“นายร้อยตอคำนวณไว้แล้วว่าพวกญี่ปุ่นจะหลบอยู่หลังที่กำบังสามจุดนี้ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง พวกมันได้กินของเปรี้ยวชุดใหญ่แน่”
สื่อซ่าวฮุยร่างใหญ่ที่เพิ่งได้กลับมาเป็นหัวหน้าหมู่แสยะยิ้ม
ตอนที่เพิ่งออกมาทำงานลำพังกับโจวต้าฟา จริง ๆ แล้วสื่อซ่าวฮุยไม่ค่อยเต็มใจนัก
อย่างไรเสีย อนาคตก็ยังไม่แน่นอน โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่มีเพียงโจวต้าฟาคนเดียวที่มีปืน ส่วนทหารคนอื่น ๆ รวมถึงเขาเอง ยังไม่มีดาบใหญ่กันครบทุกคน
ยิ่งไปกว่านั้น หากอยู่ในกองกำลังหลัก ก็แค่ตั้งใจฝึกทหารกับออกรบ ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นมากเหมือนตอนออกมาทำงานลำพัง อีกทั้งในกองกำลังหลักยังมีโอกาสมากกว่า ขอแค่ได้รบสักหนึ่งหรือสองครั้ง ก็อาจได้เลื่อนเป็นนายร้อยตอ
แต่หลังจากติดตามโจวต้าฟาไปรบในศึกเมื่อครึ่งเดือนก่อน ได้เห็นฝีมือยิงปืนราวกับเทพของโจวต้าฟาด้วยตาตัวเอง และตอนนี้ยังได้เห็นระเบิดมือขนาดใหญ่ที่โจวต้าฟาคำนวณตำแหน่งและฝังเอาไว้อย่างพิถีพิถัน เขาจึงเกิดความมั่นใจอย่างแท้จริงในการออกมาทำงานลำพังกับโจวต้าฟา
“หมู่หนึ่งรับผิดชอบทางซ้าย หมู่สองรับผิดชอบทางขวา”
“พวกคุณสองคนไปต่ออีกสิบเมตร ตรงนั้นมีแนวยิงดีกว่า ทั้งยังช่วยกำบังกระสุนจากพวกญี่ปุ่นได้ดีกว่า...”
ในช่วงต้นสงคราม กำลังรบของญี่ปุ่นแข็งแกร่งเกินไป เพื่อให้ชนะศึกนี้ได้อย่างราบรื่น โจวต้าฟาจึงจำเป็นต้องจัดตำแหน่งซุ่มโจมตีให้ทหารทุกคนด้วยตัวเอง พร้อมกำชับแต่ละคนว่าพอเริ่มรบแล้วต้องทำอย่างไร
จัดตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็รออยู่อีกราวครึ่งชั่วโมง
ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ของรถจักรยานยนต์พ่วงข้างกับรถยนต์ก็ดังกระหึ่มเข้าหู
“พวกญี่ปุ่นมาแล้ว!”
เสียงดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ไม่นานก็เห็นเงาของขบวนขนส่งญี่ปุ่น
บนรถจักรยานยนต์พ่วงข้างคันหน้าสุดนั่งพลปืนกลเบาเอียงสานของญี่ปุ่น ตามหลังมาด้วยทหารราบญี่ปุ่นที่วิ่งเหยาะ ๆ จากนั้นจึงเป็นรถขนส่งที่มีธงพระอาทิตย์ปักอยู่หน้ารถ โดยมีนายทหารญี่ปุ่นนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
ด้านหลังรถขนส่งมีรถเทียมลาสองคัน ส่วนท้ายสุดคือพวกตุ๊ดจีนที่วิ่งเหยาะ ๆ ตามมาเช่นกัน
“เฮ้ พวกญี่ปุ่นไม่ให้ตุ๊ดจีนเดินนำหน้าเปิดทางแฮะ”
โจวต้าฟาไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก ช่วงต้นสงคราม การรบครั้งใหญ่ในซานซีเพิ่งสิ้นสุดลงได้ไม่นาน กองทัพสาธารณะก็เพิ่งเริ่มไปตั้งฐานที่มั่นหลังแนวข้าศึกและกองโจรท้องถิ่นตามพื้นที่ต่าง ๆ
พวกญี่ปุ่นในช่วงนี้ยังวางท่าโอหัง มีโอกาสสูงที่พวกมันจะคิดว่าหากให้ตุ๊ดจีนเดินนำหน้า ก็จะทำให้เคลื่อนทัพช้าเกินไป ต้องรออีกหลายเดือน เมื่อกองโจรของกองทัพสาธารณะเริ่มโจมตีบ่อยครั้ง พวกญี่ปุ่นถึงจะระมัดระวังตัวมากขึ้น และให้ตุ๊ดจีนเดินนำหน้าเพื่อเป็นเกราะกำบัง
เมื่อเห็นกองทหารราบตุ๊ดจีนเดินมาถึงตำแหน่งที่กำหนดไว้ โจวต้าฟาก็เหนี่ยวไกทันทีโดยไม่ลังเล
“ปุ!”
