จินเหมิน สำนักนิตยสารนิยายรายเดือน
หลี่เวยมองต้นฉบับกองหนาในมือ ราวกับคนหลงทางกลางทะเลทรายได้พบโอเอซิส
เธอพักงานทุกอย่างที่ทำอยู่ แล้วตั้งใจจะเป็นคนแรกที่ได้อ่านเรื่องนี้จนจบ
ในฐานะบรรณาธิการ หลี่เวยเคยอ่านต้นฉบับไปไม่น้อยแล้ว
พูดอย่างจริงจังได้เลยว่า เธออ่านล่วงหน้ากว่าผู้อ่านหลายฉบับ
เพราะในแต่ละฉบับจะตีพิมพ์เนื้อหาเท่าไร ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ
เมื่อเทียบกับอวี๋หว่านแล้ว หลี่เวยเก่งเรื่องทิ้งปมท้ายฉบับยิ่งกว่าใคร
ทำให้ผู้อ่านอ่านจบปุ๊บก็ใจร้อนอยากรู้เรื่องราวต่อจนแทบทนไม่ไหว
ถึงขั้นมีผู้อ่านส่งจดหมายถึงหลี่เวยโดยเฉพาะ
เนื้อหาในจดหมายล้วนขอร้องว่า ฉบับหน้าช่วยอย่าทิ้งปมท้ายเรื่องไว้โหดร้ายขนาดนั้นเลย ถ้าไม่ได้จริง ๆ ทิ้งเบาะแสไว้สักนิดก็ยังดี
หลี่เวยอ่านจดหมายไปพลาง หัวเราะจนคนที่เดินผ่านเห็นฟันกรามของเธอชัดเจน
หลี่ชิงโจวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็จ้องเธอตาเป็นมัน รอให้หลี่เวยอ่านจบ จะได้เป็นผู้อ่านคนที่สอง
นี่แหละข้อดีของการอยู่ใกล้แหล่งน้ำ
ถ้าเป็นคนอื่น จะมีสิทธิพิเศษแบบนี้ได้หรือไง?
แต่ระหว่างที่หลี่ชิงโจวนั่งอ่านไปเรื่อย ๆ... เขาก็พบว่า หลี่เวยที่นั่งฝั่งตรงข้ามร้องไห้ออกมาเสียแล้ว
“โอ๊ยแม่เจ้า! เสี่ยวหลี่ นี่เธอเป็นอะไรไป!” หลี่ชิงโจวเผลอพูดสำเนียงจินเหมินออกมา พลางควานหาผ้าเช็ดหน้าอยู่ข้างตัว
หลี่เวยหยิบผ้าเช็ดหน้าลายตารางผืนหนึ่งออกมาเช็ดน้ำตา แล้วโบกมือให้หลี่ชิงโจว สายตายังไม่ยอมละจากต้นฉบับแม้แต่นิดเดียว