เหลี่ยงเจ๋อมาถึงหน้าประตูห้องประชุม ยืนตัวตรงด้วยอิริยาบถที่มั่นคง ก่อนเปล่งเสียงทุ้มว่า “ขออนุญาตครับ!”
“เข้ามา!” เสียงทรงพลังของผู้บัญชาการหลิวตอบกลับ
เมื่อผลักประตูเข้าไป เขาจึงพบว่าภายในห้องประชุมมีเพียงผู้บัญชาการหลิวและผู้บัญชาการทหารกองพลขาวนั่งอยู่ด้วยกัน บนโต๊ะมีเอกสารหลายชุดวางกระจาย ในที่เขี่ยบุหรี่มีก้นบุหรี่อยู่ไม่น้อย กลิ่นยาสูบอ่อน ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ
ผู้เชี่ยวชาญคนอื่น ๆ ที่ร่วมตรวจสอบเครื่องยนต์ยังคงอยู่ที่สนามทดลองเพื่อเก็บงาน ยังไม่ได้กลับมา
“นายมาได้จังหวะเลย นั่งสิ” ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวผายมือไปยังเก้าอี้ว่างข้าง ๆ
เหลี่ยงเจ๋อนั่งลงตามคำ
ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวหยิบรายงานการสอบสวนบนโต๊ะขึ้นมา พลิกส่งมาตรงหน้า “ซ่งต้าจวงสอบสวนเบื้องต้นเสร็จแล้ว ว่านหงซินสารภาพหมดเปลือก เขายอมรับว่าตัวเองก่อกิจกรรมสายลับศัตรูในฐานทัพ สมคบกับหยางเหยียนที่โรงพยาบาลประจำเมือง ทุบขวดยาของท่านเฉียน ปลอมแปลงข้อมูลพื้นฐานของโครงการ ‘ฉางเจี้ยน’ ทั้งหมดเขาทำเอง”
คิ้วของเหลี่ยงเจ๋อขมวดเล็กน้อย “คนเดียวเหรอครับ? การสื่อสารระหว่างฐานทัพกับโลกภายนอกถูกควบคุมอย่างเข้มงวด แล้วเขาติดต่อกับภายนอกได้อย่างไร?”
“ใช้โทรศัพท์เข้ารหัสของฐานทัพ” ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวเปิดรายงานหน้าหนึ่ง “เขายอมรับว่าใช้ช่วงเวลายามกลางคืน ติดต่อกับภายนอกผ่านคลื่นความถี่เฉพาะ”
“แล้วที่ทำให้ยามสลบ ปล่อยตัวศาสตราจารย์เจียงกั๋วเฉียงล่ะครับ? ฝีมือเขาอีกหรือเปล่า?” เหลี่ยงเจ๋อถามต่อเนื่อง “และตอนเกิดเหตุ ว่านหงซินก็อยู่ระหว่างการไล่ล่าจับกุมของพวกเราอยู่แล้ว เขาจะย้อนกลับมาช่วยได้ยังไง?”
สีหน้าผู้บัญชาการทหารกองพลขาวไม่สู้ดีนัก “นี่แหละคือจุดที่พิกลที่สุด เราตรวจพบสารตกค้างของอีเทอร์ที่บริเวณจมูกและปากของทหารยาม แต่ไม่มีร่องรอยอีเทอร์ใด ๆ เลยที่ตัวว่านหงซิน ที่พัก แม้แต่สถานที่ซึ่งเขาอาจเข้าไปสัมผัส รอยเท้าและลายนิ้วมือในที่เกิดเหตุก็ไม่ตรงกัน”