เถียนเถียนยืนนิ่งไปชั่วครู่ ไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไร จากนั้น เมื่อเห็นมือของเสิ่นรั่วเหวินโบกไล่เร่ง เธอก็หมุนตัว เร่งฝีเท้าวิ่งไปข้างหน้า
รีโมตระเบิดทุกลูกมีข้อจำกัดด้านระยะทาง แค่เถียนเถียนวิ่งพ้นรัศมีสัญญาณ อุปกรณ์จุดชนวนในมือของเหยียนซื่อจวินก็จะกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่า
แต่เสิ่นรั่วเหวินก็ยังไม่กล้าประมาท รีบพลิกตัวกลับ พลิกเหยียนซื่อจวินที่เกือบหมดสติขึ้นมา เขาตาพร่ามัว มองมือของเสิ่นรั่วเหวินล้วงกระเป๋าตัวเอง แต่ก็หมดเรี่ยวแรงจะขัดขวาง
หนึ่งนาทีต่อมา—
“เจอแล้ว!”
เสิ่นรั่วเหวินรู้สึกยินดีในใจ ดึงกล่องจุดชนวนสีดำจากกระเป๋าชั้นในของเหยียนซื่อจวินออกมา
ราดน้ำหรือทุบให้แตกคามือ แค่ทำลายมันได้ ความปลอดภัยของเถียนเถียนก็จะได้รับการปกป้อง
หลังจากนั้นก็ยัดคนที่หมดสติพวกนี้เข้ารถ หลบเลี่ยงการตามล่าของทหาร ข้ามพรมแดนไป ถึงตอนนั้น ต่อให้องค์กรตามหาเธอเจอและส่งเธอขึ้นศาลทหาร เธอก็ไม่มีวันเสียใจ
สมัยเด็ก เธอเคยได้รับทุนจาก “นกกระจอกเทา” และสาบานว่าจะตอบแทนชั่วชีวิต แต่ตอนนี้ สิ่งที่คนรอบตัวเหล่านี้ทำไป ล้วนตรงข้ามกับความเชื่อที่เธอเคยยึดมั่นโดยสิ้นเชิง
เธอต้องไปหาหัวหน้าสถานีด้วยตัวเอง และถามให้ชัดเจน—ว่าที่ผิดคือตัวเธอ หรือว่าโลกใบนี้มันบิดเบี้ยวผิดรูปไปแล้ว?
ปลายเท้ามีก้อนหินเหลี่ยมๆ พอดี เธอย่อตัวลง ยกมือทั้งสองข้างขึ้นสูง กำลังจะทุบลงบนกล่องจุดชนวน—
ทันใดนั้น ทรายปริวูบหนึ่งก็ปลิววาบขึ้นมาตรงดวงตา!
เหตุไม่คาดฝัน แต่ดีที่เสิ่นรั่วเหวินเตรียมตัวรับมืออยู่แล้ว เธอกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างอย่างฉับไว เลี่ยงเม็ดทรายได้หวุดหวิด แต่ยังไม่ทันจะเอื้อมมือไปแตะปืนที่เหน็บไว้ที่เอวด้านหลัง หมัดหนักๆ ก็ฟาดลงมาที่หัวเสียแล้ว!