“หัวหน้าเจิ้ง……”
มีคนจำเจิ้งหย่งเฉวียนได้ จึงอยากให้เขาช่วยพูดให้สักหน่อย
เงิน 2,000 หยวนเชียวนะ!
ถึงเป็นคนงานในเมือง ไม่กินไม่ดื่มก็ยังต้องเก็บเงินตั้งสี่ห้าปี
นี่ยังนับว่าค่าแรงสูง เดือนละสามสิบกว่าหยวนด้วยซ้ำ
คนชนบทอย่างพวกเขาจะไปมีเงินมากมายขนาดนั้นได้ยังไง?
เจิ้งหย่งเฉวียนไม่คิดเลยว่าจะได้ยินข่าวฉาวสะเทือนฟ้าสะเทือนดินแบบนี้
รายงานเรื่องนี้ขึ้นไปดีไหม……
พูดตามตรง เขาไม่ได้สนใจเท่าไรนัก
ไม่ใช่ว่าไม่อยากเลื่อนตำแหน่ง
แต่เจิ้งหย่งเฉวียนเพิ่งรู้เรื่องอวี๋ชิ่งเหนียนย้ายกลับจากกองทัพเมื่อไม่นานมานี้ แถมยังรู้แค่ตำแหน่งงานปัจจุบันของอีกฝ่ายเท่านั้น
เรื่องแบบนี้พูดส่งเดชไม่ได้
ถ้าอยากให้เกิดผล ก็ต้องบอกคนที่จำเป็นต้องรู้ข่าวนี้ที่สุด
เจิ้งหย่งเฉวียนยังต้องคิดด้วยว่าคุ้มค่าหรือเปล่า
ผู้หญิงในเมืองที่อวี๋ชิ่งเหนียนก่อเรื่องมากมายขนาดนี้เพื่อแต่งงานด้วย คงไม่ใช่คนที่มีครอบครัวธรรมดาแน่
พอมาถึงตอนนี้ เจิ้งหย่งเฉวียนถึงกับรู้สึกว่า ก่อนหน้านี้ที่เขายังยืนหยัดทำความเป็นธรรมให้อวี๋หว่าน ทั้งที่ต้องรับแรงกดดันจากอวี๋ชิ่งเหนียนนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ
“ใครทำเสียหายก็ชดใช้ ไม่มีเงินก็ไปหาคนมีเงินมาให้” เจิ้งหย่งเฉวียนทวนคำพูดที่อวี๋หว่านพูดไว้ในห้องทำงานก่อนหน้านี้ให้คนเหล่านั้นฟัง
เขาไม่คิดว่าอวี๋หว่านทำอะไรผิด
บ้านเป็นพวกเขาเผาใช่ไหม?
ตอนลงมือเผาก็น่าจะคิดถึงผลที่จะตามมาด้วย
ส่วนเรื่องจูหรง เจิ้งหย่งเฉวียนก็ไม่ได้พูดอะไร
เขาแค่จัดให้จูเฟิ่งฮวาตามไปช่วยจัดการเรื่องที่เด็ก ๆ ในบ้านจูหรงถูกกลั่นแกล้ง รวมถึงเรื่องที่คนพวกนั้นเลือกปฏิบัติต่อครอบครัวจูหรงทั้งต่อหน้าและลับหลัง