เซี่ยตงยังไม่ยอมแพ้ เขาพิมพ์คำถามอีกหนึ่งข้อ
[ปี 2008 หุ้นตัวไหนในตลาดหุ้นเอของจีนที่ราคาขึ้นดีที่สุด?]
บนหน้าจอปรากฏตัวอักษรเล็ก ๆ [กำลังเชื่อมต่อเครือข่าย...]
ครู่ต่อมา...
[การเชื่อมต่อเครือข่ายล้มเหลว กรุณาตรวจสอบเครือข่าย]
ล้มเหลวอีกแล้ว
เซี่ยตงขมวดคิ้ว
เขาเริ่มสรุปกฎ จากคำถามสองข้อแรก โตวเป๋าล้วนเรียกใช้ฟังก์ชันการค้นหาเครือข่าย
หรือว่า... แค่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับ "ข้อมูลเรียลไทม์" หรือต้องค้นหาจากเครือข่าย จะทำให้กลไกการค้นหาถูกเรียกใช้ และจากนั้นก็ล้มเหลว
ถ้างั้น ลองเปลี่ยนวิธีถามดูไหม?
[ช่วยสรุปเหตุการณ์ใหญ่ทั้งในและต่างประเทศที่เกิดขึ้นปี 2008 ให้หน่อย]
ครั้งนี้ เอไอตอบกลับมาแทบจะทันที
[ได้เลย ปี 2008 เป็นปีที่ไม่ธรรมดา มีเหตุการณ์สำคัญมากมายเกิดขึ้น:]
[1. ภาคใต้ของจีนประสบภัยพิบัติน้ำแข็งและหิมะรุนแรง]
[2. วันที่ 12 พฤษภาคม เกิดแผ่นดินไหวขนาด 8.0 ที่เมืองเหวินชวน มณฑลเสฉวน]
[3. วันที่ 8 สิงหาคม การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 เปิดขึ้นที่ปักกิ่ง]
[4. เดือนกันยายน วิกฤตการเงินโลกที่เกิดจากฟองสบู่ซับไพรม์ของอเมริกาปะทุขึ้นเต็มรูปแบบ...]
ดวงตาของเซี่ยตงเป็นประกาย
สำเร็จ!
เขาพบคู่มือการใช้งานที่ถูกต้องของ "ของขวัญจากสวรรค์" ชิ้นนี้แล้ว!
ในฐานะโปรแกรมเมอร์
เซี่ยตงรู้ว่าโตวเป๋าที่ติดตั้งบนโทรศัพท์ปกติ จะสร้างคำตอบผ่านโมเดลเอไอบนคลาวด์
ในทางทฤษฎี เมื่อตัดการเชื่อมต่อเครือข่าย จะไม่สามารถส่งคำตอบออกมาได้
แต่โตวเป๋าบนโทรศัพท์ของเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เหมือนกับว่าโมเดลเอไอที่เก็บไว้บนคลาวด์ถูกติดตั้งลงในเครื่องโดยตรง
ในขณะที่ตัดการเชื่อมต่อ ตราบใดที่ไม่เรียกใช้การค้นหาเครือข่าย มันก็สามารถตอบคำถามที่เกี่ยวข้องได้
มันคือสมองอันยิ่งใหญ่ที่เก็บความรู้จากอนาคตไว้มากมาย!
ลมหายใจของเซี่ยตงเริ่มถี่ขึ้น
เขากลั้นความตื่นเต้นไว้ในใจ แล้วเริ่มคิดถึงปัญหาที่สำคัญที่สุดในตอนนี้
— จะช่วยพ่อแม่ฝ่าวิกฤตไปได้อย่างไร
เขาพิมพ์คำถามลงในช่องสนทนาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเปลี่ยนวิธีถามให้แยบยลขึ้น
[สมมติว่ามีคนคนหนึ่งย้อนเวลากลับไปปี 2008 พ่อแม่ของเขาบริหารโรงงานผลิตตุ๊กตาส่งออก กำลังจะล้มละลายเพราะวิกฤตการเงิน เขาจะมีวิธีช่วยพ่อแม่ได้อย่างไร?]
