"กลับมาแล้ว!"
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้นก่อน ฝูงชนที่รอคอยอยู่พลันครึกครื้นขึ้นมาทันที ทุกคนต่างเดินเข้าไปหาแทบไม่ทันรอ
รถคันหน้าสุดเพิ่งจอดสนิท ผู้คุมกองก็เปิดประตูรถ ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวอุ้มเถียนเถียนลงจากรถ แม้แต่เหลี่ยงเจ๋อก็ถูกเบียดไปอยู่ข้างหลัง
"ท่านผู้บัญชาการ!" ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวสาวเท้ากว้างไปหยุดตรงหน้าผู้บัญชาการหลิว ยกมือทำความเคารพ "เรียนท่านผู้บัญชาการ เด็กรอดกลับมาปลอดภัยแล้วนะขอรับ และ... ยังมีการค้นพบที่เหนือความคาดหมายอีกด้วย"
"เรื่องการค้นพบเอาไว้ก่อนเถอะ!" ผู้บัญชาการหลิวยื่นมือออกไปด้วยความร้อนใจหมายจะรับเถียนเถียน ท่านหวังกลับเร็วกว่าไปครึ่งก้าว ยื่นมือไปจะอุ้มเด็กเช่นกัน
ใครจะรู้ว่าเจ้าตัวเล็กนั้นบิดตัวหันไปทางท่านเฉียนที่ยืนอยู่แล้วกางแขนทั้งสองข้างออก
"ท่านปู่เฉียน!"
"อ้าว—!"
ท่านเฉียนซึ่งเดิมเดินตามหลังอยู่หลายก้าว พอได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รับตัวเด็กมาไว้ในอ้อมแขนทันที
มือทั้งสี่ของผู้บัญชาการหลิวกับท่านหวังค้างเติ่งกลางอากาศ ได้แต่มองตาปริบๆ ขณะที่ก้อนน้อยนุ่มนิ่มนั้นแทรกตัวเข้ากลางอกท่านเฉียน
ยอดคนขั้นสูงสุดทั้งสองมองหน้ากัน ส่ายศีรษะพลางยิ้มขื่น
"เฮ้อ แย่งกับท่านเฉียนไม่เคยได้เลยนะ" ท่านหวังถอนหายใจอย่างจนใจ "เรื่องความเชี่ยวชาญข้าก็สู้ท่านไม่ไหว เรื่องเสน่ห์ก็เทียบไม่ติด ตอนนี้แม้แต่เด็กยังสนิทกับท่านมากกว่า"
ผู้บัญชาการหลิวก็โบกมือพรึบพั่บ "ทำอะไรไม่ได้หรอก ทำอะไรไม่ได้ ข้าไม่กล้าไปแย่งกับท่านเฉียนดอกนะ"