"มีอะไรงั้นหรือ?" ผู้บัญชาการทหารกองพลไป๋มีจิตใจฮึกเหิมขึ้นมาทันที มีอะไรก็ดีสิ ดาวนำโชคตัวน้อยแม่นยำนัก ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง เพียงแต่ไม่รู้ว่า ใต้หลุมใหญ่ที่เครื่องบินพุ่งชนนี้ จะมีสมบัติล้ำค่าอะไรซ่อนอยู่
"ผู้คุมกอง! สั่งไป เร่งมือเคลียร์พื้นที่!"
"รับทราบ!"
ทหารที่เหลือรับคำสั่งแล้วพากันกรูเข้าไปช่วย ไม่นานนัก เปลวไฟที่ลุกโชนก็ถูกดับจนสนิท จุดติดไฟที่ซ่อนเร้นและภัยแฝงที่อาจเกิดขึ้นทั้งหมดก็ถูกขจัดออกไปทีละจุด
"รายงาน ไฟดับแล้ว สถานที่ปลอดภัย!"
"หยิบพลั่วสนาม ขุดหลุมทรายรอบ ๆ โดยยึดจุดที่เครื่องตกเป็นศูนย์กลาง เปิดออกให้หมด!" ผู้บัญชาการทหารกองพลไป๋ออกคำสั่ง
ซากเฮลิคอปเตอร์หนักอึ้ง เคลื่อนย้ายในเวลาชั่วครู่ไม่ได้ แต่การขยายหลุมลึกกว่าหนึ่งเมตรนี้ให้กว้างขึ้น ไม่ใช่เรื่องยากเลย
ทหารทั้งหลายยกพลั่วสนาม ขุดคุ้ยหลุมทรายอย่างสุดกำลัง ไม่นานก็ขุดลึกลงไปหลายสิบเซนติเมตร
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียง "เคร้ง" ดังแหลมชัดแจ๋ว—
เป็นเสียงที่ปลายพลั่วเสียดสีกับวัตถุแข็งบางอย่างอย่างรุนแรง
"มีอะไร! มีอะไรจริง ๆ ด้วย!"
ทหารคนนั้นตะโกนด้วยความตื่นเต้นดีใจ เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้น จอบพลั่วโบกสะบัดเร็วขึ้นกว่าเดิม
พื้นที่กว้างขึ้นอีกผืนถูกขุดเปิดออกในไม่ช้า อย่างไรก็ตาม เมื่อทุกคนเห็นสิ่งที่ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าชัดเจน กลับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก นิ่งอึ้ง
"นี่มัน..."
มีทหารเกาแก้มตัวเอง เผยสีหน้างุนงง
บางคนไม่ยอมแพ้ ย่อตัวลงใช้ขอบพลั่วเคาะดู ท่าทางยิ่งประหลาดใจขึ้นไปอีก
"เกิดอะไรขึ้น?" ผู้บัญชาการทหารกองพลไป๋อุ้มเถียนเถียนเดินเข้ามาใกล้ สายตาหยุดลงที่ก้นหลุม ก็อดชะงักไม่ได้เหมือนกัน
ใต้ฝ่าเท้า เป็นพื้นดินแข็งซึ่งสร้างจากกรวดอัดแน่น เรียบและแน่นหนา แตกต่างกับพื้นทรายนุ่มรอบข้างอย่างสิ้นเชิง