาจจะเป็นคนที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ ด้วยซ้ำ
แต่ถ้าเป็นที่ที่เธออาศัยอยู่ล่ะก็?
ไม่มีทางยอมเด็ดขาด
ไม่ต้องพูดถึงว่าอวี๋หว่านเองก็ต้องการสภาพแวดล้อมเงียบสงบสำหรับเขียนต้นฉบับ
แค่เถียนชิวเหลียนกับอวี๋ซีก็ต้องการที่อยู่อาศัยที่สงบและปลอดภัยมากพอแล้ว
ขอแค่คนที่มาหาเรื่องเส้าเหมยเจวียนมีน้อยลงหน่อยก็พอ
เธอไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงพอจะไปทำหน้าที่ตัดสินถูกผิดจริง ๆ
หลังล้างชามตะเกียบเสร็จ เธอก็ถือของของแต่ละบ้านกลับไป
อวี๋หว่านนั่งลงหน้าโต๊ะ จุดโคมไฟตั้งโต๊ะ แล้วเริ่มเขียนต้นฉบับ