เซี่ยตงตายแล้ว
ตายในตึกออฟฟิศตอนตีสาม
ตายเพราะ "การปรับปรุงเล็กน้อยที่ไม่สำคัญ" ที่โปรดักต์เมเนเจอร์ส่งมาให้ตอนใกล้เลิกงาน
ในฐานะโปรแกรมเมอร์ที่หนีออกจากหน้างานก่อสร้าง ผ่านคอร์สเร่งรัดในสถาบันฝึกอบรมมา เซี่ยตงมีคติประจำใจว่า "ถ้ายังไม่ตายก็ทำงานให้ตาย"
น่าเสียดาย คราวนี้ทำงานจนตายจริง ๆ
ความคิดสุดท้ายของเขาคือ ให้ตายเถอะ ผมยังไม่ได้ผมร่วงหมดเลยนะ ทำไมคนตายก่อนวะ
...
แต่เพียงเสี้ยววินาทีถัดมา แสงสีขาวจ้าและเสียงพัดลมที่อึกทึกก็โอบล้อมเขาเอาไว้
กลิ่นเหงื่อ รวมถึงกลิ่นหมึกราคาถูกและกลิ่นหญ้าสดในฤดูร้อน ดันเข้ามาในจมูกของเขา
กลิ่นนี้...ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน
เซี่ยตงเบิกตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่เข้ามาในสายตา ไม่ใช่เพดานสีขาวของโรงพยาบาล ไม่ใช่เครื่องมือเย็นเฉียบในห้องไอซียู
แต่เป็นห้องเรียนที่กว้างขวางเกินไปหน่อย
เขานั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนเดี่ยว
บนตัวเขา เป็นเสื้อยืดสีพื้นเรียบง่ายตัวหนึ่ง
ตรงหน้า คือข้อสอบที่ยังไม่ได้แกะซอง
บนแถบซีลของซองข้อสอบ มีตัวหนังสือใหญ่พิมพ์อยู่อย่างเด่นชัดว่า
[การสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยทั่วประเทศ ประจำปี 2008]
[วิชาภาษาอังกฤษ]
สมองของเซี่ยตง แฮงก์ไป
นานถึงสิบวินาที
เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาในท่าทางที่แทบจะชักกระตุก
นั่นคือมือของหนุ่มสาว ที่เพราะถือปากกาเขียนนานจึงมีรอยด้านที่ข้อนิ้ว
บนแท่นบรรยาย คุณครูหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งใส่แว่นตา มองนาฬิกาแขวนบนผนัง แล้วใช้เสียงอันกังวานทำลายความเงียบของห้องเรียน
"นักเรียนทุกคน โปรดฟัง!"
"เหลือเวลาอีกห้านาทีก่อนเริ่มสอบ"
"กรุณาตรวจสอบเครื่องเขียนของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย และนำสิ่งของที่ไม่เกี่ยวกับการสอบไปวางในตำแหน่งที่กำหนด"
"..."
รูม่านตาของเซี่ยตง หดเป็นจุดเข็มทันทีที่ได้ยินประโยคนี้
ปี 2008
สอบเข้ามหาวิทยาลัย
ห้องสอบวิชาภาษาอังกฤษ
อีกห้านาทีจะเริ่มแล้ว
คำสำคัญเรียงต่อกันเป็นลูกโซ่ ดั่งกุญแจขึ้นสนิม แทงเข้าไปในส่วนลึกสุดของความทรงจำ แล้วใช้แรงบีบเค้น
ชาติที่แล้ว คือการสอบครั้งนี้
ภาษาอังกฤษเป็นจุดอ่อนของเขามาโดยตลอด
ยิ่งไปกว่านั้น เพราะตื่นเต้นเกินไป ทำข้อสอบเลือกตอบตอนหน้าช้าจนเกินไป สุดท้ายพอถึงตอนเขียนเรียงความก็ใจสั่น
ไม่ได้ดูเวลา
ตอนที่กำลังฝนกระดาษคำตอบในนาทีสุดท้าย ใกล้หมดเวลาแล้ว!
