อวี๋หว่านปิดประตู พอหันกลับมาก็เห็นดวงตาเป็นประกายห้าคู่กำลังจ้องมองเธออยู่
เธอตกใจจนรีบหลบวูบไปพิงบานประตู
“อะไรกัน?”
อวี๋หว่านเพิ่งถามออกไป
อวี๋ซีก็กำหมัดสองข้างแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น “คนแก่ก้นยาน ผายลมดังปู้ดป้าด! พี่สาว พี่นี่มีพรสวรรค์จริง ๆ!”
โจวซุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ พูดตามด้วย แววตาที่มองอวี๋หว่านเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส “คนแก่…”
“พอแล้ว ๆ ๆ…” อวี๋หว่านยกมือขึ้น รีบห้ามโจวซุ่ยไม่ให้พูดตาม
ไม่อย่างนั้นคืนนี้เธอคงฝันถึงประโยคนี้ทั้งคืน!
เถียนชิวเหลียนที่อยู่ข้าง ๆ ยกมือปิดปากอวี๋ซีช้ากว่าความเร็วในการพูดของอีกฝ่าย พออวี๋ซีพูดจบ มือของเธอถึงจะปิดลงบนปากอวี๋ซี
“คราวนี้…” เส้าเหมยเจวียนเป็นคนที่กลั้นน้ำตาไม่อยู่ เพิ่งพูดออกมาได้สองคำ น้ำตาก็ร่วงพรู เธออยากเอ่ยขอบคุณและซาบซึ้งในบุญคุณของอวี๋หว่านอย่างที่สุด แต่พออ้าปากกลับกลายเป็นเสียงร้องไห้โฮ
“ฉัน…ฮือ ๆ…ฉัน…ขอบ…ฮือ ๆ…”
อวี๋หว่านรีบห้ามเธอพูดอีกครั้ง “ฉันรู้หมดแล้ว เข้าใจทุกอย่าง ไม่ต้องขอบคุณหรอก! พวกเราอยู่ด้วยกัน ฉันก็แค่จัดการปัญหาให้ตัวเองด้วย”
เส้าเหมยเจวียนเม้มริมฝีปาก แต่ก็ยังควบคุมเสียงสะอื้นไม่ได้ เธอพยักหน้ารัว ๆ
โจวหลานโค้งคำนับอวี๋หว่านเพื่อขอบคุณ
นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว
อวี๋หว่านบอกให้เถียนชิวเหลียนรีบพาเส้าเหมยเจวียนเข้าไปพักในห้อง ส่วนเธอก็พาเด็กสามคนเก็บโต๊ะและล้างชามตะเกียบ
ข้างอ่างน้ำตรงมุมลานบ้านซึ่งใช้แปรงฟัน ล้างหน้า และซักล้างของต่าง ๆ อวี๋หว่านลดเสียงพูดกับโจวหลานที่อยู่ข้างกาย “ฉันไม่ได้ไม่อยากช่วยนะ แต่พึ่งคนอื่นก็เหมือนพึ่งภูเขาที่ถล่มได้ การยืนหยัดด้วยตัวเองสำคัญกว่า ทางบ้านคุณปู่คิดการใหญ่กว่า รับมือยากกว่า แล้วพวกเขาก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ส่วนทางคุณยาย จริง ๆ แล้วยังพอรับมือได้ง่ายกว่า”