"อาจารย์ ท่านเป็นอะไรไป?" เกาเหยี่ยนโจวอยู่ใกล้เขาที่สุด เห็นเหตุการณ์ก็ตกใจสุดขีด รีบยื่นมือเข้าประคองร่างของเขาไว้
เจิ้งหงไม่ตอบ ร่างของเขาเริ่มสั่นเทาโดยควบคุมไม่ได้ เหงื่อเย็นเฉียบเม็ดใหญ่ผุดขึ้นบนหน้าผากในพริบตา ใบหน้าทั้งหมดเปลี่ยนจากซีดขาว กลายเป็นสีเทาคล้ำอมเขียวที่น่าหวาดกลัว เขาอยากจะพูดอะไร ริมฝีปากขยับ แต่กลับเปล่งเสียงได้เพียงลมหายใจครืดคราด
"ศาสตราจารย์เจิ้ง!"
"เร็วเข้า! พยุงเขาไว้!"
ซ่งต้าจวงที่นั่งอยู่ข้างหลังเขา เอาแต่แอบสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวทางนี้มาตลอด ตอนนี้ก็พุ่งตัวเข้ามาหาในพริบตาราวกับลูกธนู
เสียงหัวเราะและบทเพลงในโรงอาหารหยุดลงกะทันหัน
ทุกคนมองมาทางนี้ด้วยความตกตะลึง
"แอ๊ก——!" จู่ๆ เจิ้งหงก็ก้มตัวลง ขย้อนอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่เห็นอะไรออกมา การหายใจของเขายากลำบากขึ้นเรื่อยๆ มือทั้งสองข้างกำเสื้อผ้าตรงหน้าอกแน่น เล็บแทบจะจิกลงไปในเนื้อ
"ติดคอหรือเปล่า?" มีคนตะโกนถามขึ้นมาอย่างลนลาน และอยากจะเข้าไปช่วย
"ไม่เหมือน! เร็ว! ตามหมอซุนมา! เร็วสิ!" ศาสตราจารย์เฉียนร้อนใจจนเสียงเปลี่ยนไป เขาพยุงร่างของเจิ้งหงที่กำลังทรุดลง รู้สึกได้ชัดเจนถึงความแข็งเกร็งและกล้ามเนื้อกระตุก
ผู้บัญชาการหลิวส่งเถียนเถียนให้กับหลี่กุ้ยหัวที่อยู่ข้างๆ ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว สีหน้าเคร่งเครียด เดินก้าวใหญ่มา "หลีกทางให้หมด! รักษาการไหลเวียนของอากาศ! เหลี่ยงเจ๋อ เตรียมเปลสนาม!"
เหล่านักรบที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มีคนวิ่งออกไปตามหมอทหาร บางคนหามเปลสนามอย่างง่ายเข้ามา บรรยากาศอบอุ่นและเบิกบานในโรงอาหารพลันสลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดและเป็นห่วง