เมื่อเสียงกระดิ่งกริ่ง ๆ ดังขึ้น เขามองกระดาษคำตอบที่มีช่องว่างน่ากลัวเป็นบริเวณกว้าง สมองก็ว่างเปล่าไปหมด
ปีนั้น วิชาภาษาจีน คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ของเขาทำได้ดีมาก คะแนนรวมพอที่จะติดมหาวิทยาลัยระดับ 985 ได้ทุกที่
แต่ภาษาอังกฤษของเขา คะแนนสุดท้าย — 40 คะแนน
คะแนนนี้ ดั่งตราบาป ตอกตรึงเขาไว้บนเสาแห่งความอัปยศอย่างแน่นหนา
สุดท้าย เขาถูกรับเข้าเรียนสาขาวิศวกรรมโยธาของมหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ ระดับสองที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก
เส้นทางชีวิต จากวินาทีนั้น เป็นต้นไป ก็ตกลงมาตลอด
"เฮ้อ..."
เขาเกิดใหม่แล้ว
กลับมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญที่สุดของชีวิต
ทุกอย่าง ยังทันเวลา
"ติ๊งน่องน่อง—"
กรรมการคุมสอบประกาศตามสูตร "เริ่มสอบ"
ห้องเรียนเหลือเพียงเสียง "แซ่ก ๆ" ของปลายปากกาไถบนกระดาษเท่านั้น
เซี่ยตงไม่ได้ลงมือเขียนทันที
เขาหลับตา สัมผัสกับเสียงหัวใจที่ได้กลับคืนมานี้
ชาติที่แล้วของเขา ตอนนี้คงฝ่ามือเหงื่อแตก หัวใจเต้นเหมือนฟ้าร้อง
แต่ตอนนี้ ใจเขาสงบนิ่งดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง
จะกลัวอะไร?
จะตื่นเต้นอะไร?
ก็แค่สอบภาษาอังกฤษครั้งหนึ่งเท่านั้นเอง
สำหรับโปรแกรมเมอร์ที่หลังจบการศึกษา เพื่ออ่านเอกสารของโปรเจกต์โอเพนซอร์ส เคี้ยวบทความเทคนิคภาษาอังกฤษเป็นร้อย ๆ เรื่อง และสามารถนั่งเถียงกับเพื่อนอินเดียบนเว็บต่างประเทศได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
ภาษาอังกฤษระดับม.ปลาย?
ชิล ๆ เลย
เซี่ยตงลืมตาขึ้น ในแววตามีความสุขุมของคนโตที่ขยี้มือใหม่
เขาหยิบปากกา เปิดซองข้อสอบ
สายตามองผ่านส่วนการฟัง เลือกตอบ เติมคำในช่องว่าง...
ข้อสอบง่ายจนน่ารัก
ปลายปากกาไถลไปบนกระดาษอย่างลื่นไหล
ส่วนการฟัง ยังไม่ทันฟังคำถามจบ เขาก็เลือกคำตอบได้แล้ว
ส่วนการอ่าน เพื่อนแทบจะกวาดตามองผ่านบทความด้วยความเร็วสูง แล้วเล็งตำแหน่งคำตอบได้อย่างแม่นยำ
เวลา ผ่านไปทีละวินาที
สองชั่วโมงที่ชาติก่อนทำให้เขาทุกข์ทรมาน ตอนนี้กลับเหลือเฟืออย่างไม่น่าเชื่อ
เขาแม้แต่ทำข้อสอบเสร็จทุกข้อ รวมถึงเรียงความเรื่อง "จบการศึกษา" ล่วงหน้าถึงหนึ่งชั่วโมง
เขาเริ่มฝนกระดาษคำตอบ
ครั้งนี้ เขาฝนอย่างตั้งใจ พิถีพิถันเป็นพิเศษ
ฝนเสร็จ แล้วตรวจทานอย่างละเอียดอีกสองรอบ ยืนยันว่าไม่มีผิดพลาด เซี่ยตงจึงวางปากกาลง
เหลือเวลาก่อนสอบจบอีกสี่สิบนาทีเต็ม
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปรอบ ๆ
เพื่อนร่วมห้องทุกคนกำลังก้มหน้าก้มตาเขียน ต่างขมวดคิ้ว จดจ่อกับข้อสอบ
ใบหน้าอ่อนเยาว์และไร้เดียงสาหลายใบ เต็มไปด้วยความใฝ่ฝันและความสับสนต่ออนาคต
มุมปากของเซี่ยตง เผยอขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
เขาพิงพนักเก้าอี้ แล้วเริ่มคิดถึงปัญหาที่สำคัญกว่า
เกิดใหม่แล้ว แล้วไงต่อ?
ทำตามเส้นทางเดิม ๆ สอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ แล้วหางานดี ๆ ทำ?
