ตอนอวี๋ชิ่งเหนียนได้รับโทรศัพท์จากทางบ้าน คำด่าคนโง่แทบเป็นหมื่นคำก็จ่ออยู่ที่ริมฝีปาก พร้อมพุ่งออกมาเต็มที
ทำไมถึงตอบตกลงไปได้กันนะ?
ตอนนี้เขายังทำตามเงื่อนไขในจดหมายของอวี๋หว่านไม่ครบด้วยซ้ำ ยังมีข้อเรียกร้องของหลิวเซียนฮวาเพิ่มเข้ามาอีก
ส่วนอวี๋ชิ่งโซวน่ะหรือ?
เขาลืมอีกฝ่ายไปนานแล้ว
อวี๋ชิ่งเหนียนไม่ได้มีความรู้สึกอะไรให้เถียนชิวเหลียนจริง ๆ
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมทนให้อวี๋ชิ่งโซว ลูกพี่ลูกน้องของเขา คิดแผนวางเพลิงเผาพวกเธอให้ตาย แถมยังลงมือทำจริง ๆ
ถ้าเถียนชิวเหลียนกับคนอื่น ๆ ตายไป อวี๋ชิ่งเหนียนคิดว่าตัวเองก็คงเสียใจ
ถึงอย่างไรก็เคยเป็นสามีภรรยากัน ทั้งยังมีลูกสาวด้วยกันสองคน
แต่ตอนนี้เถียนชิวเหลียนกับคนอื่น ๆ ไม่ได้ตาย
ไม่เพียงไม่ตาย แต่ยังบีบให้อวี๋หว่าน ลูกสาวคนโตของเขา ต้องลุกขึ้นมาต่อกรกับพ่ออย่างเขา แถมยังข่มขู่กันอีก
งานสามตำแหน่ง แถมยังต้องใช้เงินอีกตั้งมากมาย
อวี๋ชิ่งเหนียนหัวหมุนจนแทบแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร อยากจะย้อนถามคนพวกนั้นเสียจริงว่า ทำไมไม่เอาเขาไปชั่งขายเป็นชั่ง ๆ แลกงานมาให้เลยล่ะ?
ถ้างานหากันได้ง่ายขนาดนั้น จะมีปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทตั้งมากมายทำไม?
“ชิ่งเหนียน?”
เว่ยหรูจวินมองอวี๋ชิ่งเหนียนที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ ก่อนเดินเข้าไปโอบไหล่เขาอย่างเอาใจใส่ แล้วเอนตัวพิงแผ่นหลัง “เป็นเรื่องงานหรือเปล่า? ไม่งั้นคุณไปหาพ่อฉันสิ ท่านต้องมีทางช่วยแน่ คนพวกนั้นก็แค่เห็นว่าคุณยังหนุ่ม คิดว่าคุณเพิ่งมาก็ได้ตำแหน่งหัวหน้าทันที เลยไม่พอใจเท่านั้นเอง”