“ซ่อมได้ค่ะ!” เส้าเหมยเจวียนย่อตัวลงดูยี่ห้อจักรเย็บผ้า พอลุกขึ้นก็รีบบอกเถียนชิวเหลียนว่า “เพื่อนของเพื่อนฉันทำงานอยู่ในโรงงานจักรเย็บผ้าแห่งนี้ เดี๋ยวฉันจะไปถามเธอดู ถ้าซ่อมฟรีได้ก็ดีที่สุด ถ้าต้องจ่ายเงิน คนในโรงงานก็อาจช่วยพูดให้ได้ ลดลงสักนิดก็ยังดีค่ะ”
ตอนนี้เส้าเหมยเจวียนกับเถียนชิวเหลียนสนิทกันมาก
นอกจากเรื่องที่ก่อนหน้านี้อวี๋หว่านไล่คนตระกูลโจวกลับไปได้แล้ว
ที่สำคัญกว่านั้นคือปกติทั้งคู่เข้ากันได้ดีมาก
เมื่อก่อนสองครอบครัวยังแยกกันกินข้าว
แต่สองสามวันนี้เริ่มมากินข้าวด้วยกันในลานบ้านแล้ว
สมัยนั้นโจวเจี้ยนจวิน สามีของเส้าเหมยเจวียน ดีกับภรรยามากจริง ๆ เพื่อให้เธออยู่บ้านได้สบายขึ้น เขาจึงทำศาลาเล็ก ๆ ไว้ตรงมุมทแยงกับประตูใหญ่ของลานบ้าน
จะเรียกศาลาก็ไม่เชิง ที่จริงเป็นเพียงพื้นที่ส่วนหนึ่งซึ่งยื่นออกมาจากจุดเชื่อมระหว่างห้องปีกตะวันออกกับเรือนหลัก แล้วต่อเสาสองต้นกับหลังคากระเบื้องเพิ่มเข้าไป พอดีวางโต๊ะกินข้าวหนึ่งตัวกับเก้าอี้อีกสองสามตัวได้
ถึงฝนตกก็นั่งอยู่ตรงนี้ได้ จะอ่านหนังสือ ดื่มชา หรือกินข้าวก็ได้ทั้งนั้น
หน้าร้อนยังใช้เป็นที่นั่งรับลมคลายร้อนได้ด้วย
“เตียงนี่ดีจริง ๆ ไม้ก็อย่างดีเลย” เส้าเหมยเจวียนดูออกว่าข้าวของพวกนี้ถูกไฟไหม้มา
เตียงใหญ่ขนาดนี้ยังถูกไฟเผา ยิ่งสะท้อนให้เห็นว่าไฟลุกแรงแค่ไหน
แม้อวี๋หว่านกับแม่ไม่เคยพูดว่าทำไมผู้หญิงสามคนถึงต้องจากบ้านเกิดมาอยู่เมืองเอกของมณฑล
บอกแค่ว่ามารักษาดวงตา