การนอนของเถียนเถียนในครั้งนี้ช่างแสนหวานเหลือเกิน พอแสงอาทิตย์อุ่นจังสาดกระทบตัว เถียนเถียนจึงขยับเท้าน้อย ๆ พร้อมยืดแขนน้อย ๆ บิดขี้เกียจ
กิ่งต้นทะเลทรายห้อยต่ำลงมาแตะศีรษะน้อย ๆ ของเธอเบา ๆ เหมือนกำลังทักทายเธอ
เถียนเถียนถูกทำให้หัวเราะ กำลังจะยื่นมือออกไปปัดกิ่งไม้ จู่ ๆ ดวงตาก็เบิกกว้าง ตกใจจนร้อง “อ๊ะ” ออกมา
ในผืนทรายไม่ไกลออกไปนั้น มีสิ่งของสีดำทะมึนถูกฝังอยู่ ดูแล้วทั้งน่ากลัวและน่าขนลุก
เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า คนร้ายเมื่อคืนนี้ถูกทรายขังไว้ทั้งคืน ตอนนี้ยังคงเสียบอยู่ในทรายราวกับท่อนไม้รูปคน เหลือเพียงศีรษะกลม ๆ ที่มองไม่เห็นเค้าหน้ามองไม่เห็นอวัยวะบนใบหน้า
จะเอาคนร้ายคนนี้ไปส่งให้คุณพ่อได้ยังไงนะ?
เถียนเถียนคิดว่า ขอแค่หาคุณพ่อให้เจอ คุณพ่อต้องจัดการไอ้คนร้ายนี่ได้แน่
เธอควานหารองเท้าจากกระเป๋าแล้วใส่ กิ่งไม้กับผลไม้สีแดงสดที่หล่นลงมาเมื่อวานนี้ยังคงนอนสงบนิ่งอยู่บนพื้นอย่างสมบูรณ์ เถียนเถียนเด็ดผลไม้มาสองสามผลใส่ปาก ว้าว เปรี้ยวปนหวาน สดชื่นขึ้นมาทันที
“ผลไม้สีแดงสดจ๋า ต้นน้อยจ๋า แล้วก็เพื่อนทรายทั้งหลายด้วย เถียนเถียนจะไปหาคุณพ่อแล้วนะ ฝากพวกนายช่วยดูไอ้คนร้ายนี่ด้วย ถ้ามันยังกล้าเผาต้นไม้อีก ก็ช่วยจัดการมันให้ราบคาบเลยนะ!”
เถียนเถียนกำชับอย่างจริงจังเสร็จแล้ว ก็ลากกิ่งไม้ขนาดเท่าท่อนแขนเด็กเริ่มไต่ขึ้นไปบนเนินทราย
น่าแปลกจริง ๆ ไม่เพียงแต่ผลไม้จะติดแน่นอยู่บนกิ่งก้านไม่หล่นสักผล แม้แต่เนินทรายสูงของเมื่อวานก็ยังช่วยประคองเธอขึ้นมา ทุกย่างก้าวของเถียนเถียน ล้วนรู้สึกถึงแรงส่งจากใต้ฝ่าเท้า เนินทรายที่เดิมสูงชันเดี๋ยวเดียวก็ถูกเธอปีนข้ามไปได้