เขาเดินไปที่รถ มองดูข้อเท้าที่บวมเป่งของเสิ่นรั่วเหวิน เธอนั่งอยู่ข้างใน ถ้าจะแบกเธอ เธอต้องขยับตัวมาที่ประตูรถเอง
“คุณนักข่าวเฉิ่น ขยับตัวหน่อยได้ไหมครับ”
เสิ่นรั่วเหวินส่ายหน้า “เจ็บจนขยับไม่ได้เลยค่ะ”
คิ้วของเหลี่ยงเจ๋อขมวดแน่นขึ้นอีก
สถานการณ์แบบนี้ ถ้าจะพาเธอลงจากรถ ก็ต้องโน้มตัวเข้าไปในรถ มือหนึ่งคล้องแขนเธอ อีกมือช้อนใต้เข่า—ซึ่งเป็นท่าอุ้มที่แสนจะคลุมเครือ
นอกจากหลินซูเฟิน ภรรยาผู้ล่วงลับ เขาไม่เคยใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ยิ่งตอนนี้มีคนมองอยู่เต็มไปหมด แถมยังมีทหารห้อมล้อม ถ้าอุ้มขึ้นมาจริง ๆ ไม่รู้จะมีข่าวลืออะไรตามมา
เห็นเขาลังเลไม่ยอมขยับ เสิ่นรั่วเหวินก็เอ่ยอย่างเกรงใจว่า “ผู้กองเหลี่ยง ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ งั้น… คุณรอให้ฉันพักสักครู่ได้ไหม เผื่อเดี๋ยวจะขยับได้”
ตอนนี้คนอื่น ๆ พากันเดินเข้าฐานไปแล้ว เหลือแต่ทหารที่มองมาทางนี้ด้วยความสงสัย ในใจเหลี่ยงเจ๋อร้อนรน ไม่อยากเสียเวลาอยู่ตรงนี้เลย
อีกอย่างคำสั่งผู้บัญชาการก็ขัดไม่ได้ ถ้ายังรีรอต่อไปก็มีแต่จะยิ่งน่าอึดอัด ทำให้ทั้งสองฝ่ายลงจากเวทีไม่ได้
เขาสูดหายใจลึก หันหลังให้ประตูรถ แล้วนั่งลงบนขอบเบาะด้านหลัง
“คุณนักข่าวเฉิ่น” เขาพูดโดยไม่หันไปมอง “เอนตัวมาที่หลังผมเถอะครับ”
ร่างสูงสง่าตั้งตรงดั่งต้นสน ต่อให้นั่งอยู่ แผ่นหลังและไหล่ก็ยังกว้างและเฉียบคม ชุดทหารที่ตัดเย็บพอดีตัวยิ่งขับให้เขาดูองอาจเปล่งประกาย เปี่ยมด้วยเสน่ห์แข็งแกร่งของชายชาติทหาร