เซี่ยตงสูดหายใจลึก ๆ พยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
เขาหามุมที่ไม่มีคนเดินผ่าน แล้วกดปุ่มเปิดเครื่องที่ด้านข้าง
หน้าจอ...สว่างขึ้น
หน้าจอล็อกที่คุ้นเคย
เวลาที่มุมขวาบน แสดงวันที่ที่ทำให้เขาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
[7 มิถุนายน 2025 17:01 น.]
ตำแหน่งแถบสัญญาณ ขึ้นอยู่สามตัวอักษร
[ไม่มีสัญญาณ]
ก็สมเหตุสมผลดี
ซิมการ์ดปี 2025 จะไปรู้จักกับสถานีฐานเครือข่าย 2G ปี 2008 ได้ยังไง
เซี่ยตงปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือ ไอคอนแอปเต็มจอผุดขึ้นมาทันที
เว่ยซิน อลิเพย์ โต่วอิน บีสเตชัน...
เขากดเปิดเว่ยซินโดยไม่ทันคิด
[การเชื่อมต่อเครือข่ายผิดพลาด กรุณาตรวจสอบการตั้งค่าเครือข่ายของคุณ]
อย่างที่คาดไว้
เขาลองเปิดแอปอื่น ๆ ดู ก็ไม่มีข้อยกเว้น ตายเกือบหมด
ตอนนี้โทรศัพท์เครื่องนี้ ก็เหมือนอิฐก้อนหนึ่งที่ฟังก์ชันทรงพลัง...
ไม่สิ ก็ไม่เชิง
อัลบั้มรูปยังเปิดได้ ข้างในมีภาพช่วงชีวิตไม่กี่ปีที่ผ่านมาของเขาเก็บไว้
โน้ตก็ยังใช้ได้ มีบันทึกงานและข้อคิดชีวิตจิปาถะไว้บ้าง
“เสี่ยวตง! ตรงนี้!”
ไม่ไกลนัก เสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่งดึงเขากลับมาจากภวังค์
เซี่ยตงเงยหน้ามองไป
แม่กำลังเขย่งปลายเท้า โบกมือเรียกเขาอย่างสุดแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด
พ่อยืนอยู่ข้าง ๆ แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่ในดวงตาคมเข้มคู่นั้น ก็เต็มไปด้วยความกังวลเช่นกัน
ผมของพวกเขายังไม่ถูกกาลเวลาทำให้เป็นสีขาว
เอวหลังของพวกเขายังคงตั้งตรง
จมูกของเซี่ยตงรู้สึกจี๊ดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เขาเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว มือถือค่อย ๆ เก็บเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างไม่ให้ใครสังเกต
“ป้า...แม่”
เขาเรียกน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“สอบเสร็จแล้วเหรอ? รู้สึกยังไงบ้าง” แม่โจวอวินฟางคว้าแขนเขาไว้ทันที มองสำรวจเขาขึ้นลงราวกับอยากอ่านคำตอบข้อสอบออกจากสีหน้าของเขา
“ก็ได้” เซี่ยตงยิ้ม “ทำตามปกติ”
“งั้นก็ดี งั้นก็ดี” โจวอวินฟางถอนหายใจโล่งอก แล้วรีบหยิบขวดน้ำออกจากกระเป๋า “เร็ว เข้าไป ดื่มน้ำหน่อย คงกระหายน้ำมากแน่ ๆ”
พ่อเซี่ยเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ข้าง ๆ แค่ตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดเสียงทุ้ม “สอบเสร็จแล้วก็อย่าคิดมาก กลับบ้านเถอะ แม่แกตุ๋นซุปกระดูกหมูที่แกชอบที่สุดไว้ให้แล้ว”
“อื้ม”
เซี่ยตงรับขวดน้ำมา เปิดฝา แล้วดื่มอึกใหญ่ ๆ อย่างหนักหน่วง
หวานจริง ๆ
ระหว่างทางกลับบ้าน พ่อแม่ต่างพร้อมใจกันไม่ถามเรื่องสอบอีก
พวกเขาคุยกันเรื่องจุกจิกในบ้าน เรื่องซุบซิบเพื่อนบ้าน พยายามสร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลาย
แต่เซี่ยตงเป็นใคร?
เขาเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งที่มีความทรงจำอีกสิบกว่าปีข้างหน้าอยู่ในหัว
เขาจำได้ ปี 2008 สำหรับครอบครัวเล็ก ๆ ของพวกเขา ก็เป็นจุดเปลี่ยนของชะตากรรมเช่นกัน
พ่อแม่ของเขาเปิดโรงงานรับจ้างผลิตของเล่นขนาดเล็กอยู่
ในโรงงานมีคนงานสิบกว่าคน รับจ้างผลิตของเล่นพลาสติกให้แบรนด์ต่างชาติโดยเฉพาะ
ในยุคนั้น ถือเป็นกิจการที่น่าพอใจทีเดียว ทำให้ครอบครัวเซี่ยตงมีชีวิตที่สุขสบายพอประมาณ
ทว่าพายุการเงินที่โหมกระหน่ำไปทั่วโลก กำลังมาเยือนอย่างเงียบเชียบ
คำสั่งซื้อต่างประเทศ ร่วงลงอย่างฉับพลัน
เขาจำได้ชัดเจน เริ่มจากฤดูร้อนนี้เอง รอยยิ้มบนใบหน้าพ่อแม่น้อยลง ทะเลาะกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
เพื่อจ่ายค่าแรงคนงาน เพื่อชำระหนี้ธนาคาร พวกเขาขายรถยนต์ของครอบครัว จำนองบ้าน
แต่สุดท้าย ก็ยังไปไม่รอด
โรงงานของเล่นเล็ก ๆ ก็เหมือนเรือลำน้อยกลางคลื่นยักษ์ พอคลื่นลูกหนึ่งซัดมา ก็พลิกคว่ำ
จากนั้นมา ครอบครัวเขาก็กลับไปจนลงอีกครั้ง
ครอบครัวที่เคยอบอุ่นและปรองดอง ถูกภาระชีวิตกดทับจนแทบหายใจไม่ออก
และทั้งหมดนี้ ตอนนั้นเซี่ยตงไม่รู้อะไรเลย
เขาจมอยู่กับเงามืดของความผิดหวังจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัย โทษตัวเอง และรับรู้ความเปลี่ยนแปลงของครอบครัวช้าเกินไป
กว่าจะรู้ตัวก็อีกนานหลังจากนั้น เขาถึงเข้าใจว่าช่วงเวลานั้นพ่อแม่แบกรับความกดดันไว้มากแค่ไหน
คิดมาถึงตรงนี้ หัวใจของเซี่ยตง ราวกับถูกเข็มทิ่มแทง
“ป้า...เมื่อเร็ว ๆ นี้ธุรกิจโรงงานเป็นยังไงบ้าง?” เขาถามอย่างทำเป็นไม่สนใจ
แผ่นหลังของเซี่ยเจี้ยนกั๋ว แข็งทื่อไปอย่างเห็นได้ชัด
รอยยิ้มบนใบหน้าโจวอวินฟางก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นธรรมชาติอีกครั้ง
“ก็ดีอยู่นี่ จะถามทำไม? เพิ่งสอบเสร็จ ก็พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ เรื่องในบ้านไม่ต้องเป็นห่วง”
เซี่ยตงไม่ถามต่ออีก
เขารู้ดี พ่อแม่ไม่อยากให้เขาเป็นกังวล เพราะความยากลำบากของครอบครัว นักเรียนที่เพิ่งสอบเสร็จคนหนึ่งก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก
กลับถึงบ้าน กลิ่นหอมของอาหารคุ้นเคยโชยเข้ามาปะทะ
เซี่ยตงกวาดข้าวไปสองชามใหญ่แบบไม่บันยะบันยัง
หลังอาหาร เขาแก้ตัวว่าหนาว จึงกลับไปที่ห้องของตัวเอง
ปิดประตูแล้ว ล็อกกุญแจทันที แล้วหยิบโทรศัพท์จากอนาคตเครื่องนั้นออกมาอีกครั้ง
เขานั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือ จ้องหน้าจอ แล้วจมดิ่งเข้าสู่ห้วงความคิด
“อิฐ” ก้อนนี้...เอาไปทำอะไรได้บ้าง?
ไม่มีเน็ต ฟังก์ชันส่วนใหญ่ของมันก็ใช้ไม่ได้ทั้งหมด
ต่อให้ต่อไวไฟได้ ก็ไม่สามารถเชื่อมต่อเซิร์ฟเวอร์ของแอปพลิเคชันพวกนั้นได้ เพราะเซิร์ฟเวอร์เหล่านั้นยังไม่ทันถูกผลิตออกมาด้วยซ้ำ
แต่...มันไร้ประโยชน์จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?
สายตาของเซี่ยตง ตกไปอยู่ที่ไอคอนแอปสีน้ำเงิน รูปทรงคล้ายวาฬ ที่มุมขวาล่างของหน้าจอ
[โต้วเปา]
นี่คือแอปพลิเคชัน AI สัญชาติจีนที่ฮอตที่สุดในโทรศัพท์ของเขาก่อนข้ามเวลามา
ตามทฤษฎี AI แบบนี้ก็ต้องต่อเน็ต เชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์คลาวด์เพื่อคำนวณ
แต่เผื่อไว้...ล่ะ?
ทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ไม่รู้ทำไม เซี่ยตงมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ อยู่เล็กน้อย จึงกดเปิดไอคอนนั้น
กล่องโต้ตอบเรียบง่ายปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
[สวัสดี มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?]
หัวใจของเซี่ยตง เต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะ
บางที...อาจใช้ได้?
เขาพิมพ์ข้อความลงในช่องป้อนข้อมูลด้วยนิ้วที่สั่นเทา
[เดือนกรกฎาคม 2008 เลขรางวัลหวยสองสีคืออะไร?]
กดส่ง
บนหน้าจอ ไอคอน AI เริ่มหมุน
[กำลังเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตเพื่อค้นหา...]
ครู่ต่อมา บนหน้าจอก็เด้งขึ้นข้อความแจ้งเตือนข้อผิดพลาด
[การเชื่อมต่อเครือข่ายผิดพลาด กรุณาตรวจสอบเครือข่าย]
ล้มเหลว
เซี่ยตงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล