เบาะข้างคนขับมีเลขาสาวของเสี่ยวหม่าเกอนั่งอยู่ เธอชื่อเอมี
เอมีหันกลับมา ภายใต้เครื่องสำอางที่แต่งแต้มอย่างประณีตยังซ่อนแววรังเกียจไว้ไม่มิด
「ท่านประธานหม่า เซี่ยตงนี่วางท่าใหญ่โตเกินไปแล้วนะคะ」
「ถึงกับให้ท่านต้องเดินทางมาพบเขาด้วยตัวเองในเมืองเล็กระดับสามแบบนี้」
「แถมยังเป็นสถานที่ชนบทแบบนี้อีก…」
เอมีเป็นคนเซี่ยงไฮ้ ในสายตาของเธอ พอพ้นถนนวงแหวนรอบนอกไปก็ถือว่าเป็นชนบทหมด
เสี่ยวหม่าเกอโบกมือ น้ำเสียงเรียบเฉย
「เล่าปี่ต้องไปกระท่อมหญ้าของขงเบ้งถึงสามครั้ง ขงเบ้งถึงยอมออกจากเขา」
「ถ้าเทคโนโลยีของเว็บดูเร็ววิเศษขนาดนั้น ต่อให้เป็นจินหัว หรือดาวอังคาร ผมก็ต้องไป」
「อีกอย่าง…」
เสี่ยวหม่าเกอดันแว่นขึ้น แสงเย็นวาบหนึ่งสะท้อนผ่านเลนส์
「อาจารย์หม่าจากเถาเป่าก็กำลังจับตาเนื้อชิ้นโตนี้อยู่แน่นอน」
「เราต้องไปให้เร็วกว่าเขา」
「นี่แหละสงคราม」
……
หกโมงครึ่งตอนเย็น
ล็อบบี้โรงแรมหวังเฉา
ประตูหมุนเคลื่อนไปมา กันไอร้อนระลอกหนึ่งไว้ด้านนอก
เสี่ยวหม่าเกอกับคณะเดินเข้ามา
เขาสวมเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงสแล็กลำลอง ดูเป็นนักธุรกิจแต่ก็ยังเข้าถึงง่าย
แม้จะพยายามเก็บซ่อนรัศมีของตัวเองเต็มที่ ก็ยังทำให้ผู้คนอดเหลียวมองไม่ได้
เอมีสวมรองเท้าส้นสูง เดินเสียงกึกกักไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับ
「สวัสดีค่ะ รบกวนสอบถามห้องจัดเลี้ยงที่คุณเซี่ยตงจองไว้หน่อยค่ะ」
พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์กำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ พอเงยหน้าขึ้นเห็นชุดทำงานกับท่วงท่าเย็นชาสง่างามของเอมี ก็เผลอยืดตัวตรงโดยไม่รู้ตัว
「อ้อ… คุณเซี่ยอยู่ชั้นสามค่ะ ห้อง ‘เซิ่งถัง’」