ทุกคนเงียบกริบ
สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังแบบแปลนที่แบกรับภารกิจสำคัญไว้บนนั้น ภายในใจซัดส่ายดั่งทะเลคลั่ง
พวกเขาแทบจะหวนนึกถึงคำมั่นสัญญาที่ทรงพลังและก้องกังวาน ซึ่งท่านเฉียนเคยให้ไว้กับผู้นำสูงสุดในอดีตขึ้นมาพร้อมกัน—
ชาวต้าเซี่ยจะสร้างขีปนาวุธได้ด้วยตัวเองหรือไม่
—ได้!
—ต้องได้แน่นอน!
“พวกเราจะกลับไปคำนวณใหม่” บรรดานักออกแบบเก็บแบบแปลนและร่างแบบ ไม่มีใครเสนอข้อโต้แย้งเลยสักคน กลับกัน ในแววตาลุกโชนขึ้นด้วยเปลวไฟแห่งศรัทธาทีละดวง ๆ
แม้งานจะถูกตีกลับไปยังจุดเริ่มต้น แต่เป้าหมายกลับชัดเจนกว่า มั่นคงกว่า และเปี่ยมด้วยไฟสู้มากกว่าที่เคยเป็นมาในทุกช่วงเวลา
ต่อข้อเรียกร้องของศาสตราจารย์เฉียน ในใจของทุกคนมีเพียงกฎเหล็กข้อเดียว—เห็นพ้องโดยสิ้นเชิง ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม จะทำให้สำเร็จลุล่วง!
พวกเขาเพิ่งจะจากไป กลุ่มคนอีกกลุ่มก็มาพร้อมแบบร่างใหม่ ตรงมายังเบื้องหน้าของศาสตราจารย์เฉียน...
เถียนเถียนนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก พลางมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ไม่มีใครอธิบายหลักการให้เธอฟัง และไม่มีใครบอกหัวข้องานที่เฉพาะเจาะจงให้เธอรู้ เธอเป็นเหมือนผู้ชมตัวน้อย ๆ ที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม พยายามอย่างยิ่งที่จะตั้งใจฟังเหล่าผู้ใหญ่พูดคุยหารือกัน
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้เป็นเหมือนเด็กคนอื่น ๆ ที่มักจะง่วงหงาวหาวนอนในสภาพแวดล้อมที่ทั้งไม่คุ้นเคยและน่าเบื่อหน่าย หรือพยายามจะแอบหนีลงไปเล่น
ตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยสมาธิที่เกินกว่าวัย ราวกับว่าเธอเองก็มีส่วนร่วมในงานสำคัญนี้ด้วยวิธีของเธอเช่นกัน
ท่ามกลางภารกิจอันล้นมือ หัวหน้าผู้ออกแบบใหญ่นามสกุลหวังหันกลับมามองดูท่าทีของเธออยู่หลายครั้ง แต่ละครั้งก็ได้เห็นเพียงดวงตากลมโตเปล่งประกายเจิดจรัสที่คอยหมุนไปตามจังหวะการพูดคุย ในนั้นไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความง่วงงุนหรือความรำคาญใจ