เขาตามรอยมาจนถึงที่นี่ ไม่คิดเลยว่าก่อนจะเจอคน กลับมาพบป่าต้นทะเลทรายแห่งนี้เสียก่อน
ว่านหงซินย่อมรู้จักผลไม้สีแดงสด ในทะเลทรายนี่คือผลไม้ชั้นดีที่สุดอย่างหนึ่ง ไม่เพียงอุดมด้วยสารอาหาร ยังช่วยชีวิตได้ในยามคับขัน หากคนที่ฐานทัพได้บำรุงร่างกายด้วยผลไม้เหล่านี้ ร่างกายที่อ่อนแอก็จะฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว
แต่ถ้าพวกเขาฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ โครงการวิจัยขีปนาวุธบ้าๆ นั่นก็จะเร่งเครื่องขึ้นอีกใช่ไหม? เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะรายงานต่อองค์กรยังไง?
ไม่ได้ จะปล่อยให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด!
เขาไม่มีทางยอมให้พวกที่แข็งข้อไม่รู้จักกาลเทศะนั่น ทำฝันขีปนาวุธเพ้อเจ้อให้เป็นจริง!
เขาจะทำให้พวกมันรู้ว่า อะไรคือการคิดอยากได้ในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ อะไรคือการไม่ประมาณตน!
เพราะงั้นสิ่งสำคัญตอนนี้คือหนึ่ง จับตัวเถียนเถียน สอง ทำลายป่านี่ซะ
“เถียนเถียน อย่าหลบเลยนะ ลุงรู้ว่าเธออยู่แถวนี้ พ่อให้ลุงมารับ ลุงจะพาไปหาเขา”
“จอมหลอกลวง” เถียนเถียนด่าอย่างขุ่นเคืองในใจ คนคนนี้เลวจริงๆ หลอกกระทั่งเด็ก
“เถียนเถียน หิวไหม ทานข้าวเย็นยัง? ลุงมีขนมปังหยาบด้วยนะ ให้เธอกินดีไหมจ๊ะ?”
หึ เถียนเถียนไม่กินของคนเลวหรอกน่า
“งั้นลุงพาเธอกลับฐานทัพนะ ดูสิฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว ในทะเลทรายมีหมาป่าตัวใหญ่นะ เถียนเถียนไม่กลัวหมาป่าหรอ?”
เถียนเถียนไม่กลัว ตัวลุงน่ะเลวยิ่งกว่าหมาป่าอีก
ว่านหงซินเปลี่ยนคำพูดไปหลายแบบก็ไม่เคยได้รับการตอบสนองจากเถียนเถียน เขาเดินตรวจค้นในป่าอีกรอบอย่างรวดเร็วก็ยังหาไม่เจอ