แน่นอนว่าเขาบอกหวังเผิงเฟยไม่ได้ว่า ตัวเองได้หว่านเหยื่อล่อเป็นอาวุธร้ายแรงเหนือยุคสมัยเอาไว้หลายชิ้นบนกิตฮับ เว็บไซต์หาคู่ของเหล่าโปรแกรมเมอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว
เซี่ยตงเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น ก่อนเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน
“คราวก่อนที่ไปหางโจว นายลืมแล้วหรือ?”
หวังเผิงเฟยกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจ
“หางโจว? งานของเถาเป่าน่ะหรือ จำได้สิ มีอะไรหรือ?”
เซี่ยตงกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ในงานนั้นฉันได้รู้จักรุ่นพี่ในวงการอินเทอร์เน็ตอยู่สองสามคน คุยกันถูกคอดี”
“ฉันฝากพวกเขาช่วยสังเกตหาคนเก่งด้านเทคนิคในวงการไว้แล้ว”
“สองวันนี้น่าจะมีข่าว”
เขาผลัก ‘รุ่นพี่’ ที่ไม่มีตัวตนจริงออกไปอยู่เบื้องหน้า
ดวงตาของหวังเผิงเฟยพลันเป็นประกาย
“เชี่ย! ตงจื่อ นายไม่เบาเลยนี่!”
“ถึงขั้นมีเครือข่ายคนรู้จักระดับนั้นแล้วหรือ?”
“คนที่พวกผู้ใหญ่ระดับนั้นมองเห็นความสามารถจนแนะนำมาให้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่!”
เขาถูมืออย่างตื่นเต้น ราวกับมองเห็นทีมงานเทคนิคระดับเทพเหาะลงมายังบ้านเก่าซอมซ่อของพวกเขาแล้ว
เซี่ยตงขานรับเบา ๆ ด้วยท่าทีสงบนิ่ง
“เพราะงั้น เรื่องรับคนยังไม่ต้องรีบร้อน”
“รอคนของฉันมาถึงก่อน ถ้ายังขาดคน นายค่อยไปประกาศรับสมัครตำแหน่งพื้นฐานในเว็บบอร์ด ให้พวกเขารับผิดชอบงานปฏิบัติการก็พอ”
หวังเผิงเฟยเชื่อคำพูดของเซี่ยตงมาโดยตลอด โดยเฉพาะหลังจากได้เห็นความสำเร็จของ ‘ส้มอ้วน’ กับ ‘เว็บดูเร็ว’ แล้ว
เขาพยักหน้าแรง ๆ
“ได้! เอาตามนายว่า!”
“ทีมเทคนิคให้นายจัดการ ส่วนฉันจะรับผิดชอบขยายกิจการของเราให้ใหญ่โตเอง!”