กระสุนเจาะเข้าหน้าผากทหารญี่ปุ่น เลือดพุ่งกระจายออกจากท้ายทอย
นัดแรกของโจวต้าฟาสังหารพลปืนกลญี่ปุ่นที่นั่งอยู่ในพ่วงข้างของรถสามล้อคันหน้าสุด
จากนั้นเขาก็ดึงลูกเลื่อนกลับอย่างรวดเร็ว เล็งคร่าว ๆ แล้วยิงนัดที่สอง
คนขับรถขนส่งญี่ปุ่นถูกยิง รถจึงดับเครื่องหยุดนิ่งทันที
“สหายทั้งหลาย ยิง!”
เสียงปืนของโจวต้าฟาคือคำสั่ง แต่เขายิงนัดที่สองเร็วเกินไป กระทั่งกระสุนนัดที่สองพุ่งออกไปแล้ว ทหารหมวดสามคนอื่น ๆ ถึงเพิ่งตั้งตัวได้ ต่างพากันยิงใส่พวกญี่ปุ่นและตุ๊ดจีนด้านล่าง
ปืนไรเฟิลยี่สิบกว่ากระบอกยิงกระสุนยี่สิบกว่านัดพุ่งเข้าใส่พวกญี่ปุ่นและตุ๊ดจีนในชั่วพริบตา
นายสิบญี่ปุ่นที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับรถขนส่งตกใจจนเบิกตากว้างและชะงักหายใจ เมื่อเห็นเลือดพุ่งออกจากศีรษะคนขับ
ทันทีที่ได้สติ มันก็เปิดประตูรถแล้วกลิ้งลงไปหลบหลังก้อนหินใกล้ ๆ จากนั้นตะโกนสั่งทหารญี่ปุ่นและตุ๊ดจีนใต้บังคับบัญชาให้ยิงตอบโต้
“บากะยาโร่! ฆ่ามันให้หมด!”
ทักษะการรบของพวกญี่ปุ่นในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ หลังเสียงปืนแรกของโจวต้าฟาดังขึ้นไม่ถึงหนึ่งวินาที ทหารราบญี่ปุ่นทุกนายก็หมอบลงกับพื้นทันทีตามสัญชาตญาณ
ในจังหวะที่กระสุนนัดที่สองของโจวต้าฟายิงถูกคนขับรถ ทหารราบญี่ปุ่นคนอื่น ๆ ก็หมอบลงเรียบร้อยแล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น พลขับญี่ปุ่นบนรถจักรยานยนต์พ่วงข้างคันหน้าสุดยังกระทืบเบรกอย่างแรง แม้รถพ่วงข้างจะยังไม่หยุดสนิท มันก็เอื้อมมือคว้าปืนกลไว้แล้วกระโดดไปยังที่กำบังด้านข้าง เตรียมใช้ปืนกลยิงกดดันจากหลังที่กำบัง
แต่พลขับรถพ่วงข้างญี่ปุ่นคนนี้พ่วงตำแหน่งผู้ช่วยพลปืนกลด้วย จึงตอบสนองช้ากว่าทหารราบญี่ปุ่นที่ไม่ได้อยู่บนรถ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกหนึ่งหรือสองวินาทีกว่าจะหลบเข้าที่กำบังข้างถนนได้สำเร็จ
โจวต้าฟาจะยอมให้ปืนกลญี่ปุ่นมีโอกาสยิงได้อย่างไร กระสุนนัดที่สามของเขายิงถูกหน้าอกของญี่ปุ่นคนนั้น ขณะที่มันกระโดดลงจากรถและร่างยังลอยอยู่กลางอากาศ กระสุนเจาะบริเวณปอดจนเกิดแผลเลือดบานเป็นดอกไม้
เมื่อเทียบกับฝีมือยิงปืนของโจวต้าฟาแล้ว ทหารคนอื่น ๆ ยังด้อยกว่ามาก พวกเขายิงกันคนละนัด รวมยี่สิบหกนัด แต่มีเพียงสามนัดที่ถูกคน ในนั้นหนึ่งนัดถูกทหารญี่ปุ่น อีกสองนัดถูกตุ๊ดจีน
“ปัง ๆ ๆ...”