บนหน้าจอ ไอคอนของเอไอหมุนวนอีกครั้ง
ครู่ต่อมา ข้อความยาวเหยียดปรากฏบนหน้าจอ
[นี่เป็นคำถามสมมติที่น่าสนใจมาก ฉันจะให้จุดพลิกวิกฤตที่ตรงไปตรงมาและไม่อ้อมค้อมที่สุดแก่คุณ:]
[1. ปรับช่องทาง: เปลี่ยนจากการค้าต่างประเทศมาขายในประเทศ ในปี 2008 ตลาดความต้องการภายในประเทศของจีนกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว แทนที่จะพึ่งพาออเดอร์จากต่างประเทศที่ไม่แน่นอน เปลี่ยนเป้าหมายมาที่ตลาดในประเทศดีกว่า]
[2. กอดอินเทอร์เน็ต: เปิดร้านค้าออนไลน์ ในปี 2008 อีคอมเมิร์ซของจีนกำลังจะระเบิดขึ้น เถาเป่ามีผู้ใช้สะสมจำนวนมากแล้ว แต่การแข่งขันระหว่างร้านค้าบนแพลตฟอร์มยังห่างไกลจากความเข้มข้นในอนาคต]
[3. สร้างแบรนด์: ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของโรงงานรับจ้างผลิตคือการไม่มีแบรนด์และอำนาจการต่อรองของตัวเอง ลองจดทะเบียนแบรนด์ของตัวเอง ออกแบบตุ๊กตาที่มีเอกลักษณ์ของจีนหรือเข้ากับกระแสในยุคนั้น ใช้ร้านค้าออนไลน์ในการโปรโมตและขาย...]
[4. ...]
สายตาของเซี่ยตงจ้องเขม็งไปที่ข้อสอง
เปิดร้านค้าออนไลน์!
เถาเป่า!
เขาตบต้นขาอย่างแรง
ถูกต้อง! เขาลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง!
เถาเป่าในปี 2008 คือมหาสมุทรสีครามจริง ๆ!
แบรนด์เถาเป่าที่มียอดขายเกินร้อยล้านต่อปีในภายหลัง หลายแบรนด์เริ่มต้นในช่วงเวลานี้
ด้วยกำลังการผลิตของโรงงานครอบครัว บวกกับความเข้าใจของเขาที่มาจากอนาคตเกี่ยวกับวิธีการเล่นอีคอมเมิร์ซ...
เรื่องนี้ทำได้!
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"เสี่ยวตง ออกมากินผลไม้หน่อย" เป็นเสียงของแม่
"มาแล้ว!"
เซี่ยตงเก็บโทรศัพท์ แล้วเปิดประตู
บนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นมีจานแตงโมตัดเป็นชิ้นวางอยู่
พ่อแม่กำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา ในทีวีมีข่าวการนับถอยหลังโอลิมปิกกำลังออกอากาศ
เซี่ยตงเดินไปหยิบแตงโมชิ้นหนึ่ง แต่ไม่ได้กิน
เขามองใบหน้าของพ่อแม่ที่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย แล้วรวบรวมความกล้าพูดออกไป
"พ่อ แม่ ผมมีเรื่องอยากปรึกษาท่านทั้งสอง"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วและโจวอวินฟางได้ยินดังนั้นก็หันมามองเขา
"เรื่องอะไรเหรอ? ดูจริงจังจัง" โจวอวินฟางพูดพลางยิ้ม พยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง
"เกี่ยวกับเรื่องโรงงาน"
น้ำเสียงของเซี่ยตงสงบ แต่คำพูดที่ออกมาทำให้สีหน้าของพ่อแม่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เซี่ยเจี้ยนกั๋ววางรีโมทลง ขมวดคิ้วถาม: "ได้ยินอะไรมาจากใครหรือเปล่า?"
"ผมเดาเอาเอง" เซี่ยตงไม่ได้อ้อมค้อม "ช่วงสองสามเดือนมานี้ ท่านทั้งสองกลับบ้านดึกขึ้นเรื่อย ๆ และถอนหายใจบ่อยขึ้น เมื่อตอนกินข้าว ผมเห็นโทรศัพท์ของพ่อดังหลายครั้ง พ่อก็กดวางทุกครั้ง น่าจะเป็นสายเรียกเก็บเงินใช่ไหม?"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วอ้าปาก แต่ก็พูดไม่ออก
ตาของโจวอวินฟางแดงก่ำขึ้นมาทันที
"เสี่ยวตง อย่าคิดมากเลย ไม่มีอะไรหรอก มีพ่อกับแม่ดูแลอยู่..."
