ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวเดินเข้ามา แตะไหล่เขาเบา ๆ "เอาล่ะ หยุดเรื่องนี้ไว้แค่นี้ก่อน ตอนนี้เธอมีเรื่องสำคัญต้องจัดการอีกอย่าง คราวก่อนเถียนเถียนเคยบอกถึงป่าต้นทะเลทรายไว้ เราต้องไปดูให้เห็นกับตา ผลซาจี้พวกนั้นเป็นของวิเศษช่วยชีวิตได้ จะปล่อยให้มีอะไรผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด!"
"ครับ!"
เหลี่ยงเจ๋อทำความเคารพแล้วหมุนตัวเดินออกไป ทันทีที่ประตูห้องประชุมปิดลง ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวก็หันไปหาผู้บัญชาการหลิว "ท่านผู้บัญชาการอาวุโส ท่านคิดว่าเสิ่นรั่วเหวินคนนี้..."
ผู้บัญชาการหลิวหรี่ตามอง ใบหน้าลางเลือนท่ามกลางกลุ่มควัน "ส่งคนไปสืบที่มาของบัตรนักข่าวและจดหมายแนะนำตัวของเธอแล้วหรือยัง"
"ติดต่อไปทางหน่วยเหนือให้ช่วยตรวจสอบแล้วครับ ต้องใช้เวลาสักหน่อย"
"ก็รอ" ผู้บัญชาการหลิวเอ่ยเนิบ ๆ "แต่ในเมื่อเธอกล้าเข้ามาในฐานได้ ก็คงมั่นใจว่าด้านเอกสารไม่มีข้อบกพร่องอะไร"
ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวรับคำ "ครับ ท่านผู้บัญชาการวางใจได้ ผมจะแจ้งไปยังหน่วยต่าง ๆ ให้ระวังนักข่าวคนนี้ไว้ อย่าให้เธอได้เข้าถึงข้อมูลสำคัญของเรา"
"ดีมาก เอาตามนี้"
ผู้บัญชาการหลิวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยต่อ "แต่เรื่องคอขาดบาดตายตอนนี้ คือต้องดูแลเถียนเถียนให้ดี ห้ามพลาดอะไรอีกเด็ดขาด" นับตั้งแต่เถียนเถียนค้นพบอุปสรรคของเครื่องยนต์ ผู้บัญชาการหลิวก็แทบอยากจะเอ็นดูเธอเหมือนหลานสาวแท้ ๆ
"ท่านผู้บัญชาการพูดถูกแล้ว" เมื่อนึกถึงตอนเถียนเถียนอยู่ที่สนามทดลองเพียงลำพัง ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวก็รู้สึกสงสารจับใจ
ผู้บัญชาการหลิวดับบุหรี่ สะบัดก้นบุหรี่ทิ้ง แล้วจัดการเครื่องแบบให้เข้าที่
"ไปกันเถอะ ไปสนามทดลองดูท่านเฉียนกับคนอื่น ๆ หน่อย เรื่องข้อมูลตรวจสอบได้ชัดเจนแล้ว แต่การประเมินความเสียหายของเครื่องยนต์ยังต้องใช้เวลา 'ฉางเจี้ยน' จะทะยานขึ้นฟ้าได้ไหม ก็ขึ้นอยู่กับข้อสรุปภายในไม่กี่วันนี้"