ปลายสายเงียบไปเต็ม ๆ ห้าวินาที
อู๋หย่งหมิงคงกำลังสงสัยในชีวิตอยู่แน่ ๆ
คนโหดที่เพิ่งหั่นกำไรจากอาลีไปถึงเก้าส่วน โทร.มาหาเพื่อถามแค่ร้านอาหารร้านหนึ่งเนี่ยนะ?
มันก็เหมือนโจรปล้นธนาคารเสร็จแล้ว ก่อนจากไปยังถามพนักงานเคาน์เตอร์ว่ากาแฟร้านไหนอร่อย
ช่างวางอำนาจบาตรใหญ่นัก
แต่ก็สบายใจเฉิบเสียเหลือเกิน
“...ไปร้าน ‘เรือนหญ้าหลงจิ่ง’ ก็ได้ แต่ไกลไปหน่อย”
เสียงของอู๋หย่งหมิงฟังดูอ่อนแรงอยู่บ้าง
“ถ้าอยากใกล้กว่านั้น ก็ไปร้าน ‘เรือนเร้น’ ริมทะเลสาบซีหู อยู่แถวถนนหนานซาน ไม่สะดุดตา แต่รสชาติดี”
“ขอบคุณครับ คุณอู๋”
“คุณเซี่ย”
“หืม?”
“คราวหน้ามาหางโจว ช่วยอย่าพกแฟลชไดรฟ์มาด้วยได้ไหม? หัวใจผมไม่ค่อยแข็งแรง”
“ได้สิ คราวหน้าผมจะเอาคลาวด์ไดรฟ์มาแทน”
เซี่ยตงวางสาย
ถึงอู๋หย่งหมิงจะไม่รู้ว่าคลาวด์ไดรฟ์คืออะไร ก็ไม่ได้ทำให้เซี่ยตงอารมณ์ดีน้อยลงเลย
เขายกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง
“ลุงครับ ไปศูนย์วิทยุโทรทัศน์เจ้อเจียงครับ”
……
อาคารสถานีวิทยุโทรทัศน์เจ้อเจียง
เครื่องปรับอากาศในห้องตัดต่อเย็นฉ่ำ
ซูหว่านฉิงสวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมตัวโคร่ง มือประคองกาแฟที่เย็นชืดไปหมดแล้ว
แสงจากหน้าจอส่องลงบนใบหน้าของเธอ
เธอมีสีหน้าจดจ่อ คิ้วขมวดน้อย ๆ
ในฐานะนักข่าวฝึกหัดที่เพิ่งเรียนจบ เธอเป็นเพียงฟันเฟืองเล็ก ๆ ในเครื่องจักรสื่อมวลชนขนาดใหญ่
แต่ฟันเฟืองตัวนี้ดื้อดึงไม่น้อย
เพื่อให้ได้ภาพสักช็อต เธอกล้าปีนขึ้นไปบนโครงนั่งร้านที่โยกคลอน
เพื่อให้ได้สัมภาษณ์สักครั้ง เธอกล้าเฝ้ารออยู่กลางสายฝนถึงสามชั่วโมง
บางคนบอกว่าเธอแค่สร้างภาพ
บางคนบอกว่าเธออยากดังจนเพี้ยนไปแล้ว