“ตงจื่อ นาย... นายทำอะไรน่ะ?”
“ช่วงนี้รายได้จากโฆษณาของเว็บไซต์ไม่เลว บริษัทก็ควรออกเงินซื้ออุปกรณ์สำนักงานให้พวกนายสิ”
“ไปซื้อแล็ปท็อปสักเครื่อง”
“เอาเครื่องดี ๆ สเปกสูงหน่อย”
“ต่อไปก็ทำงานในบ้านเก่าหลังนี้ สะดวก แถมปลอดภัยด้วย”
“พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็ยังใช้ได้”
ขอบตาของหวังเผิงเฟยแดงขึ้นมาทันที
เขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นเงิน ก่อนหน้านี้ไม่นานก็เพิ่งได้รับส่วนแบ่งกำไรจากเซี่ยตงไป 8,000 หยวน แต่เขารู้ว่าเงินก้อนนี้มีความหมายไม่เหมือนกัน
นี่คือการยอมรับจากพี่น้อง เป็นทุนเริ่มต้นสำหรับกิจการ
เขาอ้าปาก อยากพูดอะไรสักอย่าง ทว่ากลับรู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ในลำคอ
“แม่งเอ๊ย!”
กลั้นอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เค้นออกมาได้แค่คำเดียว
เซี่ยตงยิ้ม แล้วตบไหล่เขาเบา ๆ
“เอาละ อย่าทำตัวเหมือนผู้หญิงไปหน่อยเลย”
“รีบไปซื้อมา ซื้อกลับมาแล้วก็ยังมีงานต้องทำอีก”
หวังเผิงเฟยสูดจมูกแรง ๆ แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“แม่งเอ๊ย! ตงจื่อ! นายเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของฉันเลย!”
เขาคว้ากุญแจรถบนโต๊ะไปทันที
“ขอยืมจักรยานหน่อย! ฉันจะไปห้างคอมพิวเตอร์เดี๋ยวนี้แหละ!”
เซี่ยตงโบกมืออย่างจนใจ
“ไปเถอะ ไปเถอะ”
สิ้นเสียง หวังเผิงเฟยก็พุ่งออกจากประตูไปอย่างกับลมพัด
เขายิ้ม
มีพี่น้องแบบนี้ ช่างดีจริง ๆ
เซี่ยตงหันกลับมา สายตาหยุดอยู่ที่มุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์
วันที่ 11 กรกฎาคม 2008
ตัวเลขเรียบง่ายชุดหนึ่งกลับเหมือนนาฬิกาทรายนับถอยหลังที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ คอยเร่งเร้าเขาอย่างเงียบงัน
โอลิมปิก
ฤดูร้อนที่ทั้งประเทศลุกฮือขึ้นด้วยความตื่นเต้น ทะเลทองคำแห่งยอดผู้เข้าชม