“พี่ชาย ดอกไม้พวกนี้คุณย่าไปซื้อจากตลาดดอกไม้ตั้งแต่เช้ามืด เลือกมาอย่างตั้งใจเลยนะคะ!” เด็กหญิงพูดอย่างจริงจัง “คุณย่าบอกว่าห้ามลดคุณภาพเพียงเพราะของราคาถูกค่ะ”
เซี่ยตงชะงักไปครู่หนึ่ง
แล้วก็ยิ้มออกมา
“พูดถูกแล้ว”
เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา พลางคิดในใจว่า ดอกไม้พวกนี้เอาไปตั้งไว้ที่บ้านก็ดูสวยดี ซื้อไปให้ซูหว่านฉิงก็คงไม่ทำให้เธอเข้าใจผิดว่าเขากำลังสารภาพรัก
อีกอย่าง ดูจากเด็กคนนี้กับคุณย่าแล้ว ชีวิตคงไม่ง่ายนัก ช่วยสักหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร
“เอาหมดเลย”
เด็กหญิงเบิกตากว้างด้วยความดีใจ ก่อนจะรับมาอย่างร่าเริง แล้วยกตะกร้าดอกไม้ทั้งใบยัดใส่มือเซี่ยตง
“ขอบคุณค่ะพี่ชาย! ขอให้พี่ชายสุขภาพแข็งแรง อายุยืนเหมือนคุณย่านะคะ!”
พูดจบ เด็กหญิงก็วิ่งปรู๊ดไปหาคุณย่าที่นั่งอยู่บนม้านั่ง แล้วชี้มาทางเขาอย่างมีความสุข
เซี่ยตงอุ้มตะกร้าดอกไม้ไว้ พลางมองซูหว่านฉิง
เขายื่นตะกร้าดอกไม้ให้เธอ
“ให้คุณ เห็นเด็กคนนั้นน่าสงสารอยู่หน่อย แถมยังรู้ความ ก็เลยช่วยเธอสักหน่อย”
“อีกอย่างดอกไม้ก็สวยดี ถือโอกาสมอบดอกไม้แทนคำขอบคุณแล้วกัน”
ซูหว่านฉิงเงยหน้าขึ้น
เธอมองดอกไม้หลากสีที่แน่นเต็มตะกร้า
แล้วมองใบหน้าของเซี่ยตงที่มีรอยยิ้มเปี่ยมไมตรี
ในใจรู้สึกซับซ้อน ทั้งซาบซึ้งและผิดหวังอยู่เล็กน้อย ที่แท้เขาก็แค่ช่วยคนอื่นตามน้ำ ไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไร
เธอยื่นมือไปรับตะกร้าดอกไม้
“ขอบคุณนะคะ คุณย่ากับหลานดูเหนื่อยกันมาก คุณใจดีจังค่ะ”
น้ำเสียงของเธอสงบนิ่งและจริงใจ