ไม่ใช่แค่จักรเย็บผ้าที่ใช้ได้ แม้แต่เตียงแกะสลักตัวนั้นก็ยังใช้ได้ด้วย
อวี๋หว่านยังไม่ทันพูดอะไร จูเฟิ่งฮวาก็ดูออกแล้วว่าเป็นฝีมือช่างคนไหนในคอมมูน
“ใช้ได้แน่นอน เตียงนี้ต้องเป็นฝีมือช่างตั้งแต่สมัยตากับยายของเธอแน่ ๆ!” พูดจบจูเฟิ่งฮวาก็กลัวอวี๋หว่านไม่เชื่อ จึงทุบแผ่นไม้เตียงแรง ๆ หลายครั้ง
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าเธอพูดไม่ผิด
ฝุ่นบนเตียงฟุ้งกระจายอยู่หลายครา แต่แผ่นไม้เตียงยังฟังดูแข็งแรงดี
“เป็นฝีมือบ้านเหลียว! ตาเหลียวเป็นช่างฝีมือที่มีชื่อในคอมมูนของเรา ฝีมือสืบทอดกันมาในครอบครัว แค่ดมไม้ก็รู้แล้วว่าเป็นไม้สนหรือไม้ไซเปรส ไม่ต้องมองเลยนะ ไม่ใช่แค่นั้น บ้านเขายังมีสูตรน้ำยาเคลือบเงาที่สืบทอดกันมาอีกด้วย ทาแล้วนอกจากจะกันไฟ ยังกันแมลงกินไม้กับเชื้อราได้ด้วย เก่งมากเลยล่ะ!”
จูเฟิ่งฮวาพูดว่า “สูตรลับนั้นโรงงานเฟอร์นิเจอร์ของมณฑลซื้อไปแล้ว ตอนนี้น้ำยาเคลือบเงารุ่นนั้นก็ยังเป็นสินค้าชูโรงของโรงงานเฟอร์นิเจอร์ ได้ยินว่าขายไปถึงต่างประเทศเลย”
“นี่แหละความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูก!” พอเห็นเตียงตัวนี้ จูเฟิ่งฮวาก็นึกถึงครอบครัวแซ่เถียนครอบครัวหนึ่งที่เคยได้ยินมาตั้งแต่เด็ก ว่าพวกเขารักลูกสาวมากเป็นพิเศษ บ้านมีลูกสาวอยู่คนเดียว เลี้ยงดูทะนุถนอมยิ่งกว่าคุณหนูในเมืองเสียอีก
ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เห็นกับตา
ฝีมือของตาเหลียวสูง ราคาก็สูงตามไปด้วย
นี่เป็นเตียงแกะสลักด้วย ยิ่งต้องแพงเข้าไปใหญ่
ที่จูเฟิ่งฮวาแน่ใจว่าเตียงนี้ทำให้เถียนชิวเหลียน