เหลี่ยงเจ๋อก้มมองเงินในมือ แล้วถอนหายใจเงียบ ๆ “เอาล่ะ งั้นซื้อสิบชั่ง”
“โอ้ เลี้ยงง่ายซะด้วยนะ” พนักงานขายเก็บเงินพลางรวมยอดโอวัลตินกับของอื่น ๆ ที่เหลี่ยงเจ๋อเลือก — เป็นอย่างที่คิด ราคาแพงกว่าที่กะไว้ตั้งสามหยวนกว่า ๆ
เหลี่ยงเจ๋อยังซื้อน้ำตาลทรายแดงกับเค้กอีก ในอ้อมแขน เถียนเถียนยื่นนิ้วก้อยชี้ไปที่ลูกอมเปล่งประกายในโหลแก้ว “พ่อจ๋า เอาอันนี้หน่อย”
เหลี่ยงเจ๋อบีบเงินที่เหลือน้อยนิดในมือ ลังเลนิดหนึ่ง ก่อนบอกพนักงานขายว่า “ขอลูกอมห้าเฟิน”
แต่พอได้มากลับมีแค่สามเม็ด “ไม่ใช่เฟินละเม็ดเหรอ” เขาอดถามไม่ได้
พนักงานขายเบะปาก ตอบห้วน ๆ สามคำ “ขึ้นราคาแล้ว”
ไม่นึกเลยว่าห่างกันแค่ไม่นาน ราคาของจะขึ้นขนาดนี้แล้ว
ตอนออกจากฐาน ทุกคนควักเงินเบี้ยเลี้ยงออกมา แต่อยู่ที่นี่กลับซื้อของได้ไม่มากเลย
ในใจเขาทั้งห่อเหี่ยวทั้งเสียดาย ถ้ารู้งี้ขนเบี้ยเลี้ยงมาดีกว่านี้ จะได้ไม่ต้องมาถึงในเมืองแล้วยังซื้อของกินกลับไปให้ผู้เชี่ยวชาญได้ไม่มากพอ
ตอนแรกก็อยากซื้อเนื้อ แต่เนื้อมีมาอาทิตย์ละครั้ง เขาหมดสิทธิ์สิ้น ได้แต่ยอมล้มเลิก
พอเก็บของเรียบร้อย เหลี่ยงเจ๋อให้เถียนเถียนเดินเอง ส่วนตัวเขาถือถุงตาข่ายหนัก ๆ สองมือกำลังจะออกไป กลับเห็นหน้าประตูมีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ ตะกร้าไม้ไผ่ในมือว่างเปล่า ดูท่าจะซื้ออะไรไม่ได้เลย
“ป้าจาง เมื่ออาทิตย์ก่อนฉันยังจำได้ว่าไข่ขายหกเหมาเอง ทำไมแค่ไม่กี่วัน พุ่งไปหยวนนึงแล้ว”
“ไม่ใช่แค่ราคาขึ้นนะ จำนวนยังน้อยลงด้วย ฉันเห็นทหารคนนั้นซื้อไข่ หนึ่งชั่งได้แค่หกเจ็ดฟอง เมื่อก่อนอย่างน้อยก็แปดฟอง”