เมืองเล็กไม่ใหญ่โตนัก มีกลิ่นอายของต้าหนานซีอย่างชัดเจน ถนนคอนกรีต บ้านกระเบื้องหลังเตี้ย อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นแห้งแล้งและฝุ่นทราย สิ่งที่เห็นได้บ่อยที่สุดคือธงสีแดงหลากหลาย บนกำแพงเขียนคำขวัญสีแดงว่า 'พึ่งพาตนเอง มุ่งมั่นสู้' เสียงเพลงปฏิวัติที่ปลุกใจดังมาจากลำโพงบนเสาธง
ผู้คนเดินผ่านไปมาแต่งกายเรียบง่าย บางครั้งมีจักรยานวิ่งผ่าน ทิ้งเสียงกระดิ่งไพเราะไว้
'คุณพ่อ พวกเราจะไปไหนกันคะ' เถียนเถียนคล้องคอพ่อพลางมองทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นตาด้วยความสงสัย
'ไปซื้อของอร่อย ๆ ให้ลุง ๆ อา ๆ' เหลี่ยงเจ๋อตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ในใจกำลังคิดว่าจะซื้ออะไรได้บ้าง
เค้กไข่? นมข้นหวาน? หรือน้ำตาลแดง? ไม่รู้ว่ามีของพวกนี้ขายหรือเปล่า
เพิ่งเดินผ่านไปถนนหนึ่ง ร่างสูงผอมร่างหนึ่งแวบออกมาจากมุมถนน ตรงมาชนเหลี่ยงเจ๋อและลูกสาวเต็มแรง!
เหลี่ยงเจ๋อตอบสนองเร็วปานสายฟ้า บิดตัวหลบพร้อมกับกระชับแขน ปกป้องเถียนเถียนในอ้อมอกไว้อย่างแน่นหนา ร่างนั้นหยุดไม่ทัน ก้าวพลาด สะดุดขาตัวเองล้มตึงลงกับพื้น ฝุ่นตลบ
'โอ๊ย!'
เป็นนักเลงหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ ใส่เสื้อสเวตเตอร์สีเทาคอเต่า ผมหยิกเป็นลอน นัยน์ตาสามเหลี่ยมเหลือกมองไปมา เขาลูบแขนพลางลุกขึ้น ปากก็ด่า: 'ให้ตาย! แกเดินไม่ดูตา...'
พูดได้ครึ่งเดียว เขาก็เห็นชัดแล้วว่าเหลี่ยงเจ๋อใส่เครื่องแบบทหารที่รีดเรียบกริบ คำพูดที่เหลือเลยติดค้างอยู่ในลำคอ ท่าทางโอหังบนใบหน้าหายวับ แทนที่ด้วยสีหน้านิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาลูบจมูก กระแอมเบา ๆ แล้วเดินหลบไป ปากก็งึมงำ: 'ซวยฉิบหายเลย'