เมื่อพวกญี่ปุ่นและตุ๊ดจีนยิงตอบโต้ เสียงปืนถี่กระชั้นก็ดังไปทั่วบริเวณ
ฝีมือยิงปืนของพวกญี่ปุ่นก็เก่งกาจเช่นกัน หลังเริ่มยิงตอบโต้ได้เพียงไม่กี่วินาที ทหารกองทัพสาธารณะสามนายก็เสียชีวิต อีกสองนายได้รับบาดเจ็บ
แม้โจวต้าฟาจะยิงหัวทหารญี่ปุ่นได้อีกหนึ่งคน และยิงตุ๊ดจีนอีกสองคน แต่หากยื้อยิงกันต่อไป ฝ่ายที่พ่ายแพ้ในท้ายที่สุดต้องเป็นฝ่ายโจวต้าฟาแน่นอน
โชคดีที่เมื่อการยิงต่อสู้ดำเนินมาถึงช่วงแลกกระสุนอย่างต่อเนื่อง พวกญี่ปุ่นและตุ๊ดจีนด้านล่างต่างก็หลบอยู่หลังที่กำบังกันหมดแล้ว
ที่กำบังสามจุดซึ่งโจวต้าฟาคาดการณ์ไว้ก่อนเริ่มรบและฝังระเบิดมือขนาดใหญ่เอาไว้
จุดหนึ่งมีทหารราบญี่ปุ่นสามนายกับนายสิบญี่ปุ่นหลบอยู่ อีกจุดมีทหารราบญี่ปุ่นสองนาย ส่วนจุดสุดท้ายมีตุ๊ดจีนสามคนหลบอยู่
“ดึง!”
สื่อซ่าวฮุยกับหลอยิ่งไฉสบโอกาสแล้วตะโกนสั่งทหารที่ไม่มีปืนและรับหน้าที่ดึงระเบิดมือโดยเฉพาะ
ทหารสามนายกระชากเถาวัลย์อย่างแรง จุดชนวนระเบิดมือขนาดใหญ่ทั้งสามลูก
เดิมทีเถาวัลย์ถูกดินกลบเอาไว้ พอกระชาก เถาวัลย์ก็เผยออกมาให้เห็น อีกทั้งเสียงไส้ระเบิดที่ดังซู่ซ่าและควันขาวที่พวยพุ่งออกมาหลังระเบิดมือถูกจุดชนวนก็ปิดบังพวกญี่ปุ่นกับตุ๊ดจีนไม่มิด
พวกญี่ปุ่นตอบสนองเร็วที่สุด โดยเฉพาะนายสิบญี่ปุ่นคนนั้น
“ระเบิดมือ! ยามีเตะ!”