ไม่
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ
ความจืดชืดธรรมดาของชาติที่แล้ว เขาเบื่อพอแล้ว
ในเมื่อฟ้าสวรรค์ให้โอกาสเขาได้เริ่มต้นใหม่ เขาจะใช้ชีวิตให้แตกต่างออกไป
เขาจะยืนอยู่บนยอดคลื่นของยุคสมัย ไม่ใช่ถูกคลื่นซัดพาไป
ปี 2008...
ปีนี้ มีเหตุการณ์ใหญ่ ๆ เกิดขึ้นมากมาย
กีฬาโอลิมปิกปักกิ่ง แผ่นดินไหวเหวินชวน และ...วิกฤตการเงินที่ถล่มทั่วโลก
นี่คือยุคที่คึกคักวุ่นวาย
ยุคสมัยของสมาร์ตโฟนกำลังจะเปิดฉาก คลื่นของอินเทอร์เน็ตเคลื่อนที่กำลังก่อตัวรอวันปะทุ
โอกาสนับไม่ถ้วน ถูกฝังอยู่ใต้ผืนดินที่ดูสงบนิ่งนี้
หัวใจของเซี่ยตง เริ่มเต้นรุนแรงอย่างควบคุมไม่ได้
ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เพราะความตื่นตัว
เขาเป็นโปรแกรมเมอร์ โปรแกรมเมอร์จากปี 2025
ในหัวของเขาเต็มไปด้วยแผนที่การพัฒนาเทคโนโลยีและประวัติศาสตร์การเปลี่ยนแปลงของอินเทอร์เน็ตในอีกสิบกว่าปีข้างหน้า
นี่แหละ คือทุนที่ใหญ่ที่สุดของเขา
"ติ๊งน่องน่อง—"
เสียงกระดิ่งหมดเวลาสอบดังขึ้นในที่สุด
"ทุกคนยืนขึ้น! หยุดเขียน!"
เซี่ยตงลุกขึ้นยืน เหยียดกาย
เขาเดินตามฝูงชนออกจากห้องสอบ
หน้าประตูโรงเรียน เต็มไปด้วยผู้ปกครองที่แหงนคอมองหาลูกด้วยความกระวนกระวาย
เซี่ยตงมองเห็นพ่อแม่ของเขาท่ามกลางฝูงชนในพริบตา ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกังวลและความคาดหวัง
เขายิ้ม แล้วเตรียมเดินเข้าไปหา
ทันใดนั้น มือของเขาสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงโดยสัญชาตญาณ
แล้ว เขาก็สัมผัสได้ถึงวัตถุเย็นเฉียบ แข็ง และลื่น
นั่นคือรูปทรงที่คุ้นเคย
รูปทรงสี่เหลี่ยมมุมโค้ง
ฝีเท้าของเซี่ยตง หยุดชะงักทันที
หัวใจของเขา เต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะอย่างแรง
เขาค่อย ๆ หยิบสิ่งนั้นออกมาจากกระเป๋า
นั่นคือโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง
โทรศัพท์สีดำ บนหน้าจอมีรอยขีดข่วนเล็ก ๆ หลายเส้น เต็มไปด้วยดีไซน์แห่งอนาคต
นี่ไม่ใช่โทรศัพท์มือถือของปี 2008
นี่คือเครื่องที่เขาใส่ไว้ในกระเป๋าก่อนจะตายเพราะงานหนักในปี 2025—
หัวเหย่า Mate 90 Pro
มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!
หัวใจของเซี่ยตง เต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะทันที
เซี่ยตงยืนนิ่งอยู่กับที่ ดั่งรูปปั้น
รอบข้างมีเสียงเฮด้วยความโล่งอกหลังสอบเสร็จ มีเสียงถามไถ่ด้วยความห่วงใยจากผู้ปกครอง
ทั้งหมดนี้ ราวกับถูกฉากกั้นที่มองไม่เห็นกั้นไว้ข้างนอก
ในโลกของเขา เหลือเพียงแท่งโลหะและกระจกเย็นเฉียบในมือเท่านั้น
ผีจากปี 2025 ผีดวงหนึ่ง โผล่มาอย่างไม่ทันตั้งตัวในฤดูร้อนของปี 2008
นี่...ไม่เป็นวิทยาศาสตร์
แม้แต่ศาสตร์ลี้ลับก็ไม่ใช่
เกิดใหม่ก็ว่ากันไป แล้วทำไมโทรศัพท์ถึงติดมาด้วยกันได้ด้วย?
...