เซี่ยตงชะงักไปครู่หนึ่ง
เข้าไปประจำที่?
ประเมินสภาพแวดล้อมเครือข่าย?
เขากวาดตามองห้องนอนของตัวเองที่มีพื้นที่ไม่ถึง 20 ตารางเมตร
บนเตียงยังมีเสื้อยืดที่ยังไม่ได้ซักกองอยู่ ส่วนบนโต๊ะก็มีขนมปังที่กินค้างไว้ครึ่งชิ้น
เซี่ยตงเงียบไปสองวินาที
จ้าวเฉียงที่อยู่อีกฝั่งของสายเห็นได้ชัดว่าเริ่มหมดความอดทนแล้ว «คุณเซี่ย? สัญญาณไม่ดีหรือครับ?»
«ไม่ครับ สัญญาณดีมาก»
เซี่ยตงกระแอมเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง «คุณจ้าว เป็นแบบนี้ครับ ตอนนี้บริษัทเราใช้รูปแบบ ‘สำนักงานคลาวด์แบบกระจาย’ ที่ล้ำสมัยที่สุดในระดับสากล»
«สำนักงานคลาวด์...แบบกระจาย?»
จ้าวเฉียงทวนคำนี้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสับสน
ในปี 2008 แม้แนวคิดเรื่อง ‘คลาวด์’ จะถูกเสนอขึ้นมาแล้ว แต่สำหรับคนส่วนใหญ่ มันก็ยังเป็นแค่สิ่งที่เห็นอยู่ในงานนำเสนอเท่านั้น
«ใช่ครับ» เซี่ยตงเริ่มพูดเรื่อยเปื่อย «วิศวกรของเรากระจายตัวอยู่ทั่วโลก เพื่อให้ทุกคนสร้างสรรค์ผลงานได้อย่างเต็มที่ เราไม่บังคับให้เข้าออฟฟิศ งานประสานงานทั้งหมดทำผ่านระบบออนไลน์»
«งั้น...พวกคุณก็ไม่มีสำนักงานหรือครับ?» ในที่สุดจ้าวเฉียงก็เข้าใจ
«จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้ครับ» เซี่ยตงตอบอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
ปลายสายเงียบไปนาน
เห็นได้ชัดว่าโลกทัศน์ของจ้าวเฉียงกำลังถูกสั่นคลอน
บริษัทที่อาจารย์หม่ายังตัดสินใจร่วมมือด้วยตัวเอง มีอู๋หย่งหมิงเป็นผู้รับผิดชอบโครงการหลัก แถมยังอ้างว่ามีอัลกอริทึมระดับแนวหน้า กลับไม่มีแม้แต่สำนักงานสักแห่งงั้นหรือ?
นี่มันบริษัทกระเป๋าเปล่าชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
«คุณเซี่ย นี่...นี่ไม่ถูกระเบียบนะครับ»
น้ำเสียงของจ้าวเฉียงเย็นลงเล็กน้อย «หากไม่มีสภาพแวดล้อมพัฒนางานที่แยกเป็นสัดส่วน ก็รับประกันความปลอดภัยของส่วนเชื่อมต่อไม่ได้ อีกอย่าง ถ้าเกิดปัญหาระหว่างสื่อสารกัน ประสิทธิภาพการทำงานออนไลน์ก็ต่ำเกินไป»