ยายหวงชะงักไปครู่หนึ่ง
ตั้งแต่เดินมาถึงหน้าบ้านหลังนี้ นางไม่เคยถูกใครซักถามแบบนี้มาก่อน
ขณะที่ยายหวงกำลังจะตั้งสติ แล้วเท้าเอวเตรียมด่ากับอวี๋หว่านให้สะใจ อวี๋หว่านก็หยิบไม้กวาดออกมาไล่ทันที
“ถึงเวลากินข้าวแล้วยังวิ่งมาตะโกนโหวกเหวก ไม่มีมารยาทเลย!” อวี๋หว่านไม่สนใจสักนิดว่ายายหวงพล่ามอะไรอยู่ ยังไงเธอก็แค่อยากไล่คนคนนี้ไปให้พ้น
เส้าเหมยเจวียนเองก็ลำบากใจเพราะเห็นแก่สายเลือด จึงพูดอะไรไม่ออก
ส่วนโจวหลานกับโจวซุ่ยยังเด็ก แถมยังเป็นผู้น้อย
ถึงคนรอบข้างจะรู้กันหมดว่ายายหวงทำตัวไม่เป็นคน แต่ถ้าครอบครัวสามคนนี้ออกมาด่ากลับ ต่อให้ชนะยายหวง ก็แพ้ชื่อเสียงอยู่ดี
อวี๋หว่านเองก็ไม่ชอบบรรยากาศที่ต้องแคร์คำพูดของคนนอก แต่บางครั้งคำพูดคนก็มีพลังนัก คนเราอยู่ในสังคมนี้ จะไม่สนใจคำวิจารณ์เลยจริง ๆ ก็เป็นไปไม่ได้
เธอเหมาะจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้มากกว่าเส้าเหมยเจวียนกับคนอื่น ๆ
ในตรอกอู๋ถงเธอไม่มีบ้านไหนที่สนิทสนมด้วย อีกทั้งก็ไม่ได้คิดจะมาตั้งรกรากที่นี่ ความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านและคำวิจารณ์ของคนรอบข้างจึงไม่ได้สำคัญกับเธอนัก
ที่สำคัญที่สุด แม้อวี๋หว่านจะเป็นผู้เช่า แต่เมื่อเช่าที่นี่แล้ว เธอก็มีสิทธิ์อยู่อาศัยในระดับหนึ่ง และมีสิทธิ์ไล่คนที่ส่งเสียงเอะอะหน้าบ้านตัวเองไปด้วย
“จะไปหรือไม่ไป?” อวี๋หว่านไล่ยายหวงออกมาจนพ้นเขตหน้าประตูแล้วจึงหยุด