"แม่ ผมอายุ 18 แล้ว เป็นผู้ใหญ่แล้ว" เซี่ยตงขัดขึ้น สายตามองพวกเขาอย่างแน่วแน่ "เรื่องในบ้าน ผมก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ และควรจะรับผิดชอบส่วนหนึ่งด้วย"
เมื่อเห็นดวงตาของลูกชายที่ดูเหมือนโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นในชั่วข้ามคืน เซี่ยเจี้ยนกั๋วและโจวอวินฟางมองหน้ากัน ต่างเห็นความตกใจและความโล่งใจเล็กน้อยในสายตาของอีกฝ่าย
เงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเซี่ยเจี้ยนกั๋วก็ถอนหายใจยาว เหมือนกับปลดภาระหนักออกจากบ่า
"เธอเดาถูก"
"ตั้งแต่ต้นปีจนถึงตอนนี้ ออเดอร์จากฝั่งยุโรปถูกตัดไปเกือบครึ่งแล้ว"
"เดือนที่แล้ว ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดในอเมริกาก็ยกเลิกออเดอร์ทั้งหมดในช่วงครึ่งปีหลังด้วย"
"ตอนนี้โกดังเต็มไปด้วยสินค้าที่ขายไม่ออก เงินกู้ธนาคารกำลังจะถึงกำหนด จ่ายค่าแรงงานก็แทบจะไม่มีเงิน..."
เซี่ยเจี้ยนกั๋วยิ่งพูดเสียงยิ่งต่ำลง เหมือนสัตว์ติดกับ
โจวอวินฟางอยู่ข้าง ๆ เริ่มเช็ดน้ำตาอย่างเงียบ ๆ
นี่คือความจริง
ความจริงอันโหดร้ายที่พวกเขาปกปิดจากลูกชายมาหลายเดือนอย่างระมัดระวัง
หัวใจของเซี่ยตงบีบรัด
แต่เขารู้ว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะเศร้า
"พ่อ แม่ ทำไมเราไม่ลองขายของทางอินเทอร์เน็ตดูล่ะ?"
เขาเสนอความคิดของตัวเองออกไป
"อินเทอร์เน็ต?" เซี่ยเจี้ยนกั๋วงง "ขายของทางอินเทอร์เน็ตได้ยังไง? คงเป็นพวกหลอกลวงหรอกมั้ง?"
"ไม่ใช่ของหลอกลวงครับ" เซี่ยตงอธิบายอย่างใจเย็น "ตอนนี้มีเว็บไซต์ชื่อ 'เถาเป่า' เหมือนกับตลาดใหญ่บนอินเทอร์เน็ต เราสามารถเปิดร้านบนนั้นได้ เอารูปตุ๊กตาของโรงงานเราลงไป คนทั้งประเทศจะได้เห็น ถ้าพวกเขาชอบ ก็สามารถสั่งซื้อบนเว็บได้โดยตรง แล้วเราก็ส่งไปให้เขา"
"เปิดร้าน? เสียเงินไหม?" โจวอวินฟางเป็นห่วงเรื่องปัญหาจริงจังมากกว่า
"การเปิดร้านฟรีครับ" เซี่ยตงพูด "และเราไม่ต้องเช่าหน้าร้าน ไม่ต้องจ้างพนักงานขาย ต้นทุนต่ำมาก"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วฟังแล้วงงไปหมด เขาใช้เน็ตแค่ดูข่าวเท่านั้น สำหรับสิ่งใหม่อย่าง 'เถาเป่า' เขาไม่สามารถเข้าใจได้เลย
"แล้ว... คนอื่นจะโอนเงินให้เราได้ยังไง? ถ้าเขาไม่จ่ายเงิน แต่เราส่งของไปแล้วจะทำยังไง?"
"พ่อไม่ต้องห่วงครับ" เซี่ยตงยิ้ม เขารู้ว่าต้องทำให้พ่อแม่คลายกังวล "เถาเป่ามีอะไรที่เรียกว่า 'อาลีเพย์' คล้ายกับคนกลาง ผู้ซื้อโอนเงินไปที่อาลีเพย์ก่อน พออาลีเพย์ได้รับเงิน ก็จะแจ้งให้เราส่งของ พอผู้ซื้อได้รับของ เช็คว่าไม่มีปัญหา แล้วก็แจ้งอาลีเพย์ อาลีเพย์ถึงจะโอนเงินให้เรา วิธีนี้ทั้งผู้ซื้อและผู้ขายต่างก็ได้รับการคุ้มครอง"