จากเริ่มลงมือจนจบ ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ นักเลงห้าคนล้มระเนระนาดเกลื่อนพื้น แต่ละคนร้องครวญครางไม่หยุด
เถียนเถียนโผล่หัวน้อย ๆ ออกมาจากอ้อมอกของคุณพ่อ มองดูคนเลวเต็มพื้น ตบมือน้อย ๆ ร้องเชียร์ "คุณพ่อเก่งจังเลย! คุณพ่อจัดการคนเลวล้มหมดเลย!"
เหลี่ยงเจ๋อหัวเราะพลางลูบหัวลูกสาว
ชาวบ้านที่มุงดูเห็นเช่นนั้นก็พากันปรบมือให้ร้อง "จัดการได้ดี! ให้พวกมันก่อเรื่องทุกวันอีก!"
"พวกตัวซวยนี่สมควรถูกจับตั้งนานแล้ว!"
พวกนักเลงเห็นท่าไม่ดี รีบคลานเข่ามาคุกเข่าขอความเมตตา "ท่านสหาย พวกเราผิดไปแล้ว! ไม่กล้าอีกแล้ว! โปรดยกโทษให้พวกเราด้วยเถิด!"
เหลี่ยงเจ๋อกวาดตามองพวกมันอย่างเย็นชา นักเลงหัวไม้แบบนี้เขาเห็นมามากนัก เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว รังแกคนอ่อนแอ วันนี้ถ้าไม่สั่งสอนให้หลาบจำ อีกเดี๋ยวก็จะไปก่อเรื่องต่อ เขาไม่สนใจพวกนักเลงอีก หันไปถามผู้หญิงข้าง ๆ "คุณครับ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
ผู้หญิงคนนั้นยังตะลึงกับการต่อสู้ที่รวดเร็วปานสายฟ้า เธอมองเหลี่ยงเจ๋อ แววตาฉายแววซับซ้อน ก่อนจะตั้งสติได้ ส่ายหน้าแล้วยิ้มให้เหลี่ยงเจ๋อ "ฉันไม่เป็นอะไร ขอบคุณมากนะคะคุณ! ถ้าไม่ใช่คุณ กระเป๋าฉันคงถูกพวกมันแย่งไปแล้ววันนี้"
"แค่เรื่องเล็กน้อยครับ" เหลี่ยงเจ๋อโบกมือ สายตามองไปที่พวกนักเลงบนพื้น ตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "อายุยังน้อย มีมือมีเท้า ไม่อยากช่วยชาติสร้างบ้านสร้างเมือง เอาแต่รังแกประชาชน ก่อกวนความสงบสุข แล้วยังคิดจะรอดเงื้อมมือกฎหมายหรือ?"