ห้องวิจัยมีอีกชื่อว่า "ห้องออกแบบที่หนึ่ง" ที่นี่ปราศจากเสียงกลไกคำรามอึกทึกและอุปกรณ์ขนาดใหญ่ตั้งเรียงรายเหมือนในสนามทดลอง กลับเป็นห้องยาวตลอดแนว เต็มไปด้วยไม้บรรทัดคำนวณ กระดานวาดแบบ กระดาษร่างสมการที่เขียนด้วยมือกองพะเนิน รวมถึงชิ้นส่วนจำลองอันประณีตบางส่วน
ในฐานะผู้ออกแบบองค์รวมและวางรากฐานทฤษฎีการพัฒนาขีปนาวุธ งานที่สำคัญที่สุดและกินเวลามากที่สุดของอาจารย์เฉียนไม่เคยเป็นการลงมือปฏิบัติในสนามทดลอง หากเป็นการอนุมานทฤษฎี การออกแบบองค์รวม การคำนวณค่าพารามิเตอร์ และการพิสูจน์แนวทาง
งานที่ละเอียดลออและหนักหน่วงเหล่านี้ ล้วนต้องทำอย่างใจจดใจจ่อต่อหน้าโต๊ะเขียนแบบ กระดานดำ และเครื่องมือคำนวณหลากชนิด ดังนั้นเวลาส่วนใหญ่เขาจึงนั่งบัญชาการอยู่ที่นี่ พาทีมฝ่าฟันอุปสรรคครั้งแล้วครั้งเล่า
เถียนเถียนก้าวเข้ามาในห้องวิจัยเป็นครั้งแรก เร็วมากสายตาของเธอก็ถูก "แบบร่างเค้าโครงโดยรวมของขีปนาวุธ" ขนาดยักษ์ที่แขวนอยู่บนผนังดึงดูดไว้ แผนภาพนั้นเต็มไปด้วยเส้นที่ตัดสลับกันแน่นขนัดและสัญลักษณ์กำกับต่างๆ ที่เธออ่านไม่ออก ราวกับพิมพ์เขียวลึกลับและยิ่งใหญ่อลังการ
ภายในห้องเงียบสงัดมาก การมาถึงของเถียนเถียนไม่ได้สร้างความสนใจมากนัก ผู้คนในห้องก้มหน้าก้มตาอยู่กับโต๊ะทำงาน มีเพียงเสียงดินสอขีดผ่านกระดาษดังซ่าๆ เสียงเบาๆ ของไม้บรรทัดคำนวณลื่นไถล และการอภิปรายด้วยเสียงต่ำเป็นครั้งคราวที่ร่วมกันสร้างสรรค์ท่วงทำนองหลักของสถานที่แห่งนี้
อาจารย์เฉียนนั่งอยู่หน้ากระดานดำ เบื้องหน้ากางแบบโครงสร้างลำตัวขีปนาวุธล่าสุด ปลายปากกาของท่านลอยแตะอยู่ที่ตำแหน่งหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ากำลังใช้สมาธิไตร่ตรองอะไรบางอย่าง
เถียนเถียนถูกจัดให้นั่งบนเก้าอี้ขายาวพิเศษที่ทำขึ้นเฉพาะ อยู่ด้านข้างและด้านหลังของอาจารย์เฉียนเล็กน้อย สะดวกให้เธอมองเห็นโต๊ะทำงานของท่านได้ หัวหน้าผู้ออกแบบใหญ่นามสกุลหวังยื่นกระดานวาดภาพเล็กๆ ให้เธอแผ่นหนึ่ง เผื่อเวลาที่เธอเบื่อจะได้วาดเล่น