นี่คือการปฏิเสธอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น
ไม่ถ่อมตัวจนเกินไป ไม่วางท่าโอหัง มีเหตุผลและหลักฐานรองรับ
อาจารย์หม่าที่อยู่อีกฝั่งของสายโทรศัพท์คงนึกไม่ถึงว่าเซี่ยตงจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดขนาดนี้
“อีกอย่างนะครับ” เซี่ยตงพูดต่อ น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้าอยู่บ้าง “ผมดูข้อมูลหลังบ้านแล้ว บริษัทที่ยื่นขอเข้าร่วมประมูลส่วนใหญ่เป็นโรงงานผู้ผลิตดั้งเดิมในภาคอุตสาหกรรมที่มีศักยภาพ ไม่ได้อยู่ในตลาดเดียวกับเถาเป่า และไม่ได้เป็นภัยคุกคามอะไรต่ออาจารย์หม่าเลยครับ”
“ในเมื่อทุกฝ่ายสนใจกันทั้งนั้น งั้นก็ไปตัดสินกันบนสนามประมูลเถอะครับ”
“ยุติธรรม เที่ยงตรง เปิดเผย”
“นี่ก็เป็นจิตวิญญาณของอินเทอร์เน็ตที่อาจารย์หม่าสนับสนุนมาตลอดไม่ใช่หรือครับ?”
ปลายสายเงียบไปถึงห้าวินาทีเต็ม
หวังเผิงเฟยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฟังแล้วใจเต้นระทึก กลัวว่าอาจารย์หม่าจะโมโหจนคว่ำโต๊ะอยู่ปลายสาย
แต่หลังผ่านไปห้าวินาที เสียงหัวเราะอย่างเปิดเผยของอาจารย์หม่าก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ดี! จิตวิญญาณของอินเทอร์เน็ตสินะ!”
“น้องเซี่ย ใจกว้างจริง ๆ!”
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นเราไปเจอกันบนสนามประมูล เถาเป่าถ้าแพ้ก็แปลว่าฝีมือสู้คนอื่นไม่ได้!”
“แต่น้องเซี่ย ถ้ามีเวลาว่างเมื่อไรก็มาเที่ยวหางโจวบ้างนะ พี่จะเลี้ยงน้ำชา แล้วเรามาคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันให้เต็มที่!”
“ได้แน่นอนครับ”
วางสาย
ตู๊ด—ตู๊ด—ตู๊ด—
เสียงสายไม่ว่างดังก้องอยู่ในห้องทำงาน
หวังเผิงเฟยถอนหายใจยาว ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้
“ตงจื่อ นายแน่มาก! ถึงกับไม่ไว้หน้าอาจารย์หม่าเลย!”
หวังเผิงเฟยชูนิ้วโป้ง สีหน้าเลื่อมใส “เมื่อกี้ฉันตกใจแทบตาย นึกว่านายจะทะเลาะกับเขาเสียแล้ว”