เมื่อเห็นธนบัตร 20 หยวนที่วางอยู่บนโต๊ะ
ดวงตาของสาวน้อยเป็นประกาย “ขอบคุณค่ะพี่!”
เซี่ยตงเดินออกจากร้านอาหารเสี่ยวช่าปู้
ในหัวหวนคิดถึงเสี่ยวหม่าเกอในช่วงเวลานี้
“เก็บตัว ทำงานจริงจัง แต่เมื่อต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญกลับกล้าเสี่ยงอย่างยิ่ง”
“พิถีพิถันกับผลิตภัณฑ์ถึงที่สุด ไม่ชอบเป็นฝ่ายตั้งรับ”
“เว็บไซต์พ่ายพ่ายเป็นเสี้ยนหนามในใจเขา…”
เซี่ยตงทบทวนเรื่องเหล่านี้ พลางค่อย ๆ วางแผนกลยุทธ์สำหรับการเจรจาคืนนี้ในหัว
เสี่ยวหม่าเกอมาครั้งนี้เพื่อพลิกสถานการณ์
เขาไม่อยากให้เถาเป่าผูกขาดตลาด
ส่วนสิ่งที่เซี่ยตงต้องทำก็คืออาศัยความกังวลนี้ รีดผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด
“กริ๊ง ๆ…”
โนเกียดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เป็นเบอร์มือถือจากเซินเจิ้นที่ไม่คุ้นเคย
“ฮัลโหล”
“คุณเซี่ยครับ ผมเสี่ยวหม่าเกอ ซื้อตั๋วได้แล้ว นี่เป็นเบอร์มือถือของผม รบกวนบันทึกไว้ด้วยนะครับ จะได้ติดต่อกันได้ทีหลัง”
เสียงของเสี่ยวหม่าเกอฟังดูหอบเล็กน้อย คล้ายพูดไปวิ่งไป
“เครื่องออกบ่ายโมงยี่สิบนาที บินไปอี้อู พอถึงแล้วผมจะเหมารถไปหาคุณเลยครับ”
“น่าจะถึงประมาณหกโมงครึ่ง”
“ขอโทษด้วยครับ ช้ากว่าที่คาดไว้ครึ่งชั่วโมง”
เซี่ยตงเหลือบมองเวลา
ตอนนี้เที่ยงสิบห้านาที
พูดอีกอย่างก็คือ เพื่อให้ทันเที่ยวบินนี้ ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้กำลังวิ่งสุดแรงอยู่บนทางไปสนามบินแล้ว
“ไม่เป็นไรครับ”
เซี่ยตงกล่าวเสียงขรึม “ในเมื่อคุณหม่าแสดงความจริงใจขนาดนี้ ผมก็ไม่ควรทำตัวไม่รู้เรื่องรู้ราว”
“คืนนี้ผมเลี้ยงเองครับ”
“ที่โรงแรมที่ดีที่สุดในจินหัว โรงแรมหวังเฉา”
“ผมจะจองห้องส่วนตัวไว้ที่นั่น แล้วรอคุณครับ”
เสี่ยวหม่าเกอที่อยู่อีกปลายสายเหมือนจะหัวเราะเบา ๆ