“ถูกวางยาพิษ?” ผู้บัญชาการหลิวแววตาลุกวาวด้วยโทสะ “แน่ใจหรือเปล่าว่าเป็นฝีมือของว่านหงซิน?”
“ตอนที่ว่านหงซินไปรับตัวศาสตราจารย์เจียงกั๋วเฉียง มีการใช้สารเคมีปรากฏขึ้น แม้จะยังสืบหาแหล่งที่มาไม่ได้ แต่ก็ตัดความเป็นไปได้ที่เขาจะใช้วิธีเดียวกันนี้กับศาสตราจารย์เจิ้งหงไม่ได้” ผู้บัญชาการทหารกองพลวิเคราะห์
“ที่พูดมาทั้งหมดน่ะ มันยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดสักอย่าง! ทั้งพยานวัตถุ พยานบุคคล เรายังไม่มีเลย” ผู้บัญชาการหลิวเรียกทหารยาม “รีบส่งโทรเลขไปที่เมืองหลวง รายงานสถานการณ์ที่นี่ตามความเป็นจริง ขอให้เพื่อนร่วมงานจากกระทรวงความมั่นคงแห่งชาติมาช่วยสอบสวน ต้องตรวจสอบให้ชัดเจนว่ามีการวางยาพิษหรือไม่!”
“สหายเกาเหยี่ยนโจว!”
เขาหันกลับมา สีหน้าเคร่งขรึม “ปัญหาของคุณคราวนี้ร้ายแรงมาก! ถ้าการที่คุณจงใจปิดบัง ส่งผลให้สหายเจิ้งหงได้รับการรักษาพิษล่าช้า คุณต้องยอมรับการลงโทษขั้นเด็ดขาดจากองค์กร!”
“ครับ ผมเข้าใจ……” เกาเหยี่ยนโจวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผู้บัญชาการครับ ผมผิดเอง ผมไม่ควรปิดบังเรื่องนี้ ผมทำให้อาจารย์ต้องลำบาก…… ผมผิดต่ออาจารย์ ยิ่งผิดต่อภรรยาอาจารย์……”
“ผู้บัญชาการ” ศาสตราจารย์เฉียนที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขัดการโทษตัวเองของเขา “การที่ศาสตราจารย์เจิ้งถูกวางยาพิษหรือไม่ ยังเป็นเพียงข้อสันนิษฐานเบื้องต้นของเรา สิ่งที่ต้องรีบทำตอนนี้คือส่งเขาไปโรงพยาบาลใหญ่ ตรวจพิษวิทยาและตรวจเลือด ถึงจะวินิจฉัยได้แน่ชัด”
“แต่สภาพของศาสตราจารย์เจิ้งตอนนี้ ทนการเดินทางที่สั่นสะเทือนไม่ไหว” หมอซุนแสดงสีหน้ากลุ้มใจ
ผู้บัญชาการถาม “ความเสี่ยงที่สุดในการเคลื่อนย้ายเขาคืออะไร?”