"นั่นต้องดูว่าเป็นเด็กกับผู้หญิงของใคร" ลำกล้องปืนของเหยียนซื่อจวินไม่ขยับเขยื้อน "คนของกองทัพต้าเซี่ยคือศัตรู กฎตายตัวข้อนี้ ต้องให้ผมทบทวนให้คุณฟังอีกรอบไหม"
"เธอเพิ่งสามขวบ! ขนาดปืนยังถือไม่ไหว!" เสิ่นรั่วเหวินตะโกนเสียงแหบพร่า
"ถอนราก ต้องถอนโคน" น้ำเสียงของเหยียนซื่อจวินเยือกเย็นราวน้ำแข็ง ไม่มีระลอกคลื่น "รองหัวหน้าหน่วยเฉิ่น น่าเสียดายจริง ๆ ในวัยสาวสะพรั่งอย่างคุณ กลับก่อคดีทรยศองค์กรที่มีโทษถึงตาย ถึงผมจะอ้อนวอนหัวหน้าหน่วยของคุณ ก็ปกป้องคุณไม่ได้"
"หลับให้สบายเถอะ ดูแก่ที่คุณทำงานให้องค์กรมาหลายปี ผมจะไว้ศพให้คุณครบ"
คำพูดนี้ ไม่ต่างอะไรจากการตัดสินประหารครั้งสุดท้าย
แววตาสิ้นหวังฉายวาบขึ้นในดวงตาของเสิ่นรั่วเหวิน เธอยังมีความปรารถนาอีกมากที่ยังไม่ได้เติมเต็ม การต้องตายที่นี่อย่างนี้ เธอไม่ยอม!
แต่พอนึกถึงว่าเมื่อเธอตายไปแล้ว เถียนเถียนจะต้องเจอกับการทรมานที่โหดร้ายทารุณ แค่คิดหัวใจของเธอก็เหมือนจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ทั้งเป็น
ถึงขั้นนี้แล้ว เธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางปล่อยให้เธอมีชีวิตออกไป ความตายจะเป็นจุดจบที่ถูกกำหนดไว้แล้วสำหรับเธอ
เธอหลับตาลงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง เอ่ยเสียงเบาว่า "...รองหัวหน้าสถานี ผู้น้อยยอมรับผิด ยอมตายแต่โดยดี ขอเพียงคุณ... ได้โปรดปล่อยเด็กคนนั้นไปด้วยเถอะ"
"พวกคุณจะระเบิดฐาน ระเบิดสนามทดลองก็ได้ แต่ได้โปรด อย่าให้เด็กสามขวบต้องตายที่นี่เลย"
นี่คือคำวิงวอนครั้งสุดท้ายของเธอ ต่อให้สุดท้ายไม่ได้รับการยอมรับ เธอก็ทำเต็มที่แล้ว
เธอรอคอยเสียงปืนที่เป็นจุดจบ
แต่เสียงปืนกลับไม่ดัง ลำกล้องที่จ่ออยู่ตรงกลางอก ถูกมืออีกข้างหนึ่งกดลงไปอย่างมั่นคง
เกาเหยี่ยนโจวไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ช่วยเหลือลูกน้องอีกสองคนที่หมดสติไปแล้วเสร็จ ตอนนี้ยืนอยู่ข้าง ๆ สายตาดุจคมมีดที่เย็นเฉียบกวาดผ่านใบหน้าขาวซีดของเสิ่นรั่วเหวิน
"รั่วเหวิน ที่ไต้หวัน คุณยังมีน้องสาวอีกคนใช่ไหม"
ริมฝีปากของเสิ่นรั่วเหวินสั่นระริกอย่างรุนแรง มองเกาเหยี่ยนโจวอย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับได้เห็นปีศาจที่ปีนออกมาจากนรก "คุณ... คุณจะทำอะไร"