พอพูดถึงเรื่องสำคัญ เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็กลับมาจริงจังทันที
“วางใจเถอะ พวกนั้นต่างก็เจนสนามกันมานานแล้ว ขอแค่จ่ายเงินให้ครบ แถมส่งคนไปคอยจับตาดู ก็ไม่มีปัญหาใหญ่หรอก”
“อีกอย่าง ผมไม่ได้ติดต่อไว้แค่สามโรงงานนี้เสียหน่อย”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วกดเสียงลงเล็กน้อย พลางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ผมยังเก็บไพ่ตายไว้อีกใบ”
“ผมติดต่อโรงงานไว้สองแห่งทางอี้อูด้วย”
“ถ้าทางนี้กล้าขึ้นราคาเอาดื้อ ๆ หรือคิดเล่นตุกติกละก็”
“ผมจะย้ายออร์เดอร์ไปให้อี้อูทันที”
“นี่เรียกว่า...คำนั้นเรียกว่าอะไรนะ?”
“ถ่วงดุลหลายฝ่าย? แผนสำรอง?” เซี่ยตงลองถามหยั่งเชิง
“ใช่! ตัวสำรอง!”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วตบต้นขาตัวเองฉาดหนึ่ง
“ทำธุรกิจทั้งที จะไม่มีตัวสำรองติดมือไว้สักสองสามคนได้ยังไง”
เซี่ยตงมองพ่อแล้วแอบถอนใจในใจ
นี่มันทำของเล่นที่ไหนกัน
นี่มันกำลังเล่นสามก๊กชัด ๆ
ดูท่าความกังวลก่อนหน้านี้ของเขาจะเกินเหตุไปเอง
ขอแค่ชี้ทางให้พ่อถูก ผู้ชายคนนี้ก็มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดแล้ว
ดึกมากแล้ว
ในที่สุดพ่อลูกก็จบการหารือลับ ๆ กันเสียที
เซี่ยตงกลับไปที่ห้องของตัวเอง
เขานอนแผ่อยู่บนเตียง มองเพดาน
ฤดูร้อนปี 2008 คงเป็นช่วงเวลาที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
เช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าส่องลอดช่องว่างระหว่างม่านเข้ามา กรีดผ่านห้องสลัว ๆ
เซี่ยตงลุกขึ้นนั่งบนเตียง ยกมือคลึงขมับที่เริ่มตึง
แม้ร่างกายวัยหนุ่มหลังเกิดใหม่จะเปี่ยมพลังไม่รู้หมด แต่ในหัวกลับอัดแน่นไปด้วยเรื่องราวมากมาย จนเขารู้สึกราวกับตัวเองใกล้จะรับไม่ไหวอยู่ตลอดเวลา
เขาเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือแล้วกดปุ่มเปิดคอมพิวเตอร์
เซี่ยตงล็อกอินเข้าคิวคิวอย่างคล่องแคล่ว