ว่านหงซินถูกเขาด่าจนหน้าซีดขาวสลับแดง ริมฝีปากสั่นหงึก ๆ อยู่ครู่ใหญ่ แต่ก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก
ตอนนี้หมอซุนได้พันแผลให้เขาเรียบร้อย ซ่งต้าจวงก้าวไปข้างหน้าแล้วคว้าตัวเขาขึ้นมาด้วยมือเดียวราวกับจับลูกเจี๊ยบ จ้องมองท่าทางขลาดกลัวตาขาวของคนชั้นต่ำผู้นั้นด้วยความรังเกียจ ก่อนตวาดเสียงดังว่า “ขึ้นรถ!”
คนอย่างว่านหงซิน ตั้งแต่ที่ทำเรื่องลืมรากเหง้า ทรยศชาติได้ ก็ย่อมรักชีวิตยิ่งกว่าสิ่งใด เขาไม่กล้าขัดขืนสักนิด เดินคอตกไปที่รถทหารภายใต้การควบคุมของซ่งต้าจวง ก่อนจะก้าวขึ้นรถ ในวินาทีสุดท้ายก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองเจียงกั๋วเฉียงแวบหนึ่ง
ฝ่ายหลังเบือนหน้าหนีอย่างเด็ดเดี่ยว สีหน้าเฉียบขาดราวกับว่าตัดขาดความสัมพันธ์สิ้น และไม่ปรารถนาจะรู้จักเขาอีก ทว่าในแผ่นหลังที่ตั้งตรงนั้น จะซ่อนความผิดหวังและความปวดใจที่ยากเอ่ยเอาไว้มากเพียงไหน ก็มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่รู้แก่ใจ
จนกระทั่งเสียงประตูรถ “ปัง” ดังขึ้น จึงตัดสายตาสุดท้ายของว่านหงซินออกไปอย่างสิ้นเชิง
เจียงกั๋วเฉียงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองดูฝุ่นทรายที่ฟุ้งขึ้นจากรถทหาร โดยไม่ขยับเขยื้อนนานทีเดียว ขาแว่นที่หักไถลลงมาบนสันจมูก เขาเอื้อมมือไปประคองไว้ แต่ปลายนิ้วกลับสั่นน้อย ๆ
ผู้บัญชาการหลิวเดินมาข้างกายเขา แล้วยื่นบุหรี่มวนเมื่อครู่ให้อีกครั้ง คราวนี้เจียงกั๋วเฉียงไม่ปฏิเสธ
เขาสูบมันเข้าปอดลึก ๆ ภายใต้แสงไฟแช็กที่ผู้บัญชาการจุดให้ ควันบุหรี่ม้วนตัวผ่านปอด แล้วค่อย ๆ พ่นออกจากโพรงจมูก ราวกับจะขับไอร้อนขุ่นมัวที่อัดแน่นในอกออกไปให้สิ้นด้วยเช่นกัน