เสิ่นรั่วเหวินเห็นดาวบนบ่าผู้บัญชาการหลิวก็รีบเก็บสีหน้า เอ่ยอย่างจริงจังว่า "ท่านผู้นำสวัสดีค่ะ ฉันเป็นนักข่าวจากหนังสือพิมพ์สร้างประเทศซีเป่ย ชื่อเสิ่นรั่วเหวิน วันนี้มาตามหาแรงบันดาลใจในทะเลทราย ต้องขอบคุณพวกคุณที่ช่วยฉันไว้"
พูดพลาง เธอล้วงบัตรนักข่าวจากกระเป๋าเสื้อนอก แล้วชี้ไปที่กล้องถ่ายรูปและกระเป๋าสะพายข้างซึ่งวางอยู่บนเบาะข้างคนขับ
"อ้อ สหายนักข่าวนี่เอง ดีเลย ๆ" ผู้บัญชาการหลิวเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันที รับบัตรนักข่าวมาดูแวบหนึ่งแล้วคืนให้ "คุณรู้จักหัวหน้าเหลี่ยงเจ๋อของเราหรือ"
เสิ่นรั่วเหวินทำท่าเขินอาย "เรา... เคยเจอกันครั้งหนึ่งในเมืองค่ะ สหายท่านนี้เห็นแก่ความถูกต้อง ช่วยเหลือฉันไว้ ฉันยัง... ยังไม่รู้ชื่อและตำแหน่งของเขาเลย"
"อ้อ อย่างนี้นี่เอง" ผู้บัญชาการหลิวกวาดตามองเหลี่ยงเจ๋ออย่างมีนัยยะ เหลี่ยงเจ๋อทำสีหน้าเรียบเฉย แต่ในอุ้งมือกลับมีเหงื่อซึมเล็กน้อย ตอนที่ตนช่วยเหลือคนในเมืองเมื่อครั้งก่อน ไม่ได้รายงานให้ฐานทราบ พูดตามหลักแล้ว ในกองทัพที่มีระเบียบวินัยเคร่งครัด นี่ถือว่าผิดกฎ
ดูท่า รายงานสารภาพผิดคงหนีไม่พ้น
"สหายเฉิ่นได้รับบาดเจ็บใช่ไหม" ผู้บัญชาการหลิวหันกลับมามอง มองเสิ่นรั่วเหวินอย่างห่วงใย "คุณนี่โดนเรื่องของพวกเราพัวพันเข้าให้แล้ว ยังไงดีล่ะ เดี๋ยวฉันให้คนไปส่งคุณที่โรงพยาบาลในเมือง ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้ทางหน่วยออกให้ แล้วก็ให้เงินปลอบขวัญอีกยี่สิบหยวน เป็นไงบ้าง"