นายสิบญี่ปุ่นกับทหารราบญี่ปุ่นที่เห็นระเบิดมือพ่นควัน ต่างพากันลนลานกระโจนออกจากที่กำบัง
แม้ระเบิดมือจะใช้เวลาราวห้าวินาทีกว่าจะระเบิด แต่ตั้งแต่พวกญี่ปุ่นได้ยินเสียงไส้ระเบิดดังซู่ซ่า เห็นควันขาวจากระเบิดมือ จนกระทั่งรู้ตัวและตอบสนอง เวลาก็ผ่านไปสองถึงสามวินาทีแล้ว
ตอนที่พวกมันกระโจนออกมา แรงส่งของร่างกายยังมีไม่มาก เวลาที่เหลือเพียงสองวินาที อย่างมากก็ทำให้กระโจนไปได้แค่ห้าหรือหกเมตร
“ตูม! ตูม! ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่นต่อเนื่องกันสามครั้ง
ระเบิดแต่ละจุดคือระเบิดมือสองลูกที่มัดติดกันและระเบิดพร้อมกัน สะเก็ดระเบิดกับคลื่นความร้อนพุ่งกระจายออกไป สังหารทหารญี่ปุ่นสามนายและทำให้บาดเจ็บอีกสามนายทันที
ทักษะการรบของตุ๊ดจีนห่างชั้นจากพวกญี่ปุ่นมาก พวกมันตอบสนองช้ากว่าถึงสองวินาที แทบจะเป็นจังหวะที่กระโจนออกมาแล้วระเบิดก็ทำงาน พวกมันยังหนีไปไม่ถึงหนึ่งเมตร ตุ๊ดจีนทั้งสามคนที่หลบอยู่หลังที่กำบังจุดนั้นจึงถูกระเบิดตายคาที่ทั้งหมด
นายสิบญี่ปุ่นที่บาดเจ็บพยายามจะหลบกลับเข้าไปหลังที่กำบังเดิมและในหลุมที่เกิดจากแรงระเบิด
แต่ในจังหวะที่นายสิบญี่ปุ่นคนนี้ออกจากที่กำบังจนเผยตัวออกมา โจวต้าฟาก็ยิงกระสุนเจาะหัวมันก่อนที่มันจะหลบกลับเข้าไปได้
ทหารญี่ปุ่นที่บาดเจ็บอีกสองคนก็หลบกลับเข้าที่กำบังไม่ได้เช่นกัน คนหนึ่งถูกกระสุนนัดที่สองของโจวต้าฟาสังหาร อีกคนถูกกระสุนจากทหารกองทัพสาธารณะนายอื่นสังหาร
ทหารญี่ปุ่นที่ยังมีชีวิตเหลือเพียงสี่คน ในจำนวนนี้สองคนบาดเจ็บ ส่วนตุ๊ดจีนตายห้าคน บาดเจ็บสามคน เหลืออยู่เพียงยี่สิบคน
“สหายทั้งหลาย ตามผมบุกลงไป เก็บเกี่ยวข้าวโพดกัน!”
โจวต้าฟาตะโกนสั่ง
“ฆ่า!”
โจวต้าฟา สื่อซ่าวฮุย และหลอยิ่งไฉนำหน้า พาทหารที่ยังเหลืออีกยี่สิบสามนายซึ่งไม่บาดเจ็บหรือบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยจนยังสู้ต่อได้ บุกลงจากจุดซุ่มโจมตีราวกับเสือดุร้ายพุ่งลงจากภูเขา
ฝีมือใช้ดาบปลายปืนของพวกญี่ปุ่นแข็งแกร่งมาก แต่ทหารกองทัพสาธารณะใต้บังคับบัญชาของโจวต้าฟาต่างก็มีความแค้นเลือดกับพวกญี่ปุ่น ขอเพียงฆ่าพวกญี่ปุ่นได้ พวกเขาก็พร้อมแลกชีวิตกับชีวิต ขวัญกำลังใจจึงฮึกเหิมอย่างยิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น โจวต้าฟา สื่อซ่าวฮุย และหลอยิ่งไฉ ซึ่งเป็นทหารเก่าทั้งสามคน ก็ไม่ได้ยืนดูเฉย ๆ
ระหว่างบุกลงไป โจวต้าฟาสังหารทหารญี่ปุ่นที่บาดเจ็บไปหนึ่งคน และในช่วงต่อสู้ระยะประชิด เขาก็แทงทหารญี่ปุ่นตายด้วยตัวเองอีกหนึ่งคน
การต่อสู้อันดุเดือดกินเวลาไม่ถึงสามนาที ทหารญี่ปุ่นทั้งหมดก็ถูกสังหาร
พอพวกญี่ปุ่นตายหมด ตุ๊ดจีนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ยกมือยอมจำนนทันทีโดยไม่ต้องมีใครตะโกนสั่ง
การต่อสู้สิ้นสุดลง บริเวณซุ่มโจมตีทั้งพื้นที่มีศพนอนเกลื่อนกว่าสามสิบศพ ทั้งศพพวกญี่ปุ่น ตุ๊ดจีน และทหารกองทัพสาธารณะของพวกเขาเอง
“เก็บกวาดของที่ยึดได้ ตรวจนับผู้เสียชีวิตและผู้บาดเจ็บ แล้วช่วยเหลือคนเจ็บ!”
โจวต้าฟาสั่งการต่อเนื่อง พร้อมกับคอยระแวดระวังภัยจากทุกทิศทาง